കേരള എക്സ്പ്രസ്സ്‌

ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ യക്ഷി

2010-11-07T09:44:00.003-06:00

"മിസ്റ്റര്‍ ഡീജെ, താന്‍ എന്തുവാ ഈ പാറപ്പുറത്ത് ഓന്ത് ഇരിക്കുന്ന പോലെ മോണിട്ടര്‍ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത്? 3 ദിവസം ആയല്ലോ ഡീബഗ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്? ഇത് വരെ തീര്‍ന്നില്ലേ?" എന്റെ മൊയലാളിയുടെ സ്വരത്തില്‍ അമര്‍ഷവും ദേഷ്യവും തുളുമ്പി നില്‍ക്കുന്നു.
'ഞാന്‍ ഇത് തിന്നുവല്ല..'
"എന്താ?"
'അല്ല സാറേ ഇതൊക്കെ എന്റെ തലയില്‍ കെട്ടി വെക്കുന്നതെന്തിനാ? കോഡ് എഴുതിയ ആ പെണ്ണിനോട് പറഞ്ഞൂടെ ഡീബഗ് ചെയ്യാന്‍?'
"അവള്‍ ഇപ്പൊ വേറെ പ്രൊജെക്റ്റില്‍ അല്ലെ? ഇത് നീ തന്നെ തീര്‍ക്കണം."
'തീര്‍ത്തിട്ട് എന്ത് ഗുണം. "നിങ്ങളില്‍ ആര്‍ക്കാ നല്ലോണം ഷൂ പോളിഷ് ചെയ്യാന്‍ അറിയാവുന്നേ?" എന്നും പറഞ്ഞു പിന്നേം വരുമല്ലോ...എന്ത് മിണ്ടിയാലും ഇല്ലേലും പണി നമ്മുടെ തലയില്‍ തന്നെ കെട്ടി വെക്കുകയും ചെയ്യും.'
"വല്ലതും പറഞ്ഞോ?"
'അല്ല ഈ മെമ്മറി ലീക്ക് ചെയ്യുന്നതാണ് പ്രശ്നം എന്ന് പറയുവായിരുന്നു. ലീക്ക് ഫിക്സ് ചെയ്യാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍, കോഡ് കംപയില്‍ ചെയ്യുന്നില്ല. കംപയില്‍ ചെയ്യാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ ലീക്ക് പിന്നേം വരുന്നു. രണ്ടും കൂടി ഫിക്സ് ചെയ്യാന്‍ ആധുനിക സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്ജിനിയരിങ്ങിനു കഴിവുണ്ടോ എന്നറിയില്ല സാര്‍. രണ്ടില്‍ ഒരാളെ നമുക്ക് ചിലപ്പോള്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു എന്ന് വരാം. അല്ലെങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലും മിറക്കിള്‍ സംഭവിക്കണം.'
"ഇയാള്‍ എന്തൊക്കെയാ ഈ പിച്ചും പേയും പറയുന്നേ? താന്‍ സണ്ണിയെ കാണിച്ചോ കോഡ്?"
'ഇല്ല. എനിക്ക് അങ്ങനെ ഉള്ള പരിഷ്കാരികളെ വല്ല്യ വിശ്വാസം ഇല്ല. ഞാന്‍ തിരുമേനിയെ അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഏതു നിമിഷവും ഇങ്ങു എത്തും.'
"തിരുമേനിയോ? ആരാ അത്?"
'വേറെ ആരാ? സാക്ഷാല്‍ ബ്രഹ്മദത്തന്‍ നമ്പൂതിരി.'

പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല...ഒരു വെളുത്ത അമ്പാസ്സിടര്‍ കാറില്‍ തിരുമേനി എത്തി.

'നമസ്കാരം തിരുമേനി..'
"നമസ്കാരം...നമുക്ക് വടക്ക് ഭാഗത്ത്‌ ഉള്ള ഏതേലും കോണ്‍ഫറന്‍സ് റൂമില്‍ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാം. കുടുംബക്ഷേത്രത്തിലെ റിലീസ്‌ ഒക്കെ എത്രത്തോളം ആയി?"
'ഒന്നിനും ഒരു കുറവും വരുത്തിയിട്ടില്ല...വെളുത്ത വാവിന്റെ അന്ന് ഒരു ബഗ് ഫിക്സ് റിലീസും ഉണ്ടായിരുന്നു'
"കൊടുത്തു വിട്ട ചാര്‍ട്ട് പ്രകാരം ഉള്ള ടെസ്റ്റിംഗ് ഒക്കെ?"
'അതും നടക്കുന്നുണ്ട്'
"ഭാഗ്യായി...നിങ്ങളുടെ കോഡിന്റെ കാര്യം ഞാന്‍ പ്രശ്നം വെച്ച് വിശദമായി ഒന്ന് നോക്കുക ഉണ്ടായി. ജാവ അല്ലെ നക്ഷത്രം?..കോടിന് ഇപ്പോള്‍ ദശാസന്ധിയാ...അപ്പോള്‍ റിലീസ്‌ ഷെഡ്യൂളില്‍ ലേശം ഡിലേ ഒക്കെ സ്വാഭാവികം. പക്ഷെ അഷ്ട്ട മംഗല്യത്തിനു പ്രോജെക്റ്റിന്റെ കാര്യം നോക്കിയപ്പോ, ഇത്തിരി ഒന്ന് അന്ധാളിച്ചു. ഇവിടെ ഒരു സെഗ്മെന്റെഷന്‍ ഫോള്‍ട്ട് വരെ ഉണ്ടാവാം എന്നോരവസ്ഥയാ. അത്ഭുതം അവിടെ അല്ല...അത് സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അല്ലാ പരിഭ്രമിക്കണ്ട...ചിലപ്പോ ദൈവാധീനം കൊണ്ട് എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു പോയെന്നും വരാം. ആട്ടെ ആരാ കോഡ് എഴുതിയത്?"
'ഒരു പുതിയ എമ്പ്ലോയീ ആണ് . പേര് ഗംഗ. മുകളിലത്തെ നിലയിലെ തെക്ക് ഭാഗത്ത്‌ ഉള്ള ക്യൂബിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്..'
"അപ്പൊ ഞാന്‍ നിരീച്ച പോലെ തന്നെ ആണ് കാര്യങ്ങള്‍"

അപ്പോഴേക്കും സണ്ണി കോണ്‍ഫറന്‍സ് റൂമിലേക്ക്‌ കടന്നു വന്നു...
സണ്ണിയെ കണ്ടതും തിരുമേനിയുടെ മുഖത്ത് ആകെ ഒരു കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍.
"എവിടെയോ കണ്ടു മറന്ന പോലെ തോന്നണുണ്ടല്ലോ. കഷ്ട്ടായി...എവിടെ വെച്ചാണെന്ന് മറന്നിരിക്കണൂ. എത്രായിട്ടും അങ്ങട് കിട്ടണില്ല്യ..."
'തിരുമേനി മറന്നു..നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ അമേരിക്കയില്‍...'
"ഹയ്! സണ്ണി...ഹമ്പട കേമാ സണ്ണിക്കുട്ടാ. നീ എന്നെ പറ്റിച്ചൂട്ടോ...ഹയ് എന്താ കഥ. നിന്നെ നോം മറക്ക്യെ? ഇവിടെ വെച്ച് കാണുമെന്ന് സ്വപ്നേനെ നിരീചില്ല്യ. ആശ്ചര്യം എന്ന് പറഞ്ഞാ മതി...പഹയന്‍ തടിച്ചൂട്ടോ."

തിരുമേനി എന്റെ നേരെ വന്നിട്ട് ഒരൊറ്റ ചോദ്യമാണ് - "ഇവന്‍ ഇവിടെ ഉള്ളപ്പോ ജാവ കോഡിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു എന്നെ വിളിക്കണമായിരുന്നോ?
ആളെ വേണ്ടത്ര പരിചയം ഇല്ലാന്ന് തോന്നണു...ലോക പ്രസിദ്ധനാ..തനി രാവണന്‍. 10 തലയാ ഇവന്. പ്രശസ്തനായ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ആര്‍ക്കിടെക്റ്റ് ബ്രാഡ് ലി ഇവന്റെ പ്രൊഫസര്‍ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം പണ്ട് പാരല്ലെല്‍ കമ്പ്യൂട്ടിങ്ങില്‍ ഒരു പേപ്പര്‍ അവതരിപ്പിക്കാനായി എന്നെ അമേരിക്കയിലേക്ക്‌ ക്ഷണിക്കുകയുണ്ടായി. അന്ന് ബ്രാട്ളിയുടെ ജൂനിയറായിരുന്നു ഇവന്‍. അറിയുമോ, ആധുനിക സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്ജിനിയരിങ്ങില്‍ ലോക പ്രസിദ്ധമായ 2 പ്രബന്ധങ്ങള്‍ ഇവന്റെയാ. ഈ നില്‍ക്കുന്ന രാവണന്റെ...ഏഭ്യന്‍."

സണ്ണി: തിരുമേനി, എനിക്ക് അങ്ങയോടു കുറച്ചു സംസാരിക്കാന്‍ ഉണ്ട്...
"അതിനെന്താ, നീ പറയൂ സണ്ണി."
സണ്ണി കോഡിന്റെ അവസ്ഥ വിശദമായി തിരുമേനിക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുത്തു...
കേട്ട് കഴിഞ്ഞതും, തിരുമേനി ആകെ disturbed ആയി കാണപ്പെട്ടു..
"മെമ്മറി ലീക്കിന്റെ പല അവസ്ഥാന്തരങ്ങളും കേട്ടിട്ടുണ്ട്...പക്ഷെ ഇത്ര ഭയാനകമായ ഒരു വെര്‍ഷന്‍ ഇതാദ്യാ. ഇത്രേം മെമ്മറി ലീക്ക് ചെയ്യുന്ന കാര്യം CPU ഇന് അറിയുമോ?"
'ഇല്ല..CPU ഇന് ഒന്നും അറിയില്ല..ഇനി ഏതാനം മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രമേ ബാക്കി ഉള്ളു...അത് കഴിഞ്ഞു ഔട്ട്‌ ഓഫ് മെമ്മറി എറര്‍ കാണിച്ചു കോഡ് ക്രാഷ് ചെയ്യും...CPU പൊട്ടി തെറിക്കും.'
"എങ്കില്‍ തനിക്ക് കോഡ് റണ്‍ ചെയ്യുന്നത് നിര്‍ത്തിക്കൂടെ? CPU എങ്കിലും രക്ഷപെടട്ടെ."
'ഇല്ല തിരുമേനി. എനിക്കിനിയും മണിക്കൂറുകള്‍ ബാക്കി ഉണ്ട്.'
"അനുഭവ ജ്ഞാനം കൊണ്ടും, പിന്നെ തന്നോടുള്ള വാത്സല്യം കൊണ്ടും പറയാണ്...ഇതിനു പരിഹാരമില്ല്യ. ഇറ്റ്‌ ഈസ്‌ ഇന്ക്യൂറബിള്‍ ."

'സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്ജിനിയരിങ്ങിനെ തിരുമേനിയോളം അടുത്തറിഞ്ഞവരിലാണ് ഞാന്‍ എന്റെ ഗുരുക്കന്മാരെ കാണുന്നത്. പക്ഷെ എനിക്കിവിടെ നിങ്ങളെ ഒക്കെ നിഷേധിച്ചേ പറ്റൂ...ഞാന്‍ പഠിച്ചതിനെ ഒക്കെ നിഷേധിച്ചേ പറ്റൂ. ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്ജിനിയറും സഞ്ചരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത വഴികളില്‍ കൂടി ഒക്കെ ഞാന്‍ സഞ്ചരിചെന്നിരിക്കും...ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ. അയാം ഗോയിംഗ് ടു ബ്രേക്ക്‌ ഓള്‍ കണ്‍വന്‍ഷണല്‍ കോണ്‍സെപ്ത്സ് ഓഫ് സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്ജിനിയരിംഗ്.'

"കൊള്ളാം മോനെ, നിന്നെ ഞാന്‍ നിരുല്സാഹപ്പെടുത്തുന്നില്ല"
'വളരെ അപകടം പിടിച്ച ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ നിന്നാണ് എനിക്ക് തുടങ്ങേണ്ടത്. ഇന്ന് COB ക്ക് മുന്നേ ഗംഗ മനസ്സിലാക്കണം അവള്‍ടെ കോഡ് ക്രാഷ് ചെയ്യുമെന്ന്. എനിക്കറിയാം..അതറിയുന്ന നിമിഷം ഗംഗ അതിജീവിക്കില്ല. മരണം സംഭവിക്കാം. പക്ഷെ ആ നിമിഷം ഗംഗ അതി ജീവിച്ചാല്‍, പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു നേര്‍ത്ത വഴി എനിക്ക് തുറന്നു കിട്ടും...ആ വഴിയിലൂടെ എനിക്ക് പോകാം...തിരുമേനി അനുഗ്രഹിക്കണം.'
തിരുമേനി മൌനമായ ഒരു പ്രാര്‍ഥനയില്‍ മുഴുകി.

സണ്ണിയും, തിരുമേനിയും, ഞാനും, മൊയലാളിയും എല്ലാം ഒരുമിച്ചു ഗംഗയുടെ ക്യൂബില്‍ എത്തി. ഗംഗ ബാഗ്‌ ഒക്കെ ആയി എങ്ങോട്ടോ പോവാന്‍ ഉള്ള തത്രപ്പാടിലായിരുന്നു.
സണ്ണി ധൈര്യം സംഭരിച്ചു ചോദിച്ചു...'ഗംഗ ഇപ്പൊ എവിടെ പോവുന്നു?'
"അത് കൊള്ളാം. ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞതാണല്ലോ ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് ഞാന്‍ ഓട്ടോ ആയിരിക്കുമെന്ന്."
'ഓട്ടോ ഓടിക്കാന്‍ പോവുവാണോ?'

"അതല്ല ..Out Of The Office (OOTO) ആയിരിക്കുമെന്ന്."

'ഗംഗ ഇപ്പൊ പോവണ്ട...'

"ങേ ഞാന്‍ പോവണ്ടേ? ഞാന്‍ നേരത്തെ പെര്‍മ്മിഷന്‍ മേടിച്ചതാണല്ലോ..പിന്നെന്തേ ഇപ്പൊ ഒരു മനം മാറ്റം?"
'ഗംഗ പോവണ്ട...'
"അതെന്താ ഞാന്‍ പോയാല്?"
'പോവണ്ട എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്'
അപ്പോഴേക്കും ഗംഗയുടെ മുഖ ഭാവം ആകെ മാറി. ദേഹത്ത് ബാധ കയറിയ പോലെ..
"വിടമാട്ടെ...വിടമാട്ടെ..അപ്പൊ നീ എന്നെ എങ്കയും പോക വിടമാട്ടെ? അയോഗ്യ നായെ...ഉനക്ക് എവളോ ധൈര്യമിരുന്നാല്‍, ഇപ്പോവും ഏന്‍ കണ്‍ മുന്നാടിയാ വന്ത് നില്‍പ്പേ?..ഇന്നേക്ക് ഹാല്ലോവീന്‍...ഉന്നെ കൊന്നു, ഉന്‍ രക്തത്തെ കുടിച്ചു ഓംകാര നടനമാടുവെന്‍..."
'ഗംഗേ ഗേ ഗേ' (സുരേഷ് ഗോഫി സ്റ്റൈലില്‍ സണ്ണി സ്ലോ മോഷനില്‍ അലറി)
'പോടാ നായെ' എന്നും പറഞ്ഞു ഗംഗ സണ്ണിയുടെ അടുത്തേക്ക് കുതിച്ചു...ഭയം പുറത്തു കാണിക്കാതെ, എന്തും നേരിടാന്‍ ഉള്ള ധൈര്യവുമായി സണ്ണി അവിടെ തന്നെ നിന്നു...തൊട്ടു പുറകില്‍ ഞാനും, തിരുമേനിയും, മറ്റുള്ളവരും...

എല്ലാവരെയും മുള്‍ മുനയില്‍ നിര്‍ത്തിയ നിമിഷങ്ങള്‍...സണ്ണിയെ ഗംഗ കൊല്ലുമോ? ഗംഗയെ സണ്ണി കൊല്ലുമോ?
പെട്ടെന്നാണ് ആ തിരിച്ചറിവ് എനിക്കുണ്ടായത്...ഗംഗ സണ്ണിയെ ലക്ഷ്യമാക്കിയല്ല വരുന്നത്...ഞാനോ തിരുമേനിയോ ആരോ ആണ് ലക്‌ഷ്യം...ഹെന്റമ്മോ എനിക്കെങ്ങാനും ഇനി ആ കാരണവരുടെ കട്ട്‌ ഉണ്ടോ?
അപ്പോഴേക്കും ഗംഗയുടെ പിടി എന്റെ കഴുത്തില്‍ വീണിരുന്നു...കഥയില്‍ ഇങ്ങനെ അല്ല കുട്ടി, കൈ വിട് കൈ വിട് എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ ആവതും പറഞ്ഞു നോക്കി...ഹെവിടെ കേള്‍ക്കാന്‍...അവസാനം ജീവന്‍ പോകും എന്നായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഗംഗയുടെ കഴുത്തിനു പിടിച്ചു...ഒന്ന് ഒന്നര പിടിത്തം ആയിരുന്നു...വേദന സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതായപ്പോള്‍ ഗംഗ ഒറ്റ തൊഴി...ഞാന്‍ മൂക്കും കുത്തി നിലത്ത്.

എഴുന്നേറ്റു നോക്കിയപ്പോ ഗംഗ ഇല്ല...പകരം ഒരു ഗംഗന്‍...എന്റെ റൂം മേറ്റ്‌..
'എന്താടാ പട്ടി? മനുഷ്യനെ ഉറങ്ങാന്‍ സമ്മതിക്കൂല്ലേ? ശവം. നീ ഇപ്പൊ എന്നെ ഞെക്കി കൊന്നേനെ..'
"സോറി അളിയാ..ഐയാം ദി സോറി.."
'ഇറങ്ങി പോടാ ഇവിടുന്നു...'

ഞാന്‍ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു വാരാന്തയില്‍ പോയി ഇരുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് അപ്പോഴും disturbed ആയിരുന്നു...തലനാഴിയിരക്കല്ലേ രക്ഷപ്പെട്ടത്...ഓഫീസില്‍ 3 ദിവസം ആയി ഒരു പണ്ടാരം ഡീബഗ് ചെയ്തു എങ്ങും എത്താത്തതിന്റെ പ്രഷര്‍ ആവണം ഇപ്പൊ തെക്കിനിയിലെ തമിഴത്തിയുടെ രൂപത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടത്..പണ്ട് പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പ്രൊഫ്‌. മരണന്‍ ഇതുപോലെ സ്വപ്നത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാരുണ്ടായിരുന്നു ..അല്ലേലും അറിയാന്‍ മേലാത്ത പണിക്കു പോയാല്‍ ഇങ്ങനെയാ...ഓഫീസിലും കാണില്ല മനസ്സമാധാനം...വീട്ടിലും കാണില്ല. പക്ഷെ അറിയാവുന്ന പണി വെല്ലോം ഒണ്ടോ..അതും ഇല്ല...പഠിച്ചത് എലെക്ട്രോനിക്സാ...പക്ഷെ കപ്പാസിറ്റര്‍ ഏതാ കപ്പലണ്ടി ഏതാ എന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാന്‍ ഉള്ള കഴിവില്ല..നാട്ടില്‍ പോയി വാഴക്കൃഷി ചെയ്യാം എന്നോര്‍ത്താല്‍ അതിനുള്ള ആരോഗ്യവും ഇല്ല..ഇനി ഇപ്പൊ ഒരു MBA പഠിച്ചു മാനേജര്‍ ആവാം എന്ന് വെച്ചാല്‍, ഓഫീസില്‍ ഉള്ള സകലമാന ആള്‍ക്കാരുടെയും തെറി കേള്‍ക്കേണ്ടി വരും...ഇപ്പോഴാവുമ്പോള്‍ ഒരു മാനേജരുടെ തെറി മാത്രം കേട്ടാല്‍ മതിയല്ലോ...അപ്പൊ പിന്നെ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ അങ്ങ് തട്ടീം മുട്ടീം പോട്ടെ അല്ലെ...തെക്കിനിയിലെ നാഗവള്ളിയേം, വേണു നാഗവള്ളിയേം ഒക്കെ വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം.

പെരുവണ്ണാപുരത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍

2010-10-23T12:22:00.016-05:00

ഒക്ടോബര്‍ മാസത്തിലെ നേര്‍ത്ത കുളിരുള്ള ഒരു പ്രഭാതം. കട്ടിലില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ചുറ്റുപാടും ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കിയതിന് ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. ശനിയാഴ്ച അല്ലേ...ആകെ കൂടി സമാധാനമായിട്ട് ഒന്നുറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു ദിവസമാ. സമാധാനത്തിന്‍റെ കാര്യം പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല. അപ്പോഴേക്കും മൊബൈല്‍ അടിച്ചു തുടങ്ങി. എടുത്തു നോക്കിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ തങ്കച്ചനാ. ഞാന്‍ കട്ട്‌ ചെയ്ത്, പിന്നേം കിടന്നു. പുള്ളിയുടെ കേബിള്‍ കണക്ഷന്‍ എടുക്കണം എന്ന് പറയാനാവും. വേണ്ടാന്ന് നൂറ് തവണ പറഞ്ഞതാ. പക്ഷെ തങ്കച്ചന്‍ ആരാ മോന്‍! പുള്ളി വിടുമോ..പിന്നേം വിളിയോട് വിളി. ഞാന്‍ എടുക്കാന്‍ പോയില്ല. നാട്ടില്‍ ആണേല്‍ ശനിയാഴ്ച പിരിവുകാരുടെ ബഹളം. ഇവിടെ ആണേല്‍ ഫോണ്‍ കോളുകളുടെ ബഹളം. ഏതായാലും നമ്മുടെ ഉറക്കം പോയിക്കിട്ടും.

പെട്ടെന്ന് എനിക്കൊരു വീണ്ടുവിചാരം ഉണ്ടായി. ഇനി ഉച്ചക്ക് ലഞ്ചിന് ക്ഷണിക്കാനോ മറ്റോ ആണെങ്കിലോ പുള്ളി വിളിക്കുന്നത്‌? കൊച്ചിന്‍റെ പിറന്നാള് ഈയിടെ എങ്ങാണ്ട് ആണെന്ന് കഴിഞ്ഞ തവണ കണ്ടപ്പോ പറഞ്ഞായിരുന്നു. എന്റമ്മേ, ഫ്രീ ഫുഡ്‌ മിസ്സ്‌ ആയാല്‍ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. നാലാമത്തെ തവണ വിളി വന്നപ്പോള്‍, റിംഗ് ചെയ്യുന്നതിന് മുന്നേ ഞാന്‍ ചാടി വീണ് ഫോണ്‍ എടുത്തു.

"ഹലോ"
'ഹലോ ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ്, ഇത് തങ്കച്ചനാ '
"ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ് അച്ചായോ...എന്നാ ഒണ്ട് വിശേഷം?"

'എണീറ്റായിരുന്നല്ലോ അല്ലേ? ഞാന്‍ ഡിസ്റ്റംബെര്‍ ചെയ്യുവല്ലല്ലോ?'

"ഓ ഇല്ലില്ല...എനിക്ക് പണ്ടേ വെളുപ്പിന് എഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന സ്വഭാവം ആണല്ലോ. കുറച്ചു യോഗാസനം ഒക്കെ ചെയ്യുവായിരുന്നു."
'അത് നല്ലതാ. പിന്നെ ഞാന്‍ വിളിച്ചതേ, നാളെ ഒരു മലയാളം കുര്‍ബാന ഒണ്ട് കേട്ടോ.'
"ആഹാ കൊള്ളാല്ലോ. അച്ഛനെ എവിടുന്ന് ഒപ്പിച്ചു?"
'അതൊക്കെ ഒപ്പിച്ചു. അങ്ങ് ഡള്ളാസില്‍ നിന്ന് അച്ഛന്‍ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം പറന്നെത്തും.'
"ഡള്ളാസോ? അതേത് സ്ഥലം?"
'ഡള്ളാസ് അറിയത്തില്ലയോ? നമ്മുടെ ടെക്ക്സാസിലാ.'
"ഓ നമ്മുടെ 'ടെക്ക്സാസിലെ അമ്മാച്ചന്‍റെ' സ്ഥലം."

'അത് തന്നെ. അതും വെറും ലോക്കല്‍ അച്ഛന്‍ ഒന്നുമല്ല. വല്യ പണ്ഡിതനും പ്രാസംഗികനും ഒക്കെയാണ്. പേര് "മത്തായി അച്ഛന്‍". കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?'
"ഇപ്പൊ കേട്ടു."
'ആ ഡള്ളാസ് ഭാഗത്ത് ഒക്കെ അച്ഛന്‍ വേള്‍ഡ് ഫേമസ് ആണ്. പത്ത് അയ്യായിരം ഫോളോവേഴ്സും ഒണ്ട്.'
"5000 ഫോളോവേഴ്സോ? ട്വിട്ടെറില്‍ ആണോ?"
'അതെനിക്ക് അറിയാന്‍മേല...അച്ഛന്‍ കുറച്ചു കാലം ഖത്തറില്‍ ആയിരുന്നു എന്നറിയാം.'

"അച്ഛന്റെ ഒരു സലോട്ട് കിട്ടാന്‍ ഒത്തിരി മുകളീന്ന് ഒക്കെ വിളിച്ചു പറയേണ്ടി വന്നോ?"
'അതിന്‍റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാലും തിരുമേനീടെ ആപ്പീസീന്നു വിളിച്ചു പറയിപ്പിച്ചു. സൂസീടെ അടുത്ത ബന്ധുവാ ഇപ്പോഴത്തെ തിരുമേനി. അതറിയാവോ?'
"ഇല്ല..."
'സൂസീടെ ഉപ്പാപ്പന്‍റെ കെട്ടിയോള്‍ടെ അമ്മായീടെ നാത്തൂന്‍റെ മോന്‍ അല്ല്യോ ഇപ്പൊ തിരുമേനി?'
"തന്നേ?"
'ഓ തന്നെ! നീ എന്നെ ഒന്ന് ആക്കാനാ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഈ തിരോന്തരം ഫാഷ എടുത്ത് ഇടുന്നത് എന്നെനിക്കറിയാം.'
"അയ്യോ..ഇതറിയാതെ വരുന്നതാ. ഒന്നുമില്ലേലും ഞാന്‍ അവിടെ പത്ത് പതിനഞ്ചു കൊല്ലം ജീവിച്ചതല്ല്യോ. അതിരിക്കട്ടെ, ഏത് പള്ളിയില്‍ വെച്ചാ കുര്‍ബാന?"

'നമ്മുടെ St. Antony's പള്ളിയില്‍ വെച്ചാ...ഉച്ചക്ക് 12 മണിക്ക്.'

"ഉച്ചക്ക് 12 മണിക്കോ? അതെന്നാ പരിപാടിയാ അച്ചായാ. ഫുഡ്‌ അടിക്കണ്ടായോ അപ്പോ?"
'അതിപ്പോ എന്നാ ചെയ്യാന്‍ പറ്റും. പള്ളി വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുമ്പോ നമ്മുടെ സൗകര്യം നോക്കാന്‍ പറ്റുമോ? സായിപ്പിന്‍റെ സര്‍വീസ് തീരുമ്പോ നമുക്ക് കിട്ടും. അത്ര തന്നെ'

"ആട്ടെ ഈ പള്ളി എവിടെയാ?"
'ആഹാ അതറിയത്തില്ല്യോ? ശാന്ത ഫെ സ്ട്രീറ്റില്‍'
"ശാന്ത ഫെ യോ? അമേരിക്കയിലെ റോഡിന് ശാന്ത എന്നൊക്കെ പേരിടുമോ?"
'കൊള്ളാം. ഇവിടുത്തെ മെയിന്‍ റോഡുകളില്‍ ഒരെണ്ണം അല്ല്യോ ശാന്ത ഫെ'
"ഒത്തിരി ഇന്ത്യക്കാര്‍ ഉള്ള പ്രദേശം ആണോ? ഈ ശാന്ത എവിടുന്ന് വന്നു എന്നാ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നെ"
'ഹാ ഇതതല്ലന്നു. ആണ്ടില്‍ ഒരിക്കല്‍ ക്രിസ്തുമസ്സിനു വരുന്ന ശാന്ത'
"ക്രിസ്തുമസ്സിനു വരുന്ന ശാന്തയോ...അതാരപ്പാ! വടക്കേലെ അവറച്ചന്‍റെ ഭാര്യ ശാന്തമ്മ ക്രിസ്മസ്-ഇനാ സാധാരണ നാട്ടില്‍ വരുന്നത്. ഓസ്ട്രേലിയ-ഇല്‍ നേഴ്സ് ആണേ. പക്ഷെ അവരുടെ പേരില്‍ ഇവിടെ റോഡ്‌...ഏയ്‌ അതാവാന്‍ വഴിയില്ല."
'എടാ ചെക്കാ നീ എന്നാ പൊട്ടം കളിക്കുവാന്നോ...എടാ ക്രിസ്തുമസ് പപ്പാ...ശാന്താ ക്ലോസ്.'
"ഓ ഓ...സാന്‍റ്റ ഫെ സ്ട്രീറ്റ്. ഇപ്പൊ പിടി കിട്ടി."
'അതല്ലേ ഞാനും ഇത്രേം നേരം കിടന്ന് തൊള്ള തുറന്നത് പറഞ്ഞത്...ശാന്താ ഫെ ശാന്താ ഫെ എന്ന്. അപ്പോ അവന്‍ അങ്ങ് കാട് കയറി മറ്റേടത്തെ അവറാന്‍റെ പെമ്പ്രന്നോരുടെ...ദേ എന്നെ കൊണ്ടൊന്നും പറയിപ്പിക്കരുത്.'
'അതിരിക്കട്ടെ, നിന്‍റെ വീട്ടില്‍ ഏതാ കേബിള്‍ കണക്ഷന്‍?'
"ഞാന്‍ ഇതുവരെ TV ഒന്നും മേടിച്ചില്ല. പിന്നെ എന്നാത്തിനാ കേബിള്‍?"
'ഹാ ഒരെണ്ണം മേടിച്ചു വെക്കന്നെ. ഇപ്പൊ LCD, DVD അങ്ങനെ പല ടൈപ്പ് TV ഉണ്ടല്ലോ. ഭിത്തിയേല്‍ ഒട്ടിച്ചു വെക്കാവുന്ന ഐറ്റം വരെ ഒണ്ട്.'
"ആലോചിക്കാം അച്ചായോ."

'TV മേടിക്കുമ്പോ കേബിള്‍ കണക്ഷന്‍ എന്‍റെ കൈയ്യീന്ന് തന്നെ എടുക്കണം കേട്ടോ. ഇവിടെ ഈ ഭാഗത്ത്‌ ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ഓഫര്‍ ചെയ്യുന്നത് ഞാന്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു. ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നിട്ട് സോഫയില്‍ ചാരി കിടന്ന് "എന്‍റെ മാനസികരോഗപുത്രി" ഒക്കെ കാണുമ്പോ എന്നാ ആശ്വാസം കിട്ടുമെന്ന് അറിയാമോ?'
"അത് ശരിയാ...അത് കാണുമ്പോള്‍, ഓഫീസിലെ തലവേദന ഒക്കെ എത്ര നിസ്സാരം എന്ന് തോന്നിക്കോളും."
'എന്നാ പിന്നെ ഞാന്‍ പതുക്കെ വെക്കുവാ കേട്ടോ. ഫ്രെണ്ട്സിനു ആര്‍ക്കേലും താല്പര്യം ഒണ്ടേല്‍ അവരേം കൂട്ടിക്കോ നാളെ.'
"കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു ABCD മലയാളി പയ്യന്‍ ഉണ്ട്. അവനെ വിളിച്ചു നോക്കാം."
'ശരി, അപ്പൊ നാളെ കാണാം'

പിറ്റേന്ന് ഉച്ചക്ക് ഞാന്‍ DJ ജാക്കിനെയും കൂട്ടി പള്ളിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ജാക്കിനെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഗ്രോസറി സ്റ്റോറില്‍ വെച്ച് പരിചയപ്പെട്ടതാ. അവന്‍റെ ശരിക്കും ഉള്ള പേര് ചാക്കോ ചക്കപ്പറംബില്‍ എന്നാ. ജനിച്ചതും വളര്‍ന്നതും എല്ലാം ഇവിടെയാ. ജാക്ക് എന്നുള്ളത് അവന്‍ സ്വയം ഇട്ട പേരാണ് (ബിമല്‍ കുമാര്‍ എന്ന് കുഞ്ഞിക്കൂനന്‍ സ്വയം പേരിട്ട പോലെ). ഡേ ടൈമില്‍ ഗ്രോസറി സ്റ്റോറില്‍ ജോലി ചെയ്യും. രാത്രിയില്‍ അവന്‍ ഒരു പബ്ബിലെ DJ ആണ്. ഞങ്ങള്‍ അര മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ എത്തി പള്ളിയില്‍.

തങ്കച്ചന്‍ അച്ഛനെ ഞങ്ങക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തന്നു.

"നമസ്കാരം അച്ചോ...ഈശോമിശിഹായ്ക്ക്‌ സ്തുതി ആയിരിക്കട്ടെ"
'ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും സ്തുതി ആയിരിക്കട്ടെ. കണ്ടതില്‍ സന്തോഷം. നാട്ടില്‍ എവിടെയാ വീട്?'
"ഞാന്‍ മധ്യതിരുവിതാംകൂര്‍ ഭാഗത്തൂന്നാ അച്ചോ."
'കൃത്യമായിട്ട്‌ എവിടെയാ?'
"അപ്പന്‍റെ വീടൊക്കെ കരുനാഗപ്പള്ളിക്ക് അടുത്താ"
'അത് മധ്യ തിരുവിതാംകൂര്‍ ആണോ?'
"ആണച്ചോ...അല്ലേല്‍ തന്നെ ഇത്തവണ ബീവറേജ് കോര്‍പ്പറേഷന്‍ നടത്തിയ ഓണപ്പരീക്ഷയില്‍ ചാലക്കുടിയെ പിന്തള്ളി കരുനാഗപ്പള്ളി മദ്യ-തിരുവിതാംകൂറിന്‍റെ തലസ്ഥാനം ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടല്ലോ."
'അവിടെ എവിടെ ആയിട്ട് വരും? കന്നേറ്റി പാലത്തിന്‍റെ?'
"പാലത്തിന്‍റെ കിഴക്കാ അച്ചോ"
'ആ അങ്ങനെ പറ...ഞാന്‍ അവിടൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ട്...അവിടെ വണ്‍ മിസ്റ്റര്‍ ബാബുവിനെ അറിയുമോ?'
"അയ്യോ ഇല്ലച്ചോ..ഞാന്‍ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോ പോയ ഓര്‍മയെ ഒള്ളു. അച്ഛന്‍ അമേരിക്കയില്‍ വന്നിട്ട് എത്ര കാലമായി?"
'ഒത്തിരിയായി. നിങ്ങളൊക്കെ ജനിക്കുന്നതിനും ഒത്തിരി മുന്നേ എത്തിയതാ ഞാന്‍. വര്‍ഷം പറയുന്നില്ല...അത് വെച്ച് നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ പ്രായം കണ്ടു പിടിച്ചാലോ! ഹ ഹാ!'
"അച്ഛന്‍റെ ഡാലസ്സിലെ പള്ളി വല്യ സെറ്റപ്പ് ആണെന്ന് കേട്ടു? വീട്ടില്‍ ഇരുന്ന് പള്ളിയില്‍ പോവണം എന്നുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ലൈവ് സ്ട്രീമിംഗ് വരെ ഉണ്ടെന്നു കേട്ടു? അവിടെ ഒക്കെ കാണിക്ക ഇടുന്നതും ക്രെഡിറ്റ്‌ കാര്‍ഡ്‌ ഉരച്ചിട്ടായിരിക്കും അല്ല്യോ? ഇവിടെ അത്രേം പുരോഗതി ഒന്നും ആയിട്ടില്ല"
'ഹഹ. ലോകം മാറുന്നതനുസരിച്ച് നമ്മളും, പള്ളിയും, സമ്പ്രദായങ്ങളും എല്ലാം മാറണ്ടേ? പഴമയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഇരുന്നിട്ട് എന്ത് കാര്യം? മാറ്റങ്ങളെ ഇരു കൈയും നീട്ടി സ്വീകരിക്കുന്നതാണ് എന്‍റെ ഒരു ശൈലി. അതിരിക്കട്ടെ, കൂട്ടുകാരന്‍റെ പേരെന്താ?'
`Hey father, i am Jack. nice to meet you.`

പെട്ടന്ന് എവിടുന്നോ ഒരു ഡോള്‍ബി ഡിജിറ്റല്‍ അശരീരി - 'എടാ ചെക്കാ നീ അങ്ങ് ഉണങ്ങി പോയല്ലോ..ല്ലോ..ല്ലോ'
ഞാന്‍ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോ തങ്കച്ചന്‍റെ ഭാര്യ സൂസി ചേച്ചിയാ.
"എന്‍റെ പൊന്ന് ചേച്ചി, വോളിയം ഇച്ചിരി കുറച്ചേ ...ഞാന്‍ ഞെട്ടി തരിച്ചു വിജ്രംഭിച്ചു പോയില്ലേ?"
'നീ നന്നാവാന്‍ തീരുമാനിച്ചോ?'
"അതെങ്ങനെ മനസ്സിലായി? ഞാന്‍ ഇവിടുത്തെ തരികിട പരിപാടികള്‍ എല്ലാം നിര്‍ത്തി, ഹരിദ്വാറിലെ ഒരു ഗുഹയില്‍ പോയി തപസ്സനുഷ്ട്ടിചാലോ എന്നോര്‍ക്കുവാ"
'ഹാ അതല്ലടാ...കഴിഞ്ഞ തവണ കണ്ടപ്പോ എങ്ങനെ ഇരുന്നതാ നീ? ഇപ്പൊ ഒരു 10 കിലോ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്'
"സമ്മര്‍ അല്ലായിരുന്നോ...ഇച്ചിരി ഓടാനും ചാടാനും ഒക്കെ പോയി തടിയും വയറും കുറച്ചതാ"
'സാരമില്ല, വിന്‍റര്‍ തുടങ്ങിയല്ലോ...ഇനി നീ ശ്രദ്ധിച്ചാ മതി. ക്രിസ്മസ് ആവുമ്പോഴേക്കും പഴേത് പോലെ ആവണം. ഇത്തവണ നിന്നെയാ ശാന്താ ക്ലോസ് ആയിട്ട് എല്ലാരും നോട്ടം ഇട്ടു വെച്ചേക്കുന്നെ.'

എന്റമ്മോ! ദേണ്ടെ പിന്നേം ശാന്ത! ഈ കുടുംബത്തിനു ആരേലും സാന്‍റ്റ ക്ലോസില്‍ കൈ വിഷം കലക്കി കൊടുത്തോ ആവോ.

'ഇതാരാ നിന്‍റെ കൂടെ? ഫ്രെണ്ടാ? മലയാളി ആണോ?'
"അതെ. മലയാളം മനസ്സിലാവും..പക്ഷെ സംസാരിക്കത്തില്ല"
'അയ്യോ, ഊമ ആന്നോ?'
"ഒന്ന് മിണ്ടാതിരി ചേച്ചി."
`Hey...I'm Jack`

'ഹലോണ്‍...അയാം സൂസി. ഞാന്‍ ഇവിടെ മിഷന്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നേഴ്സാ'

`Susie! nice name...it reminds me of sushi.`

'അതെന്നതാടാ?'
"അത് ഒരു തരം മീന്‍ കൂട്ടാനാ"
'അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്‌...പണ്ട് എന്‍റെ അപ്പനും അമ്മയ്ക്കും എനിക്ക് ഒരു മീനിന്‍റെ പേര് ഇടണം എന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം - തിലോത്തമ എന്ന്.'
"അയ്യോ തിലോത്തമ മീനല്ല...തിലോപിയ അല്ലേ മീന്‍?"
'ആ ഏതായാലും കണക്കാ...പക്ഷെ അപ്പന്‍റെ അപ്പന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. അതോണ്ട് എനിക്ക് അമ്മച്ചീടെ പേര് തന്നെ കിട്ടി - സൂസമ്മ എന്ന്.'
"ചാള മേരി എന്ന് പേരിടാത്തത്‌ ഭാഗ്യം."
'ഒന്ന് പോടാ ചെക്കാ'

അപ്പോഴേക്കും തങ്കച്ചന്‍ പള്ളിക്കകത്ത്‌ ഏതാണ്ടൊക്കെ അടുക്കിപ്പെറുക്കി വെച്ചിട്ട് തിരിച്ചെത്തി.
'എല്ലാരും പതുക്കെ അകതോട്ടു കയറിയാട്ടെ. സമയം ആവാറായി. നീ ഇവിടെ നില്ല്...ഒരു കാര്യമുണ്ട്.'
"സോ സീ യു ലേറ്റര്‍ ജാക്ക്"
`Cool...see ya dude...peace out thankasha.`

'ഓ എന്നാ പീസ്‌...വയസ്സായി വായില്‍ പല്ല് വന്നു. ഇനി ഇപ്പൊ പീസിനെ കണ്ടാല്‍ എന്ത് ഇല്ലേല്‍ എന്ത്' - തങ്കച്ചന്‍ ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
സൂസി ചേച്ചി 'പള്ളി കഴിഞ്ഞു വീടിലേക്ക്‌ വാ..കാണിച്ചു തരാം' എന്നാ മട്ടിലൊരു നോട്ടം കൊടുത്തേച്ച് അകത്തേക്ക് പോയി.
"അല്ല അച്ചായാ, വായില്‍ പല്ല് പണ്ടേ ഉള്ളതല്ലേ? മൂക്കില്‍ പല്ല് വന്നു എന്നല്ലേ പ്രയോഗം?"
'നീ ആരാടാ ഉസ്കൂള്‍ മാഷോ, ഞാന്‍ പറയുന്നതില്‍ എല്ലാം കുറ്റം കണ്ടു പിടിക്കാന്‍? കുറച്ചു നേരം ആയി ക്ഷമിക്കുന്നു. ഇന്നലെ തൊട്ടു ഞാന്‍ നിന്നെ നോട്ടം ഇട്ടു വെച്ചേക്കുവാ. വേണ്ട വേണ്ടാന്ന് വെക്കുമ്പോ തലയില്‍ കയറി ഇരുന്ന് മുടി വെട്ടി കളിക്ക്യാ നീ?'
"അയ്യോ അച്ചായന്‍ ചൂടാവാതെ..ഞാന്‍ ഒരു തമാശ..."
'അവന്‍റെ ഒരു തമാശ'

അച്ചായന്‍ പോക്കെറ്റില്‍ നിന്നും ഒരു കണ്ണട എടുത്ത് വെച്ച് ഡയറിയില്‍ എന്താണ്ട് തപ്പാന്‍ തുടങ്ങി.
"അല്ല ഈ കണ്ണട ഒക്കെ എപ്പോ വെച്ചു?"
'പ്രായമായി വരുവല്ലേടാ...കണ്ണ് തീരെ പിടിക്കുന്നില്ല'
"ഇത് ഏതാ ? ഷോര്‍ട്ട് സൈറ്റ് ആണോ? അതോ കേട്ടെഴുത്താണോ?"

അച്ചായന്‍ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി..എന്നിട്ട് എന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.
'നീ മലയാളം ഭാഷയെ ഇങ്ങനെ പച്ചക്ക് ബാലസംഗമം ചെയ്യരുത്. കേട്ടെഴുത്ത് എന്ന് വെച്ചാല്‍ ഡിറ്റേഷന്‍...കണ്ണിന്‍റെ അസുഖം വെള്ളെഴുത്ത്.'
"അല്ല അതാ ഞാനും ഉദ്ദേശിച്ചേ...സ്പീഡില്‍ പറഞ്ഞപ്പോ മാറിപ്പോയതാ"
'നീ ഒക്കെ മറ്റേ CBSE സിലബസ് ആയിരിക്കും. അതാ നിന്‍റെ ഒക്കെ മലയാളത്തിനു വൃത്തവും വൃത്തിയും ഒന്നും ഇല്ലാത്തത്. നീ എന്‍റെ ശാന്തയെ കയറി പിടിച്ചപ്പോഴേ...'
"അച്ചായന്‍ വൃത്തികെട് പറയരുത്"
'ഹാ അതല്ല നീ എന്‍റെ ശാന്ത ക്ലോസില്‍ കയറി പിടിച്ചപ്പോ മുതല്‍ ഞാന്‍ ഒരു അവസരം നോക്കി ഇരിക്കുവായിരുന്നു. ഇപ്പൊ ഹൈ സ്പീഡ് ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ യുഗമല്ലേ. കൊടുക്കുന്ന പണി അപ്പപ്പോ തിരിച്ചു കിട്ടും മോനെ.'
"അത് പിന്നെ ഒരു ദിവസം ഒരബദ്ധം ഒക്കെ ഏത് പോലീസുകാരനും പറ്റും"
'നിന്‍റെ അപ്പന്‍...'
"പോലീസില്‍ ആയിരുന്നോ എന്നല്ലേ? ആ വക 1980s തമാശ ഒക്കെ അങ്ങ് കൈയ്യില്‍ വെച്ചാ മതി കേട്ടോ"
'ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരെടെ ഒരു കാര്യം..എല്ലാം അങ്ങ് അറിയാം.'
"അതിരിക്കട്ടെ, പള്ളി കഴിഞ്ഞു കടി വല്ലോം ഉണ്ടോ അച്ചായാ? "
'വീട്ടിലേക്കു വാ...ടോമി തരും കടി'
"എന്തുവാ അച്ചായാ...ഞാന്‍ സീരിയസ് ആയി ചോദിച്ചതാ. വിശന്നിട്ടു കണ്ണ് കാണാന്‍ മേല. കാക്കയുടെ ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി ഒക്കെയല്ലേ? ചായയും പരിപ്പുവടയും എങ്കിലും അറേഞ്ച് ചെയ്തൂടെ?"
'പിന്നെ CPM ജില്ലാ കമ്മിറ്റി യോഗം അല്ലേ ഇത്. അപ്പുറത്ത് പിള്ളേര്‍ മിച്ചറോ മറ്റോ കഴിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടായിരുന്നു...നീ വേണേല്‍ അവരോടു ചെന്ന് ചോദിക്ക്.'
"പിന്നേ എന്നിട്ട് വേണം പിള്ളേരെടെ വായില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാന്‍."

അപ്പോഴേക്കും അച്ഛന്‍ പുറത്തേക്കു വന്നു.
`ഇനി പത്ത് മിനിറ്റ് മാത്രമേ ഒള്ളു...എല്ലാം റെഡി അല്ലേ? ഞാന്‍ ഒന്നാം പാഠം വായിക്കാന്‍ ചെറിയാച്ചനെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.`
'അയ്യേ ചെറിയാച്ചനോ?...അങ്ങേര് മാക്കാന്‍റെ ആളാ അച്ചോ'...തങ്കച്ചന്‍ ആകെ പരിഭ്രാന്തനായി.
`മാക്കാനോ?`
'അതെ നമ്മുടെ എതിര്‍ ഗ്രൂപ്പാ...മലയാളി അസോസിയേഷന്‍ ഓഫ് കാന്‍സാസ് (MA-A-KAN)'

`അപ്പോ നിങ്ങടെ ഗ്രൂപ്പിന്‍റെ പേരെന്നതാ?`

'കാക്ക - കേരള അസോസിയേഷന്‍ ഓഫ് കാന്‍സാസ് (K-A-KA).'

`എന്നാന്ന് വെച്ചാ നിങ്ങള് തീരുമാനിക്ക്...ഞാന്‍ പോയി അപ്പോം വീഞ്ഞും ഒക്കെ എടുത്ത് വെക്കട്ടെ.` - അച്ഛന്റെ വാക്കുകളില്‍ ഒരു നീരസം പ്രകടമായിരുന്നു.
അച്ഛന്‍ അകത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോയാപ്പോള്‍, തങ്കച്ചന്‍ എന്നെ ഒന്ന്‍ അടിമുടി നോക്കി.

'എടാ നിനക്ക് മലയാളം ഒക്കെ നല്ലോണം അറിയാമോ?'
"കൊള്ളാം നല്ല ചോദ്യം...എനിക്ക് ഒരു മലയാളം ബ്ലോഗ്‌ ഒക്കെ ഉണ്ട്."
'ആഹാ മിടുക്കന്‍ ആണല്ലോ!'
"ഓ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല".
അത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്‍റെ മുഖത്ത് ഒരു എളിമ കലര്‍ന്ന നാണം (പ്രിത്വിരാജിന്‍റെ മുഖത്ത് വരുന്ന ഒരു തരം എക്സ്പ്രഷന്‍)

'എന്‍റെ ചെറുക്കനും ഒണ്ട് ഈ പറഞ്ഞ സുനാപ്പി. ഗോള്‍ഡ്‌ സ്പോട്ട് എന്നോ മറ്റോ ആണ് സൈറ്റിന്‍റെ പേര്.'
"ബ്ലോഗ്‌ സ്പോട്ട് ബ്ലോഗ്‌ സ്പോട്ട്"
'അതന്നെ...ഇത്രേം ഒക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക് നീ തന്നെ വായിച്ചാ മതി ഒന്നാം പാഠം.'
"അമ്മേ ഞാനോ?"
'ഉം എന്താ കുഴപ്പം?'
"അല്ല എനിക്കീ മലയാളം അത്ര..."
'ബ്ലോഗില്‍ എഴുതും എന്നൊക്കെ 10 സെക്കണ്ട് മുന്നേ പറഞ്ഞതോ?'
"അല്ല എഴുതാന്‍ കുഴപ്പമില്ല...വായിക്കാന്‍ ആണ് പ്രശ്നം. ഈ പഴയ ലിപിയിലെ കൂട്ടക്ഷരം ഒന്നും അത്ര തിട്ടമില്ല...അതോണ്ടാ. അല്ലേല്‍ ഞാന്‍ ഓടി കയറി വായിക്കത്തില്ല്യോ ?"
'എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ നല്ല മണി മണി പോലത്തെ പുതിയ ലിപിയില്‍ ഉള്ള ബൈബിള്‍ ഉണ്ട്. ഇത്തവണ നാട്ടില്‍ കണ്‍വെന്ഷന് പോയപ്പോ മേടിച്ചതാ...നീ അതെടുത്ത് വായിച്ചോ.'
വായിക്കണ്ട പാഠഭാഗം - "സദൃശ്യവാക്ക്യങ്ങള്‍, അധ്യായം 30" എന്നും പറഞ്ഞു എന്‍റെ കൈയ്യില്‍ ബൈബിള്‍ തന്നിട്ട് തങ്കച്ചന്‍ പള്ളിക്ക് അകത്തേക്ക് പോയി.

സണ്‍‌ഡേ സ്കൂളില്‍ പോവണ്ട നേരത്ത് TV യില്‍ ചന്ദ്രകാന്ത കണ്ടു നടന്ന എനിക്കൊണ്ടോ സദൃശ്യവാക്ക്യങ്ങള്‍ എവിടെ ആണെന്ന് അറിയുന്നു. തപ്പാവുന്നിടത്തോളം തപ്പി...കിട്ടീല്ല. ആരോടേലും ചോദിക്കാന്‍ പറ്റുവോ? മാനം പോവത്തില്ലേ?
ഞാന്‍ പതുക്കെ ജനലില്‍ കൂടി ആംഗ്യം കാട്ടി തങ്കച്ചനെ വിളിച്ചു.
'എന്നതാടാ? '
"അച്ചായന് ഈ ഉല്‍പ്പത്തി പുസ്തകത്തെ കുറിച്ച് എന്താ അഭിപ്രായം?"
'അതെന്നാ അങ്ങനെ ചോദിക്കാന്‍? ഉല്‍പ്പത്തിക്കു ഇപ്പൊ എന്നാ പറ്റി?'
"അല്ല ഈ സദൃശ്യവാക്ക്യങ്ങള്‍ തന്നെ വേണമെന്നുണ്ടോ? ഞാന്‍ ഉല്‍പ്പത്തി പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നും എന്തേലും വായിച്ചാലോ?"
'ഞാന്‍ കുറിച്ച് തന്ന ഭാഗത്തിന് എന്നാ ഒരു കുഴപ്പം?'
"അല്ല കുഴപ്പമൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടല്ല"
'അപ്പോ പിന്നേ അത് മതി'

അവസാനം ഗതി കെട്ട്, പാര്‍ക്കിംഗ് ലോട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി "ഫോണ്‍ എ ഫ്രെണ്ട്" ലൈഫ് ലൈന്‍ ഉപയോഗിച്ച്, ഫ്രെണ്ടിനെ കൊണ്ട് ഗൂഗിള്‍ സെര്‍ച്ച്‌ ചെയ്യിപ്പിച്ചു സംഭവം കണ്ടു പിടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പാര്‍ക്കിംഗ് ലോട്ടില്‍ എന്താണ്ട് കശപിശ. നോക്കിയപ്പോ തങ്കച്ചന്‍ ഉസൈന്‍ ബോള്‍ട്ടിനെ പോലെ ഓടി വരുന്നു. ഇയാളെന്നാ സര്‍വ വ്യാപി ആണോ? കുറച്ചു മുന്നേ അല്ലേ പള്ളിക്ക് അകത്തേക്ക് ഓടി പോയത്!

'എടാ ഒരു കൊറോള തെക്ക് വടക്ക് പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തേക്കുന്ന കാരണം വേറെ കാറുകള്‍ക്കൊന്നും കടന്നു വരാന്‍ മേല...നീ ചെന്ന് ഒന്ന് അനൌണ്‍സ് ചെയ്തേ അതൊന്നു മാറ്റി ഇടാന്‍'
"അല്ല ഞാന്‍ തന്നെ അനൌണ്‍സ് ചെയ്യണോ?"
'ഒന്ന് ചെല്ല്..സമയം ഇല്ല.'

ഞാന്‍ പള്ളിയുടെ അകത്തു കയറി, മൈക്ക് എടുത്ത്, സകല ധൈര്യവും സംഭരിച്ചു ടൊയോട്ട രാഗത്തില്‍ ഒരലക്കലക്കി - "ഭക്ത ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധക്ക്..പറമ്പിന്‍റെ വടക്ക് ഭാഗത്ത്‌ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്ന കൊറോള കാര്‍ ഉടന്‍ തന്നെ മാറ്റി പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യണ്ടതാണ്. കൊറോള കാറിന്‍റെ ഉടമസ്ഥന്‍ ദയവായി എന്‍റെ കൂടെ ഒന്ന് പുറത്തേക്കു വരേണ്ടതാണ് ".

ഞാന്‍ അത് പറഞ്ഞു തീരണ്ട താമസം, ഒരു പത്തമ്പത് പേര് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. അല്ലേലും കൊറോള കാറിന്‍റെ ഉടമസ്ഥന്‍ ആരാന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ മുഴുവന്‍ എഴുന്നേറ്റില്ലെന്കിലെ ഒള്ളു അത്ഭുതം. അവസാനം ആളെ വിട്ടു ലൈസെന്‍സ് പ്ലേറ്റ് നമ്പര്‍ ഒക്കെ കണ്ടു പിടിച്ചു കൊടുത്തപ്പോ, എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന ഉടമസ്ഥന്മാരുടെ എണ്ണം ഒന്നായ് കുറഞ്ഞു. എല്ലാം ഒന്ന് ഒതുങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മൈക്ക് അച്ഛന് കൈ മാറി. മൈക്ക് മേടിക്കുമ്പോ അച്ഛന്‍ എന്‍റെ ചെവിയില്‍ പതുക്കെ ചോദിച്ചു - `നല്ല ഉഗ്രന്‍ അനൌണ്‍സ്മെന്‍റ്...പണ്ട് ഉത്സവപ്പറമ്പിലോ ബസ്‌ സ്റ്റാന്ടിലോ മറ്റോ ആയിരുന്നോ?`
ഞാന്‍ ഒരു വളിച്ച ചിരിയോടെ 'ഭക്ത ജനങ്ങളുടെ' കൂടെ ഭക്ത കുചേലയായി പോയിരുന്നു.

എന്‍റെ പാഠം വായന തരക്കേടില്ലാതെ പോയി. തങ്കച്ചന്‍ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ച് സിഗ്നല്‍ തന്നോണ്ട്‌ എപ്പോ വായിക്കണം എന്നൊന്നും കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ഉണ്ടായില്ല. പിന്നെ അച്ഛന്‍റെ പ്രസംഗം തുടങ്ങിയതും എല്ലാ അച്ചായന്മാരും സ്വിച്ച് ഇട്ട പോലെ ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. അത് നാട്ടീന്നേ കിട്ടുന്ന ഒരു ശീലമാണ്. എത്ര കുഴലില്‍ ഇട്ടാലും നേരെ ആവാന്‍ പോണില്ല. രണ്ടു മണിയോടെ പള്ളി കഴിഞ്ഞു, സഭ പിരിച്ചു വിട്ടു. പതുക്കെ ഓരോരുത്തരായി പിരിഞ്ഞു പോയി. അച്ഛനോട് ഒരു ബൈബൈ പറയാം എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ അച്ഛന്‍റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
"അച്ചോ, കണ്ടതില്‍ വളരെ സന്തോഷം. അച്ഛന്‍റെ നമ്പര്‍ ഒന്ന് തരണേ. ഡാലസില്‍ എപ്പോഴേലും വരാന്‍ ഒക്കുവാണേല്‍ വിളിക്കാം."
`അതിനെന്താ...മോന്‍ സോഷിയല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിംഗ്‌ സൈറ്റ്സില്‍ ഒക്കെ ആക്റ്റീവ് ആണോ?`
"പിന്നെ...അച്ഛനും ഉണ്ടോ ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ ഒക്കെ?"
`ഓര്‍കുട്ടോ? അതൊക്കെ ആര്‍ക്കിയോളജിക്കല്‍ സര്‍വ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ എഴുതി എടുത്തില്ലേ...look me up on facebook man!`
"അച്ഛന് ഈ പ്രായത്തിലും എന്തൊരു ചുറുചുറുക്കാ?"
`ഹഹ പ്രായം ഒക്കെ നമ്മുടെ മനസ്സിലല്ലേ മോനെ...പിന്നെ എന്തുണ്ട് വിശേഷം? ഇവിടം ഒക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?`
"കുഴപ്പമില്ല അച്ചോ...തട്ടിയും മുട്ടിയും ജീവിച്ചു പോണു."
`തട്ടിയും മുട്ടിയും തീര്‍ക്കാന്‍ ഉള്ളതാണോ ജീവിതം? നിങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചെറുപ്പമല്ലേ...അങ്ങോട്ട്‌ അടിച്ചു പൊളിക്കണം ജീവിതം. ഓരോ നിമിഷവും ആഘോഷിക്കൂ..ഭൂമിയില്‍ നമുക്ക് വിധിച്ചിട്ടുള്ളത് അറുപതോ എഴുപതോ കൊല്ലം. ഏറിയാല്‍ എണ്‍പത്. ഇക്കാലയളവില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ബില്‍ ഗേറ്റ്സൊ, സച്ചിന്‍ തെണ്ടുല്‍ക്കറോ , A R രഹ്മാനോ ആവാന്‍ പറ്റണം എന്നില്ല.`

`കേട്ടിട്ടില്ലേ?
If you can't be a pine on the top of a hill
Be a scrub in the valley, but be the best little scrub on the side of the hill
If you can't be a highway, then just be a trail.
If you can't be the sun, be a star.
It isn't by size that you win or you fail.
Be the best of whatever you are.

ഇത് മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്താ മതി...നന്നായി വരട്ടെ. പിന്നെ വൈകിട്ട് സമയം ഒണ്ടേല്‍ തങ്കച്ചന്‍റെ വീട്ടിലോട്ടു ഇറങ്ങ്. പള്ളി കമ്മിറ്റി ഒന്ന് കൂടുന്നുണ്ട്.`
"ഞാന്‍ ശ്രമിക്കാം അച്ചോ. അപ്പോ ഞാന്‍ വരട്ടെ."

"തങ്കച്ചോ, ഞാന്‍ ഇറങ്ങുവാ കേട്ടോ"
'എടാ വൈകിട്ടെന്താ പരിപാടി?'
"ഓ ഞാന്‍ കുടി ഒക്കെ നിര്‍ത്തി"
'ഹാ അതല്ലന്നു...ഫ്രീ ആണോ?'
ആ മട്ടും ഭാവവും കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് എന്നെ സൂത്രത്തില്‍ പള്ളി കമ്മിറ്റിയില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ ഉള്ള അടവ് ആണെന്ന്. ഞാന്‍ ആരാ മോന്‍.
"അയ്യോ ഇല്ലല്ലോ അച്ചായാ...വൈകിട്ട് വേറെ ഒരു പരിപാടി ഇട്ടു പോയല്ലോ."
'ആന്നോ..മാറ്റി വെക്കാന്‍ വല്ലോം പറ്റുന്നതാണോ?'
"ഇല്ലച്ചായോ...വേറെ 2-3 പേരോട് ഓള്‍റെഡി പറഞ്ഞു പോയി"
'ആ എന്നാ പിന്നൊരിക്കല്‍ ആട്ടെ. കൊച്ചിന്‍റെ ബെര്‍ത്ത്‌ഡേ സെലബ്രേഷന്‍ ഇന്ന് വൈകിട്ടാ. ഡിന്നറിന് ക്ഷണിക്കാന്‍ ആയിരുന്നു. ഗ്രാന്‍ഡ്‌ ആയിട്ടൊന്നും ഇല്ല...കുറച്ചു ലൈറ്റ് ആയിട്ട് കോഴി ബിരിയാണിയും, പന്നി ഒലത്തിയതും, ബീഫ് റോസ്റ്റും ഒക്കെയാ.'
"അമ്മേ!"
'എന്നാ പറ്റി?'
"അല്ല പള്ളി കമ്മിറ്റി വൈകിട്ട് കൂടുന്നുന്ടെന്നു അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞതോ?"
'ഓ അത് നമ്മുടെ ആള്‍ക്കാരെല്ലാം ഡിന്നറിന് വരുമല്ലോ എന്തായാലും. അപ്പോ ചുമ്മാ ഒരു 5 മിനിറ്റ് നേരം കമ്മിറ്റിയും കൂടും അത്രേ ഒള്ളു.'
"അല്ല ഞാന്‍ വേണേല്‍ എന്‍റെ പരിപാടി മാറ്റി വെക്കാന്‍ നോക്കാം."
'ഓ അതൊന്നും വേണ്ടന്നെ. നിനക്ക് വരാന്‍ ഒക്കുവായിരുന്നേല്‍ ഒത്തിരി നന്നായിരുന്നു..പക്ഷെ പ്ലാന്‍ ഒന്നും മാറ്റി വെക്കേണ്ട'
"അല്ല ഞാന്‍ വേണേല്‍..."
'സാരമില്ലന്നേ...നീ പിന്നീടൊരു ദിവസം വന്നാ മതി'
"എന്നാ പിന്നെ വേറെ ഒരു ദിവസം മതി എന്നാ പറയുന്നത് അല്ലെ...അപ്പോ ഞാന്‍ വരട്ടെ"
'എങ്ങോട്ട്?'
"അയ്യോ ഞാന്‍ പൊക്കോട്ടെ എന്ന്..സൂസി ചേച്ചിയോടും പറഞ്ഞേക്ക്"
'ആയിക്കോട്ടെ'

ഓലത്തപ്പെടാന്‍ പോവുന്ന പന്നിക്കുട്ടിയുടെ പോലെ തകര്‍ന്ന മനസ്സുമായി ഞാന്‍ ഇളിഭ്യനായി, വിഷണ്ണനായി ജാക്കിനോടൊപ്പം മന്ദം മന്ദം നടന്നകന്നു. മലമുകളില്‍ ഉള്ള കോഴി ബിരിയാണി കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍, മലഞ്ചെരുവില്‍ ഉള്ള സമൂസ തിന്നു സന്തോഷിക്കുക എന്നാണല്ലോ കവി പാടിയത്. അപ്പൊ പിന്നെ അങ്ങനെ ആയിക്കോട്ടെ.

(ശുഭം)

നമ്പര്‍ 20 മദ്രാസ്‌ മെയില്‍

2010-08-10T23:05:00.003-05:00

അങ്ങനെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഒരു ട്രെയിന്‍ യാത്ര ഒത്തു വന്നു - മദ്രാസിലേക്ക്. ഒരുപാട് നാളുകള്‍ക്കു ശേഷമാണ് ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരം സെന്‍ട്രലില്‍ കാലു കുത്തുന്നത്. വെളുപ്പിന് അഞ്ചരക്ക് ഉള്ള വണ്ടിയിലാ പോവേണ്ടത്. വേണാട് വിട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞു, പരശുരാമിന് ഇനിയും കിടക്കുന്നു ഒത്തിരി സമയം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ തിരുവനന്തപുരം സെന്‍ട്രല്‍ പാതി മയക്കത്തിലാണ്. "ചായ ചായ ചായ, പഴംപൊരി" വിളികള്‍ ഒന്നും കേള്‍ക്കാനേ ഇല്ല. ഇന്ത്യന്‍ റയില്‍വേയുടെ ഐറ്റം നമ്പര്‍ ആയ 'യാത്രിയാന്‍ കൃപയാ ധ്യാന്‍ ദീജിയേ' യും കേള്‍ക്കാനില്ല. ഒന്നാം പ്ളാറ്റ്ഫോറത്തില്‍ നിര്‍ത്തി ഇട്ടിരുന്ന കോര്‍ബ എക്സ്പ്രസ്സിലേക്ക് ഞാന്‍ ഉറക്കച്ചുവയില്‍ വലിഞ്ഞു കയറി. ഹോ 18 മണികൂര്‍ യാത്ര എങ്ങനെ തള്ളി നീക്കുമോ ആവോ!. പണ്ട് ടീമ്സുമായി കേരള എക്സ്പ്രസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്തിരുന്നപ്പോള്‍ 60 മണികൂര്‍ ഒക്കെ 6 മിനിറ്റ് പോലെ അല്ലെ പോയിരുന്നത്....ഹാ അത് അന്ത കാലം. ഇതിപ്പോ വയസ്സായില്ലേ!

കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ കയറിയതും, 4 പാറ്റകളും ഒരു ചുണ്ടെലിയും എന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വന്നു പ്രണാമം അര്‍പ്പിച്ചു. ഹാ!..യാത്രക്കാരും, മൃഗങ്ങളും, കീടങ്ങളും, പിച്ചക്കാരും എല്ലാം ഒരു കുടുംബം എന്ന പോലെ സന്തോഷിച്ചു, അര്‍മാദിച്ചു, സംതൃപ്തിയോടെ കഴിയുന്ന സ്വപ്ന സുന്ദര ഫൂമി - ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേ. പെട്ടി വെച്ചതിനു ശേഷം ഞാന്‍ ബെര്‍ത്ത്‌ ഒന്ന് പരിശോധിച്ചു. മൂട്ടകള്‍ എല്ലാം അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്...അല്ലേലും അവരെവിടെ പോവാനാ? പാവങ്ങള്‍.

"ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ് . ഏതാ സീറ്റ്‌?"
ശബ്ദം കേട്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഒരു മീശക്കാരന്‍ ചേട്ടന്‍ ...കൈയ്യില്‍ ഒരു മഗ്ഗും തോര്‍ത്തും ഉണ്ട്..പല്ല് തേപ്പ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഉള്ള വരവാണെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഞാന്‍ : നമസ്കാരം..ഞാന്‍ 21 -ഇലാ.
മീശ : അത് ശരി...എന്റേത് 22 ആണ് . മദ്രാസിലോട്ടു ആന്നോ?
ഞാന്‍ : അതെ
മീശ : ഞാനും അങ്ങോട്ടാ...മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഒക്കെ ഇരിക്കാന്‍ ഒരാളായല്ലോ. എനിക്കാണേല്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത് വല്ലാത്ത ഒരു വീര്‍പ്പു മുട്ടലാ.
ക്രിസ്ത്യാനിയാ അല്ല്യോ? പാസ്സഞ്ചര്‍ ലിസ്റ്റില്‍ ഞാന്‍ പേര് കണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന്‍ : അതെ
മീശ : മലങ്കര ആന്നോ?
ഞാന്‍ : അല്ല മണ്ണന്തലയാ വീട്
മീശ : അതല്ല...മലങ്കര ഓര്‍ത്തഡോക്‍സ്‌ ആണോന്നാ ചോദിച്ചേ
ഞാന്‍ : ഓ സോറി...അല്ല അല്ല
മീശ : പിന്നെ ഏതാ?
ഇയാള്‍ക്കിപ്പോ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടു എന്നാ ഒലത്താനാ എന്ന ഒരു ഭാവത്തോടെ, ഞാന്‍ ചോദ്യം കേട്ടില്ലന്ന് നടിച്ചു.

മീശ : ഓ ഞാന്‍ വെറുതെ ഒരു കുശലം ചോദിച്ചതാ.
ഒരു മിനിറ്റ് പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്ന ശേഷം, ആകാംക്ഷ സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ പുള്ളിക്കാരന്‍ വീണ്ടും - അപ്പൊ പിന്നെ RC ആയിരിക്കും അല്ല്യോ?
ഞാന്‍ : ഏയ്‌ RAC ഒന്നുമല്ല, സീറ്റ്‌ കണ്‍ഫേംഡ്‌ ആണ്.
മീശ : നിങ്ങടെ സീറ്റിന്റെ വിശേഷം അറിഞ്ഞിട്ടു എനിക്ക് എന്നാ ചെയ്യാനാ? റോമന്‍ കാത്തലിക്ക് ആണോ എന്നാ ചോദിച്ചേ.
ഞാന്‍ : അതും അല്ല...ചേട്ടന്‍ വല്യ പള്ളിക്കാരന്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ? ചോദ്യങ്ങളില്‍ എല്ലാം ആകെ ഒരു ജാതി-മത മയം? പേര് പറഞ്ഞില്ല?
മീശ : പേര് ടില്‍ഡ...ടില്‍ഡ ജോസ് .
ഞാന്‍ : നല്ല പേര് (ചിരി അടക്കാന്‍ കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നു)
മീശ : നിങ്ങള്‍ ഈ പേര് ഇതിനു മുന്നേ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? അപ്പന് വല്യ വാശി ആയിരുന്നു ആര്‍ക്കും ഇല്ലാത്ത പേര് ഇടണമെന്ന്.
ഞാന്‍ : ഇല്ല...ഞാന്‍ മനുഷ്യര്‍ക്കാര്‍ക്കും ഈ പേര് കണ്ടിട്ടില്ല. പിന്നെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കീ-ബോര്‍ഡിന്‍റെ മുകളിലായിട്ട് ഇടത്തെ മൂലയ്ക്ക് വളഞ്ഞു ഇരിക്കുന്ന കുന്തപ്പനാണ്ടിയുടെ പേരും ഇതല്ലേ?
മീശ : അതൊന്നും എനിക്കറിയാന്‍ മേല...നമുക്ക് കമ്പ്യൂട്ടറും ആയിട്ട് അത്ര ഒരു ഇത് പോര. ഒരല്പം പഴഞ്ചന്‍ ആണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.

ഞാന്‍ : പെന്റിയം ആണോ?
മീശ : കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ കാര്യമല്ല, എന്റെ കാര്യമാടോ പറഞ്ഞത്.
ഞാന്‍ : സോറി. തെറ്റുധരിച്ചു. തറവാടൊക്കെ കോട്ടയത്താണോ?
മീശ : ആന്നേ. അതെങ്ങനെ പിടികിട്ടി? ഞങ്ങള് പാലാക്കാരാ. കുടിയേറ്റ കര്‍ഷകരായിട്ട് അപ്പന്റെ കാലത്ത് ഇങ്ങോട്ട് പോന്നതാ. നിങ്ങള് ഒറിജിനല്‍ തിരോന്തരം ആണോ?
ഞാന്‍ : ഇല്ല ഞങ്ങളും 'മദ്യ'തിരുവിതാംകൂര്‍ ‍-കാരാണ്. അപ്പന്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് ഓണ്‍ -സയിറ്റിനു വന്നതാ...പിന്നെ ഇവിടങ്ങ്‌ കൂടി. ഇപ്പൊ വീടും കുടിയും എല്ലാം ഇവിടെയാ.
മീശ : കുടി ഉണ്ടല്ലേ? കണ്ടപ്പോഴേ തോന്നി..ഏതാ ബ്രാന്‍ഡ്‌?
ഞാന്‍ : വല്യ തമാശക്കാരനാ അല്ലേ?
മീശ : ഓ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല...ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ല്യോ...എനിക്കിങ്ങനെ എന്തേലും മിണ്ടീം പറഞ്ഞും ഇരിക്കണം എപ്പോഴും. ഇല്ലേല്‍ ഒരു വീര്‍പ്പു മുട്ടലാ..യേത്?

ഞാന്‍ : എവിടെയാ ജോലി ചെയ്യുന്നേ?
മീശ : വിശാഖപട്ടണത്ത് ആണ്..ഇത്തവണത്തെ പള്ളിപ്പെരുന്നാള് കൂടാന്‍ വേണ്ടി ലീവ് എടുത്തു വന്നതാ..മറ്റന്നാള്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക് ജോയിന്‍ ചെയ്യണം.
ഞാന്‍ : അപ്പോ ചെന്നൈയില്‍ വണ്ടി മാറി കയറണം അല്ലേ? ചേട്ടായി എന്ത് ജോലിയാ ചെയ്യുന്നേ?
മീശ : ഞാന്‍ പട്ടാളത്തിലാ...
ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി
ഞാന്‍ : ഹത് ശരി, കണ്ടാല്‍ പറയത്തില്ലല്ലോ?
(Lt. Col ടില്‍ഡ മോന്‍ ‍...ഹോ! കേക്കുമ്പോ തന്നെ പാക്കിസ്ഥാന്‍കാരുടെ മുട്ട് ഇടിക്കും..നാമം മാത്രം ധാരാളം)
മീശ : ഒരു പട്ടാളക്കാരന് 6 പായ്ക്ക് വയറും മസ്സിലും പുല്ലും ഒന്നും വേണമെന്നില്ല. ഉരുക്കിന്റെ മനസ്സാ ഞങ്ങളുടേത്. 'മെന്റല്‍ സ്ട്രെങ്ങ്ത് ' അതിലാണ് കാര്യം. അതിരിക്കട്ടെ , നിങ്ങള്‍ എവിടെയാ ജോലി ചെയ്യുന്നേ?

ഞാന്‍ : ഞാന്‍ അമേരിക്കയിലാണ് . കുറച്ചു തരികിട എഞ്ചിനീയറിംഗ് ഉം സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഉം ഒക്കെ ആയി ജീവിച്ചു പോവുന്നു.
(ടില്‍ഡ ചേട്ടന്റെ മുഖ ഭാവം പെട്ടന്ന് മാറുന്നു)
മീശ : നിങ്ങള്‍ കാണിച്ചത് മഹാ ചെറ്റത്തരം ആയി പോയി
ഞാന്‍ : അയ്യോ ഞാന്‍ എന്നാ ചെയ്തെന്നാ?

മീശ : നിങ്ങക്ക് വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ ആ ഇറാഖിന്റെ മണ്ടക്ക് കുതിര കയറാന്‍ ?
ഞാന്‍ : അല്ല ഞാന്‍ ...
മീശ : നിങ്ങള്‍ ഒന്നും മിണ്ടണ്ട...നിങ്ങള്‍ അമേരിക്കക്കാര്‍ക്ക് ഒരു വിചാരം ഉണ്ട്...നിങ്ങള്‍ ഏതോ കോപ്പിലെ തേങ്ങയാണെന്ന് ..
ഞാന്‍ : അല്ല ചേട്ടാ ഞാന്‍ യുദ്ധത്തിനു ഒന്നും പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു..
മീശ : മിണ്ടരുത്...ഫ്രാന്‍സും ഇംഗ്ലണ്ടും ഒക്കെ മൂട് താങ്ങാന്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇറാഖുക്കാര്‍ നിങ്ങടെ പരിപ്പ് എടുത്ത് ദാല്‍ മഖിനി വെച്ചേനെ.
(ഇത്തവണ ഞാന്‍ മറുത്തു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...)

അതിരിക്കട്ടെ..നിങ്ങള്‍ക്ക് വെപ്പണ്‍സിനെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ?
ഞാന്‍ : വീട്ടില്‍ ചക്കക്കുരു ചെരന്ടാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കത്തി ഉണ്ട്, പിന്നെ മീന്‍ വെട്ടാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന മൂര്‍ച്ച പോയ ഒരു പിച്ചാത്തി, പിന്നെ തേങ്ങ പൊതിക്കാന്‍ ഒരു വാക്കത്തി...ഇത്രയുമൊക്കെ ആണ് എന്റെ വെപ്പണ്‍സ് പരിജ്ഞാനം.
മീശ : യേ സിവിലിയന്‍സ് സബ് ബുദ്ധൂ ലോഗ് ഹേം!
ഞാന്‍ : വല്ലോം പറഞ്ഞോ?
മീശ : സോറി...ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ ഹിന്ദി അറിയാതെ വരും...പണ്ട് ഞാന്‍ ജമ്മുവില്‍ ആയിരുന്നേ..അവിടുന്ന് കിട്ടിയ ഓരോ ശീലങ്ങള്‍ ആണ് ...മാഫ് കീജിയേ
ഹം ക്യാ ബോല്‍ രഹാ ഥാ? ഓ പിന്നേം സോറി...നമ്മള്‍ എന്തോ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുവായിരുന്നല്ലോ...ആ കിട്ടി...വെപ്പണ്‍സ് ..
ഞാന്‍ വിശദമായി പറഞ്ഞു തരാം എല്ലാം..

പിന്നീട് അവിടെ നടന്നത് ഒരു ഒന്ന് ഒന്നര കൊല ആയിരുന്നു...ഇങ്ങനെയും ഉണ്ടോ കത്തി...ഇങ്ങേരടെ നാക്ക് മതിയല്ലോ, വേറെ വെപ്പണ്‍ എന്തിനാ. ട്രെയിന്‍ വര്‍ക്കല വിട്ടപ്പോ തുടങ്ങിയ കോച്ചിംഗ് സെന്റര്‍ കായംകുളം ആയപ്പോഴാ ഒന്ന് നിന്നത്...അമിട്ട് മുതല്‍ ഗജേന്ദ്ര ഗുണ്ട് വരെ, മലപ്പുറം കത്തിയും, അമ്പും വില്ലും മുതല്‍ അള്‍ട്ര മോഡേണ്‍ തോക്കുകള്‍ വരെ....ടില്‍ഡ ചേട്ടന്‍ തനിക്കു അറിയാവുന്നതും അറിയാത്തതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ മസാല ഒക്കെ ചേര്‍ത്ത് "ഇന്‍ 1972, വെന്‍ ഐ വാസ് ഇന്‍ " മട്ടില്‍ അലക്കി വെളുപ്പിച്ചു കൈയ്യില്‍ തന്നു...എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ , സത്യത്തില്‍ ഇങ്ങേരു ഒരു തോക്ക് നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നായി എന്റെ സംശയം.

കത്തിയടി സഹിക്കാന്‍ വയ്യാണ്ടായപ്പോ, ഒന്ന് മയങ്ങണം എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാന്‍ ബെര്‍ത്തിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. ട്രെയിനിന്റെ കുലുക്കത്തിന് ഒത്ത് ആടിയാടി ഒന്ന് മയങ്ങി തുടങ്ങിയതാ...ഒരു 5 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരോ എന്നെ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നു. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ദാ നിക്കണ് നമ്മുടെ ടില്‍ഡ ചേട്ടന്‍

ഞാന്‍ : എന്നാ പറ്റി? എന്നാ പറ്റി? വണ്ടി മറിഞ്ഞോ?
മീശ : ഇല്ല ഇല്ല...കരി നാക്ക് വളക്കാതെ..ഞാന്‍ ഇപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തേ, ഞാന്‍ ബാലിസ്റ്റിക്ക് മിസ്സൈലിന്റെ കാര്യം പറയാന്‍ വിട്ടു പോയെന്നു...നിങ്ങള്‍ക്ക് എളുപ്പം മനസ്സിലാവാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ ഈ ടിഷ്യൂ പേപ്പറില്‍ അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തന രീതികള്‍ ഒക്കെ വിശദമായി വരച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന് നോക്കിക്കേ.

എന്റെ വിധിയെ പഴിചാരിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ മൈ..അല്ല മിസ്സൈല്‍ ഒണ്ടാക്കാന്‍ എഴുന്നേറ്റു. ഒരു മണിക്കൂര്‍ നീണ്ട ബാലിസ്റ്റിക്ക് പീഡനത്തിന് ശേഷം ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു, പുറത്തേക്കു നോക്കി ഇരിപ്പായി. ഒരു 20 നിമിഷനേരം ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അങ്ങേരുടെ വായ ഒന്ന് അടഞ്ഞപ്പോ തന്നെ എന്തൊരു ആശ്വാസം.

പക്ഷെ എന്റെ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടു നിന്നില്ല.

മീശ : ഈ CBE ഏത് station ആണ്? ചാലക്കുടി ആണോ ചങ്ങനാശേരി ആണോ?

ഞാന്‍ : ചാലക്കുടിയിലും ചങ്ങനാശേര്യിലും 'B' എവിടെയാ ചേട്ടാ?
മീശ : അപ്പൊ പിന്നെ ചെന്നൈയിലെ കോയംബേട് ആയിരിക്കും അല്ല്യോ?
ഞാന്‍ : കോയംബേട് ബസ്‌ സ്റ്റാന്റ് അല്ലെ? ട്രെയിന്‍ എന്നാത്തിനാ അവിടെ പോണേ?
മീശ : ആ എന്നിക്കറിയുമോ? അപ്പൊ പിന്നെ ഈ CBE എന്നതാ?
ഞാന്‍ : കോയമ്പത്തൂര്‍ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?
മീശ : ഓ ഓ ഓ ..കോയമ്പത്തൂര്‍..
ഞാന്‍ : അല്ല എന്നാ ചോദിച്ചേ ?
മീശ : അവിടുന്നാ ശ്വേത കേറുന്നത്..
ഞാന്‍ : അതാരാ ശ്വേത?
മീശ : ആ
ഞാന്‍ : പിന്നെ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത് ആരെ പറ്റിയാ?
മീശ : ഓ അത് റിസര്‍വേഷന്‍ ചാര്‍ട്ടില്‍ കണ്ടതാ..ശ്വേത, F, 22, CBE, സീറ്റ് 24
ഞാന്‍ : ആഹാ ചേട്ടന്‍ ആള് കൊള്ളാമല്ലോ..കാക്കിക്കുള്ളിലും ഒരു കലാ ഹൃദയം ഉണ്ടല്ലേ?
മീശ : ആക്ച്വലി ഞങ്ങള്‍ കാക്കി അല്ല...ഒരു ഗ്രേ നിറം ആണ്...കണ്ടിട്ടില്ലേ..
ഞാന്‍ : അയ്യോ പോന്നു ചേട്ടാ ഞാന്‍ ഒരു പഴഞ്ചൊല്ല് പറഞ്ഞതല്ലേ...
മീശ : 'കാക്കിക്കുള്ളിലെ കലാ ഹൃദയം' പഴഞ്ചൊല്ല് ആണോ?
ഞാന്‍ : പുല്ല്...വിട്ടു കള ചേട്ടാ

മീശ : ഹെഹെ...30 കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും ഒരു ബാച്ചലര്‍ ആണ് കേട്ടോ...പെണ്ണ് അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട് , പക്ഷെ ഒന്നും ആവുന്നില്ല..നാട്ടില്‍ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്‍പിള്ളേര്‍ ഒന്നുമില്ലന്നെ

ഞാന്‍ : അതെന്നാ...ആണുങ്ങളെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഉള്ള നാട് അല്ലെ കേരളം?
മീശ : അതൊക്കെ ആണ്...പക്ഷെ നല്ല ഫെയര്‍ ആയിട്ടുള്ള കുട്ടികളെ മാത്രമേ ഞാന്‍ നോക്കുന്നുള്ളൂ..എല്ലാം കൂടി ഒത്തിണങ്ങി ഫെയര്‍ ആയിട്ട് ഒരു കൊച്ചിനെ കണ്ടു കിട്ടുന്നില്ല...ഇനി കണ്ടു കിട്ടിയാല്‍ തന്നെ സാമ്പത്തികം ഒത്ത് വരണ്ടേ?
ഞാന്‍ : അതെന്നാ ചേട്ടാ..നമ്മളൊക്കെ ഇരു നിറം അല്ലെ?..പിന്നെ പെങ്കൊച്ച് വെളുവെളുത്തു ഇരിക്കണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധം പിടിക്കുന്നത്‌ ശരിയാണോ?
മീശ : അത് പിന്നെ നമ്മള്‍ ആണുങ്ങള്‍ക്ക് ഓരോ സങ്കല്പങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവത്തില്ല്യോ? എനിക്ക് എട്ടാം ക്ളാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ മുതല്‍ എന്റെ ഭാര്യ ആവാന്‍ പോവുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ചില കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ ഉണ്ട് .
ഞാന്‍ : അല്ല ഈ സാമ്പത്തികം എന്നുദ്ദേശിച്ചത് സ്ത്രീധനം ആണോ?
മീശ : അങ്ങനെ കൂട്ടിക്കോ
ഞാന്‍ : താങ്കളെ പോലെ വിവരോം വിദ്യാഭാസോം ഉള്ളൊരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ സ്ത്രീധനം വേണമെന്ന് വാശി പിടിക്കുന്നത്‌ ....
മീശ : ഇതൊക്കെ നമ്മുടെ അപ്പന്‍ അപ്പൂപ്പന്മാരുടെ കാലത്ത് തുടങ്ങിയ ഓരോ ആചാരങ്ങള്‍ അല്ല്യോ...ഇതൊന്നും തെറ്റിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആളല്ല.

നിങ്ങടെ കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ഞാന്‍ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ...നിങ്ങള്‍ക്ക് അമേരിക്കയില്‍ മദാമ്മമാര് ഒക്കെ ആയിരിക്കും അല്ലെ ഗേള്‍ ഫ്രണ്ട്സ് ?
ഞാന്‍ : പിന്നെ...അവിടെ മദാമ്മമാരെല്ലാം കൂടി റോഡിലോട്ടു ഇറങ്ങി 'എന്നെ കെട്ടിക്കോ എന്നെ കെട്ടിക്കോ' എന്നും പറഞ്ഞ് നടക്കുവല്ലേ?
മീശ : വെസ്റ്റേണ്‍ കള്‍ച്ചര്‍ വളരെ മോശം ആണെന്ന് ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒട്ടും സദാചാരബോധം ഇല്ലാത്ത കൂട്ടരല്ലേ അവര്?
ഞാന്‍ : നമ്മളെക്കാള്‍ സദാചാരവും ബോധവും ഉണ്ട് അവര്‍ക്ക്. നമ്മക്ക് ഉള്ളത് കപട സദാചാര ബോധം ആണ്. പൊതു മദ്ധ്യേ ആണെന്ന്കില്‍ സെക്സ് എന്ന മൂന്നക്ഷരം നമ്മള്‍ കേട്ടിട്ട് കൂടിയില്ല എന്ന ഭാവമല്ലേ?...എന്നാല്‍ ജനസംഖ്യ 100 കോടിയിലധികവും. അപ്പൊ സംഭവം അറിയാം. പിന്നെ കുറേ പകല്‍ മാന്യന്മാര്‍ ഇരുട്ടിന്റെ മറ വീണാല്‍ സാരി ഉടുത്ത ഒരു മാനിക്വിന്നിനെ പോലും വെറുതെ വിടുകേല.
മീശ : മാണി കുഞ്ഞോ?
ഞാന്‍ : മാണി കുഞ്ഞല്ല.. മാനിക്വിന്‍
മീശ : അതെന്നതാ
ഞാന്‍ : പുല്ല്!
മീശ : പുല്ലോ?
ഞാന്‍ : ഓ ഞാന്‍ സുല്ല് ഇട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞതാ. ബൊമ്മ ബൊമ്മ.
മീശ : ഓ ബൊമ്മ. നിങ്ങള് പറയുന്നതും ശരിയാ. എന്തും വേണ്ടി പീഡനങ്ങളും അക്രമങ്ങളും ആണ് ഇപ്പൊ നാട്ടില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്‌? പത്രം വായിക്കാന്‍ തന്നെ പേടിയാ.

അതിരിക്കട്ടെ, നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്നാ ശമ്പളം കിട്ടും? പ്രായം ഞാന്‍ ചാര്‍ട്ടില്‍ കണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ ആരൊക്കെ ഉണ്ട്? പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചതാണോ? നിങ്ങള്‍ക്കും കല്യാണ പ്രായം ആയല്ലോ? എന്റെ വകേല് ഒരു അമ്മാച്ചന്റെ അയലോക്കത്ത് ഒരു പെങ്കൊച്ച് ഉണ്ട് ..ലണ്ടനില്‍ നേഴ്സ് ആണ്. മിടുക്കിയാ...ഞാന്‍ ആലോചിക്കട്ടേ? നിങ്ങടെ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഒന്ന് തന്നേ..
ഞാന്‍ : മിടുക്കി ആന്നേല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് അങ്ങ് കെട്ടാന്‍ മേലേ?
മീശ : കൊച്ചിന് എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉള്ള ഭാവി വധുവിന്റെ അത്രേം നിറം ഇല്ല..അല്ലേല്‍ ഞാന്‍ ഒരു കൈ നോക്കിയേനെ.

ഞാന്‍ : എന്റെ പൊന്ന് ചേട്ടാ, ട്രെയിനില്‍ ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരാളോട് ഇത്രയും വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? പേര്‍സണല്‍ സ്പേസ് എന്നൊരു കോണ്‍സെപ്റ്റ് താങ്കള്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?
മീശ : സ്പേസിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്‌...ചന്ദ്രനില്‍ വെള്ളം ഉണ്ടെന്നു കണ്ടു പിടിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ ചന്ദ്രയാന്‍ ആണ്...അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ അമേരിക്കയല്ല.

ഇങ്ങേരോട് ഇതൊക്കെ പറയാന്‍ പോയ എന്നെ വേണം തല്ലാന്‍ ...ഇപ്പൊ ഞങ്ങടെ ഇന്ത്യ, നിന്റെ അമേരിക്ക ലെവല്‍ എത്തി...ഇനി ജപ്പാനില്‍ ബോംബ്‌ ഇട്ടതു ഞാന്‍ ആണെന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ പള്ളക്ക് കത്തി കേറ്റില്ലന്നു ആര് കണ്ടു...അടങ്ങി ഇരുന്നേക്കാം എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു.

മീശ : ഞാന്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞ നേഴ്സ് കൊച്ചിനെ കാര്യം മനസ്സില്‍ വെച്ചേക്കണം കേട്ടോ...കറുമ്പി ആണേലും കൊച്ചു മിടുക്കിയാ കേട്ടോ!

ഞാന്‍ : അതെന്നാ ചേട്ടന്‍ അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ? നിറം ഇല്ലാത്തവര്‍ക്ക് ബുദ്ധിയും കുറവായിരിക്കും എന്നാണോ വെയ്പ്പ് ?
racism പോലെ ഉള്ള ഒരു അസുഖമാ ഇതും. കളറിസം എന്ന് പറയും. എന്റെയും താങ്കളുടെയും ഉള്‍പ്പടെ എല്ലാ ഇന്ത്യാക്കാരുടെ രക്തത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന ഒരു രോഗം. അല്ല TV വെച്ചാല്‍ തന്നേ ഫെയര്‍ ആന്‍ഡ്‌ ലവ്ലി, ഫെയര്‍ ആന്‍ഡ്‌ ഹാന്‍ഡ്‌സം...ഇതൊക്കെയേ കാണാന്‍ ഒള്ളു...പരസ്യത്തില്‍ ഒക്കെ, അല്പം കറുത്ത് ഇരിക്കുന്നവന്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂ എല്ലാം തോറ്റു തുന്നം പാടുന്നു...ക്രീം തേച്ച ഉടന്‍ അവന്‍ പുലി ആവുന്നു...കഷ്ടം ആണ് നമ്മടെ കാര്യം.

മീശ തല കുലുക്കി സമ്മതം മൂളി. കുറച്ചു നേരം വീണ്ടും നിശബ്ദദ. രണ്ടു പേരും പുറത്തെ കാഴ്ചകളില്‍ മുഴുകി ഇരുന്നു.

മീശ : അടുത്ത് station പോട്ട ആണ് ...സ്റ്റോപ്പ്‌ ഉണ്ടോ എന്നറിയത്തില്ല. നിങ്ങള്‍ പോട്ടയില്‍ പോയിട്ടുണ്ടോ?
ഞാന്‍ : ഇല്ല, പക്ഷെ തിരുവനന്തപുരം പേട്ടയില്‍ പോയിട്ടുണ്ട്.
മീശ : നിങ്ങള്‍ ധ്യാനത്തിന് ഒക്കെ പോവാറുണ്ടോ?
ഞാന്‍ : ഇല്ല സിനിമയ്ക്കു പോവാറുണ്ട്
മീശ : നിങ്ങള്‍ ഒട്ടും ദൈവ വിശ്വാസി അല്ല അല്ലെ ?
ഞാന്‍ : ഞാന്‍ തികഞ്ഞ ദൈവവിശ്വാസി ഒക്കെ ആണ് മാഷേ ...മതത്തിലും ജാതിയിലും ആചാരങ്ങളിലും ഒക്കെയാണ് എനിക്ക് വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തത്.

മീശ വീണ്ടും തല കുലുക്കി...ഇത്തവണ പക്ഷെ അപ്പ്‌ ഡൌണ്‍ അല്ല...ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ് ആയിരുന്നു...ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പേര് കളയാനായിട്ട് ഓരോരുത്തന്മാര്‍ ഇറങ്ങിക്കോളും എന്നാ മട്ടില്‍.

വിശപ്പ്‌ സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറത്ത് എത്തിയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. നട്ടുച്ച ആയി..വെളുപ്പിന് കയറിയതല്ലേ. ഒരു സാധനം കഴിച്ചിട്ടില്ല ഇത് വരെ. അതെങ്ങനെയാ, വായില്‍ വെക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു വസ്തു പോലും ഈ വഴി ഇത് വരെ കൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ല. റെയില്‍വേയുടെ ഓരോ പുത്തന്‍ പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ആണത്രേ...അപ്പോം മുട്ടക്കറിയും പൊറോട്ടയും ഒക്കെ കൊണ്ട് വന്നിരുന്നവരെ ഒക്കെ പിടിച്ചു പുറത്താക്കി..ഇപ്പൊ ഇഡലി വട കൊണ്ട് വരുന്ന ഒരുത്തന്‍ മാത്രം ഒണ്ടു...എന്റെ പട്ടിക്കു വേണം ഇഡലി വട.

അപ്പോഴാണ്‌ ദേവദൂതനെ പോലെ ഒരാള്‍ മദാല്‍ദസ ആയി വന്നത്.
ഞാന്‍ : ചേട്ടാ, ഒരു മദാല്‍ദസ..അല്ല മസാല ദോശ. എന്നാ വില?
50 ഉറുപ്പിക.
ഞാന്‍ : 50 കുലുവയോ? ചേട്ടാ ഒരെണ്ണം മതി എനിക്ക് .
ഒന്നിന്റെ വിലയാടോ പറഞ്ഞത്.
ഞാന്‍ : ഇതെന്നാ പകല്‍ കൊള്ളയാ ചേട്ടാ?
വേണമെങ്കില്‍ മേടിച്ചാല്‍ മതി...ഓരോ എച്ചികള്‍ ഇറങ്ങിക്കോളും മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്താന്‍ ആയിട്ട് . 50 ഉറുപ്പിക കൊടുത്തു ഇത് കഴിക്കാന്‍ ഇഷ്ടം പോലെ ആള് വേറെ ഒണ്ട് മനുഷ്യാ. നിങ്ങള് എന്റെ സമയം മെനക്കെടുത്താതെ ഒന്ന് പോയെ.

മീശ : നാട്ടിലെ വിലക്കയറ്റം അതിരൂക്ഷം ആണ് മാഷേ.
ഞാന്‍ : വല്ലപ്പോഴും മാത്രം നാട്ടില്‍ വരുന്നത് കാരണം, എന്റെ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും 4-5 വര്‍ഷം മുന്നേ ഉള്ള നിരക്കുകള്‍ ആണ് ചേട്ടാ. ട്രെയിനില്‍ സുഭിക്ഷമായി കഴിക്കാന്‍ 100 രൂപയും ആയി ആണ് ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ 100 രൂപ മൂക്കിപ്പൊടി മേടിക്കാന്‍ പോലും തികയതില്ലല്ലോ.
മീശ : പൊടി വലിക്കും അല്ല്യോ? എനിക്ക് തോന്നി. ഏതാ ബ്രാന്‍ഡ്‌ ? പാന്‍ പരാഗും ഉണ്ടോ?
രൂക്ഷമായ ഒരു നോട്ടത്തിലൂടെ ഞാന്‍ അതിനു മറുപടി കൊടുത്തു. മനുഷ്യന് ഇവിടെ വിശന്നു കണ്ണ് കാണാന്‍ മേലാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴാ അങ്ങേരുടെ ഒരു കോമഡി.
മീശ : വിലക്കയറ്റം കാരണം നമ്മള്‍ ചക്രശ്വാസം വലിക്കുവാ, പക്ഷെ ചുറ്റും നോക്കിയാല്‍ എല്ലാരുടെം കയ്യില്‍ പൈസ ഇഷ്ടം പോലെ ഉണ്ട് . റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ്‌ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ 4-5 കൊല്ലത്തില്‍ പോയ ഒരു പോക്ക് കാണണം. ഓണംകേറാമൂലയില്‍ വരെ സെന്റിന് 5-6 ലക്ഷമാ വില. എത്ര ചോദിച്ചാലും കൊടുക്കാന്‍ ആളുകളും ഒണ്ട്. ഈ പൈസ ഒക്കെ എവിടുന്നു വരുന്നോ ആവോ? കുഴല്‍ പണവും കള്ളനോട്ടുകളും ഒക്കെ ആയിരിക്കണം. അതിര്‍ത്തിയില്‍ പോയി ജീവന്‍ പണയം വെച്ച് നക്കാപ്പിച്ച ശമ്പളം മേടിക്കുന്ന എന്നെ പോലെ ഉള്ളവര്‍ മണ്ടന്മാര്‍ ആവും അവസാനം. ഞാന്‍ ഒക്കെ നാല്‍പ്പതാം വയസ്സ് വരെ ചത്ത്‌ കിടന്നു പണി എടുത്താലും നാട്ടില്‍ തിരിച്ചു വന്നു ഒരു 5 സെന്റ് ഭൂമി മേടിക്കാന്‍ പറ്റും എന്ന പ്രതീക്ഷ ഇല്ല.

ഞാന്‍ : ചേട്ടന്റെ വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ പട്ടാളക്കാരോട് എനിക്ക് വളരെ അധികം ബഹുമാനവും ആദരവും ഉണ്ട്. എല്ലാവര്ക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ആണ് മാഷേ. നിങ്ങള്‍ പട്ടാളക്കാര്‍ അല്ലെ യഥാര്‍ത്ഥ ഹീറോസ്.
മീശ : ആദരവും കൊണ്ട് കടയില്‍ ചെന്നാല്‍ അരി മേടിക്കാന്‍ പറ്റുവോ സുഹൃത്തേ?ഈ നാട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പുല്ല് വില ആണ്. ഞങ്ങളുടെ ശവപ്പെട്ടിക്കള്‍ക്ക് വരെ മന്ത്രിമാര്‍ കണക്കു പറഞ്ഞ് കോഴ മേടിക്കും. താങ്ക്ലെസ്സ് ജോബ്‌ എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ? അതാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിതി.

ട്രെയിന്‍ ഷൊര്‍ണൂര്‍ എത്തി. ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന ഞങ്ങളുടെ ബേയിലേക്ക് ഒരു പ്രായമായ അമ്മാവന്‍ കടന്നു വന്നു . മെലിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയ ശരീര പ്രകൃതി. അലക്കി വെളുപ്പിച്ച് നീലം മുക്കി, വടി പോലെ കിടക്കുന്ന ഖാദി ഉടുപ്പും മുണ്ടും ആണ് വേഷം. ഇനി പഴയ വെള്ള രാഷ്ട്രീയ നേതാവും മറ്റോ ആണോ ആവോ?
അമ്മാവന്‍ ഒരു 2 മിനിറ്റ് പരിസരം ഒക്കെ വീക്ഷിച്ചതിന് ശേഷം:
മോനെ ഒരു 5 രൂപ ഉണ്ടോ എടുക്കാന്‍ ? ഒരു ചായ മേടിക്കാനാ. എന്തേലും കഴിച്ചിട്ട് ഒത്തിരി നേരം ആയി.
എനിക്ക് കഷ്ടം തോന്നി. പാവം മനുഷ്യന്‍ ..കോലം കണ്ടാലേ അറിയാം സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടിലാണെന്ന്. വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ഒരു ഇര ആവണം.
ഞാന്‍ പഴ്സില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞു ഒരു 5 രൂപ കോയിന്‍ എടുത്ത് കൊടുത്തു.
അമ്മാവന് ഒത്തിരി സന്തോഷം ആയി. ആ പ്രായമായ മുഖത്തെ സംതൃപ്തി കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു.
2 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മദാല്‍ദസക്കാരന്‍ വീണ്ടും റൌണ്ട്സിനു വന്നു
അമ്മാവന്‍ : ഡേയ് ഒരു മസാല ദോശ എട്
എന്നിട്ട് അമ്മാവന്‍ കീശയില്‍ നിന്നും 45 രൂപ എടുത്ത്, ഞാന്‍ കൊടുത്ത 5 രൂപയും കൂട്ടി കൊടുത്ത് (അയ്യേ ആ അര്‍ഥത്തിലല്ല...അഡിഷന്‍ അഡിഷന്‍ ) ഒരു മദാല്‍ ദസ മേടിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു ഡയലോഗും..."രാവിലെ 9 മണിക്ക് പുട്ടും കടലേം കഴിച്ചേ പിന്നെ ഒരു വഹ കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഇനിയും ലേറ്റ് ആക്കിയാല്‍ ഗ്യാസ് കേറും ..യേത്?"
ഞാന്‍ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ, കണ്ണ് തള്ളി ഇരുന്നു പോയി. ഇങ്ങേരു രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ തന്നെ. ഉറപ്പിച്ചു.

പട്ടാളക്കാരന്‍ ഇതെല്ലാം കണ്ട് ആസ്വദിച്ച്, ഒരു കള്ള ചിരിയോടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്‌.
അത് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് കലി കയറി. അതിര്‍ത്തിയില്‍ എന്തോരം മിസ്സൈല്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പോണു..ഇങ്ങേരുടെ തലയില്‍ മാത്രം ഒന്നും വീണില്ലേ?
ദോശ കഴിച്ച്, കയ്യെല്ലാം നക്കി തുടച്ച ശേഷം അമ്മാവന്‍ എഴുന്നേറ്റു പോയി.

മീശ : നിങ്ങള്‍ ഇത് വരെ ഒന്നും കഴിച്ചില്ലല്ലോ?
ഞാന്‍ : എന്നാ ചെയ്യാനാ ചേട്ടാ?...50 രൂപ കൊടുത്ത് ദോശ മേടിച്ചു തിന്നാല്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ മൊതലാവുമോ?..അങ്ങ് ചെന്നൈ വരെ എത്താന്‍ ഉള്ളതല്ലേ?
മീശ : അപ്പോള്‍ ഈ പത്രത്തില്‍ കണ്ടത് ശരിയാ അല്ലെ?
ഞാന്‍ : എന്ത്?
മീശ : അമേരിക്ക കുത്തുപാള എടുത്തു ഇരിക്കുവാണെന്ന്...വല്യ എഞ്ചിനീയര്‍ ആണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു ദോശ മേടിക്കാന്‍ ഉള്ള കാശ് പോലുമില്ലേ ഇഷ്ടാ?
ഞാന്‍ ഒരു വളിച്ച ചിരിയില്‍ ആ ചോദ്യം അങ്ങ് വിഴുങ്ങി.

മീശ : എന്റെ കൈയ്യില്‍ അമ്മമ്മ പൊതിഞ്ഞു തന്നു വിട്ട നല്ല പാലപ്പവും ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയും ഉണ്ട്...നമുക്ക് ഷെയര്‍ ചെയ്യാം.
ഞാന്‍ : അയ്യോ അതൊന്നും വേണ്ട ചേട്ടായി...ചേട്ടായി നല്ലോണം കഴിക്ക്...വിശാഖപട്ടണത്തു തിരിച്ചെത്തിയാല്‍ പിന്നെ വായില്‍ വെക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്നത് ഒന്നും കിട്ടില്ലല്ലോ...
മീശ : അതൊന്നും സാരമില്ല മാഷേ...നിങ്ങള്‍ വിശന്നിരിക്കുമ്പോ ഞാന്‍ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിക്കുന്നെ? അല്ലേലും 2-3 ആള്‍ക്കുള്ള ഭക്ഷണമാ അമ്മമ്മ എപ്പോഴും പായ്ക്ക് ചെയ്തു തരുന്നത്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു കഴിക്കാം.

ഇത്രേം സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ നിരസിക്കുന്നതു എങ്ങനെയാ? പിന്നെ നല്ല വിശപ്പും ഉണ്ടേ...ഞാന്‍ ഓഫര്‍ സ്വീകരിച്ചു. എനിക്ക് മനസ്സില്‍ ചെറിയ ഒരു കുറ്റബോധം തോന്നി...ഇത്രയും തങ്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യനെ പറ്റി ആണല്ലോ ഞാന്‍ ഇത്രേം നേരം കുറ്റം പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നത്...എത്ര ബോറന്മാര് ആണേലും നമ്മള്‍ മലയാളികളുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളില്‍ എവിടെയോ ഓരോ കോണില്‍ ഒരു കണിക നന്മ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട് അല്ലെ?
പാലപ്പം ഒരു കഷ്ണം മുറിച്ചു ഞാന്‍ ചിക്കന്‍ ഫ്രൈയും കൂട്ടി ഒരു പിടി പിടിപ്പിച്ചു ...ആഹ എന്നാ ടേസ്റ്റ്...ഉഗ്രന്‍ ! എന്റെ മുഖത്ത് ഒരു 70 mm ചിരി താനേ വന്നു ഇരുന്നു.

മീശ : ഞാന്‍ പറയാന്‍ വിട്ടു പോയ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട് കേട്ടോ
ഞാന്‍ : അതെന്നാ ചേട്ടാ? ഇനി ബീഫ് ഉലത്തിയതും ഉണ്ടെന്നാണോ? ചേട്ടന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുകയാനെങ്കില്‍ ...
മീശ : അതൊന്നുമല്ലേ ഹേ! നിങ്ങള്‍ ഈ സ്കഡ് മിസ്സൈല്‍ സ്കഡ് മിസ്സൈല്‍ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?
എന്റെ മുഖത്തെ 70mm ചിരി പെട്ടന്ന് ജോസ് പ്രകാശിനെ കണ്ട സീമയുടെ എക്സ്പ്രഷന് വഴി മാറി.

ഈശ്വരാ...പാലക്കാട് പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല..ഇനിയും കിടക്കുന്നു കൊട്ട കണക്കിന് സ്ടോപ്പുകള്‍ ..ഈ പാലപ്പത്തിന്റെ പേരില്‍ ഇങ്ങേരു എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിര്‍ത്തി ജാലിയന്‍ വാലാ ബാഗ് കൂട്ടക്കൊല നടത്തുമല്ലോ...ഇനി ഇപ്പൊ ഒന്നും ചെയ്യാനും പറ്റില്ല...അപ്പത്തില്‍ ഞാന്‍ വീണു പോയില്ലേ...പ്രലോഭനങ്ങളില്‍ വീഴരുത് എന്ന് മഹാന്മാര്‍ പണ്ടേ പറഞ്ഞത് ചുമ്മാതല്ല ...ഇനി ഇപ്പൊ സഹിക്കുകയെ നിവര്‍ത്തി ഒള്ളു.
മീശ : എന്നതാ ഈ ആലോചിക്കുന്നെ?
ഞാന്‍ : ഏയ്‌ ഒന്നുമില്ല...അതെന്നാ സംഭവം? ചേട്ടന്‍ പറ.
മീശ : തും ടീക്ക് സെ സുന്‍ ലോ...ഈ സ്കഡ് മിസ്സൈല്‍ സ്കഡ് മിസ്സൈല്‍ എന്ന് വെച്ചാല്‍ ...
എന്നെ കളിയാക്കും വണ്ണം എന്ന പോലെ, ഒരു ചൂളവും വിളിച്ചു കൊണ്ട് കോര്‍ബ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ പാലക്കാടന്‍ അതിര്‍ത്തി കടന്നു കുതിച്ചു...ചെന്നൈ ഇനിയും 9 മണിക്കൂര്‍ അകലെ.

ഓര്‍ക്കുട്ടും ഫേസ്ബുക്കും പിന്നെ ഞാനും (എപ്പിഡോസ് 3)

2010-03-05T02:07:00.000-06:00

ഇത് വരെ നമ്മള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് ഫേസ്ബുക്കിലെ സാധാരണ മനുഷ്യരെ കുറിച്ചാണ്. അതില്‍ പെടാത്ത കുറച്ചു സ്പെഷ്യല്‍ വിഭാഗങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. വെടി വെപ്പിനും കൃഷിക്കും മറ്റുമായി ചേക്കേറിയവര്‍. മാഫിയ വാര്‍സ് എന്നും പറഞ്ഞു കുറെ എണ്ണം ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. "4 അമിട്ടും 2 ഏറു പടക്കവും അത്യാവശ്യമായി വേണം", "കൊള്ളമുതല്‍ കിട്ടി , ഇന്ന് വൈകിട്ട് ന്യൂ യോര്‍ക്കില്‍ നിന്നും കൊയിലാണ്ടിയിലേക്ക് കടത്തും" തുടങ്ങി മനുഷ്യനെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപലക കാണിക്കുന്ന മെസ്സജുകള്‍ കൊണ്ട് ഹോംപേജ് നിറക്കുന്ന ചില വീരന്മാര്‍. സഹികെട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എല്ലാത്തിനേം നിരത്തി പിടിച്ചു ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തു...ഹല്ലാ പിന്നെ!. മറ്റേ വിഭാഗം പരമ്പരാഗത കൃഷിക്കാരാണ്. ഫാംവില്ലില്‍ ആടിനേം പശുവിനേം വളര്‍ത്തി , പാടത്ത് കൃഷി ചെയ്തു ജീവിക്കുന്ന കൂട്ടര്‍. ഇവര്‍ക്ക് ഒരു അഡിക്ഷന്‍ ആണ് കൃഷി. രാവിലെ ആടിനെ മേയിക്കാന്‍ കയറിയാല്‍ പിന്നെ അന്തിയോളം അതും കളിച്ചു ആടി ആടി ഇരിക്കും. വെളുപ്പ്പിനു അലാറം വെച്ച് എഴുന്നേറ്റു ഫാംവില്ലില്‍ പണിക്കു പോവുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍ വരെ ഉണ്ട്. ഇത്രേം കൃഷി ഫേസ് ബുക്കിനു പുറത്തു ഒരു പാടത്ത് ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍, കേരളത്തിന്‌ ഉപ്പു തൊട്ടു കര്‍പ്പൂരം വരെ ഉള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങള്‍ക്കും തമിഴ്നാടിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ ഒരു പോക്ക് വെച്ച് കര്‍ഷകശ്രി അവാര്‍ഡ്‌ ഒക്കെ ഫാംവില്‍ കൊണ്ട് പോവുന്നത് ഉടനെ കാണേണ്ടി വരും. മുക്കുവന്മാര്‍ക്കും അവരുടെതായ app ഉണ്ട് - 'ഫിഷ്‌വില്‍'. അയല, ചെമ്പല്ലി, മത്തി, ചെമ്മീന്‍, നെമ്മീന്‍ ഒക്കെ ആണ് അവിടുത്തെ സംസാര വിഷയങ്ങള്‍ . ഇതൊന്നും പോരാ എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ FB ക്വിസ് എടുക്കാം. 'അടുത്ത ജന്മത്തില്‍ ഏത് പീരിയോഡിക് ഇലമെന്റ്റ് ആയി ജനിക്കും', 'ഒബാമ ആണോ ഒതളങ്ങ ആണോ ഇഷ്ടം?' തുടങ്ങി വളരെ വിജ്ഞാനപ്രദമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ ആണ് സാധാരണ ഉണ്ടാവാറ്. അങ്ങനെ കണ്ടവന്‍റെ ഒക്കെ കൃഷിയുടെയും , മീന്‍ പിടുത്തത്തിന്റെയും, ക്വിസ്സിന്റെയുമൊക്കെ ലൈവ് ഫീഡ് വന്നു കുമിഞ്ഞു കൂടി, നമ്മുടെ ഹോം പേജ് തിരുവനന്തപുരം നഗരസഭയുടെ മാലിന്യ സംസ്കരണ കേന്ദ്രം പോലെ ആയി തീരും.

നെറ്റ്വര്‍ക്കിംഗ്‌ ഒക്കെ ഒന്ന് ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞിട്ട് വേണം ജീ-മെയിലില്‍ മെയില്‍ ഒക്കെ ഒന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യാന്‍. ജീ-മെയിലിനും ഓര്‍ക്കുട്ടിന്റെ ഗതി തന്നെ. വല്ലപ്പോഴും ഒരു automated മെയില്‍ വന്നാലായി. ലോഗിന്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ പഴയ സഹ-മുറിയന്‍റെ ഫോണ്‍ കോള്‍ വന്നത്. എടുത്ത ഉടന്‍ ഭീതിയും ഞെട്ടലും കലര്‍ന്ന സ്വരത്തില്‍ ഒരു ചോദ്യമാണ് - "ഡാ നീ അറിഞ്ഞോ? " അവന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പോ എനിക്കും ടെന്‍ഷന്‍ ആയി. എന്ത് അറിഞ്ഞോന്നു? ഭൂമികുലുക്കം, വെള്ളപ്പൊക്കം, തീവ്രവാദി ആക്രമണം, എന്താണാവോ ഇത്തവണ സംഭവിച്ചത്? മനുഷ്യനെ പേടിപ്പിക്കാതെ കാര്യം എന്താന്ന് വെച്ചാല്‍ പറഞ്ഞു തൊലക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ലവന്‍ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ "ജീ-മെയില്‍ തുറന്നു നോക്ക്, ഗൂഗിള്‍ പുതിയ ബസ്‌ ഇറക്കി, ഞാന്‍ പിന്നെ വിളിക്കാം " എന്ന് കഷ്ടിച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് വെച്ചു. ഗൂഗിള്‍ ബസ്‌! ഈശ്വരാ ഇവന്മാര് ഈ പണിയും തുടങ്ങിയോ? ഗൂഗിള്‍ എല്ലാ മേഖലയിലും കൈ കടത്തി, ഗൂഗിള്‍ കടല പിണ്ണാക്കും, ഉണ്ടംപൊരിയും എല്ലാം വരുന്ന ഒരു കാലം വിദൂരമല്ല എന്നറിയാമായിരുന്നു. എന്നാലും ബസ്‌ എന്നൊക്കെ വച്ചാല്‍!!...ഒരു ബസ്‌ ഇറക്കുന്നത്‌ അത്ര എളുപ്പം ഉള്ള പരിപാടി അല്ലല്ലോ? സംശയം ഒണ്ടേല്‍ ആലുവ കലൂര്‍ റൂട്ടില്‍ ഓടുന്ന St. Antony യോടോ , തൃപ്പൂണിതുറ റൂട്ടില്‍ ഓടുന്ന കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ ഭഗവതിയോടോ ചോദിച്ചു നോക്ക്. എന്തായാലും രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു ലോഗിന്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ ദാണ്ടേ ഇടതു ഭാഗത്തായി പുതിയ ഒരു സുനാപ്പി - ബസ്‌!!. ക്ലിക്കി നോക്കി..ആ ബെസ്റ്റ്!! ആ ബസ്‌ അല്ല ഈ ബസ്‌. ഇത് പുതിയ ഏതാണ്ട് നെറ്റ്വര്‍ക്കിംഗ്‌ കോപ്പ് ആണല്ലോ?. ഈശ്വരാ, ഇപ്പൊ ഉള്ള നെറ്റ്വര്‍ക്കിംഗ്‌ കുന്തപ്പനാണ്ടികളില്‍ ചെന്ന് കമന്റ്‌ ഇടാന്‍ പെടുന്ന പാട് നമുക്ക് അറിയാം. ഇനി ഇവിടേം വന്നു സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സേജ് ഇടുകയും കമന്റ്‌ അടിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യണേല്‍ കൂലിക്ക് ആളെ നിര്‍ത്തേണ്ടി വരൂല്ലോ? ഒരു സാധാരണ യൂസറിന്‍റെ മനോവിഷമം വെല്ലോം ഇവന്മാര് ഉണ്ടോ അറിയുന്നു. ഇത് പോലെ ഒരു ഐറ്റം 'വേവ്' എന്ന പേരില്‍ ഇവന്മാര്‍ 2-3 മാസം മുന്നേ ഇറക്കിയതല്ലേ? നല്ല പോലെ വേവും എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇറക്കിയ സാധനം പക്ഷെ ഒട്ടും വെന്തില്ല. ആര്‍ത്തി പിടിച്ച പിള്ളേര് ചക്കകൂട്ടാന്‍ കണ്ട മാതിരി കുറെ എണ്ണം ഇന്‍വൈറ്റ് ഉണ്ടോ ഇന്‍വൈറ്റ് ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു തെക്ക് വടക്ക് നടക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ഇന്‍വൈറ്റ് കിട്ടിയപ്പോ ഡോഗ് ഗെറ്റിംഗ് ദി ഫുള്‍ കോക്കനട്ട് കേസ് പോലെ ആയി. ഒരുത്തനും അത് വെച്ച് എന്നാ ചെയ്യണം എന്ന് ഒരു എത്തും പിടിയുമില്ല. അങ്ങനെ യൂസേര്‍സ് വേവ് ബഹിഷ്ക്കരിച്ചപ്പോള്‍, എന്നാല്‍ നിന്റെ ഒക്കെ അണ്ണാക്കിലേക്ക് ഇത് കുത്തിക്കയറ്റിയിട്ട് തന്നെ വേറെ കാര്യം എന്ന മട്ടിലാണ് ഗൂഗിള്‍. പണ്ട് നാട്ടില്‍ പശുവിനെ പെയിന്റ് അടിച്ചു മറിച്ചു വില്‍ക്കണ പോലെ, സംഭവം പേരും നാളും മാറ്റി, ജീ-മെയിലില്‍ ബസ്‌ എന്ന പേരില്‍ പുനപ്രതിഷ്ടിച്ചു. ഇനി നാളെ ഓട്ടോയും, ബീമാനവും എല്ലാം വരും. എല്ലാം അറിയുന്നവന്‍ ഗൂഗിള്‍ . ശംഭോ മഹാദേവ!

സംസാരിച്ചു സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. അടുപ്പത്ത് വച്ചിരുന്ന മീന്‍ അവിയല്‍ എന്തായോ ആവോ? ട്വിട്ടറിലെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ ഒക്കെ എന്തായി എന്ന് നോക്കുകയും വേണം...ലപ്പോ എല്ലാം പറഞ്ഞത് പോലെ.

(ശുഭം)

ഓര്‍ക്കുട്ടും ഫേസ്ബുക്കും പിന്നെ ഞാനും (എപ്പിഡോസ് 2)

2010-03-05T01:15:00.003-06:00

ഒരു വശത്ത് ശവപ്പറമ്പ് പോലെ കിടക്കുന്ന ഓര്‍ക്കുട്ട്, അതേ സമയം ഫേസ്ബുക്ക്‌ ന്യൂസ്‌ ഫീഡില്‍ സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സജുകളുടെ പ്രവാഹം. ഞാനും ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സേജ് ഇടണം എന്നോര്‍ത്തിട്ട് 2-3 ആഴ്ച ആയി. പക്ഷെ ഒരു റോബോട്ടിനെ പോലെ, രാവിലെ ഓഫീസിലേക്ക് കെട്ടി എടുത്ത് പകലന്തിയോളം അവിടെ ഇരുന്നു കീ-ബോര്‍ഡില്‍ കുറേ കുടുകുടാന്നു അടിച്ച്, രാത്രി വീട്ടില്‍ വന്നു ഒരു മൂലയ്ക്ക് സൈഡ് ആവുന്ന, വെറും യാന്ത്രികമായി ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്ന നമ്മള്‍ ഒക്കെ എന്ത് സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സേജ് ഇടാനാണ്? എന്നാലും വല്ലവന്‍റെയും സ്റ്റാറ്റസ് മെസ്സേജ് ഒക്കെ വായിച്ച്, അവനെ ഒക്കെ 4 തെറി വിളിക്കുന്നതിന്‍റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെ തന്നെ. ചിലര്‍ ന്യൂസ്‌ ചാനലുകളേക്കാള്‍ വേഗത്തിലാണ് വാര്‍ത്തകള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത്. ക്രിക്കറ്റ്‌ സ്കോര്‍ ആകട്ടെ, പ്രിമിയര്‍ ലീഗിലെ ഗോള്‍ ആകട്ടെ, ശില്പ ഷെട്ടിയുടെ പട്ടിക്കുട്ടിക്ക് വയറിളക്കം വന്ന വാര്‍ത്ത ആവട്ടെ, എല്ലാം ഞൊടിയിടയില്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ എത്തും. ഇതിന്റെ തികച്ചും ഓപ്പസിറ്റ് ഒരു കൂട്ടര്‍ ഒണ്ട്- എല്ലാം അല്പം വൈകി അറിയുന്നവര്‍. "മഹാത്മാ ഗാന്ധി അന്തരിച്ചു!!" എന്നും പറഞ്ഞു അന്തം വിട്ടു പോസ്റ്റ്‌ ഇടുന്ന റ്റീംസ്. ഫോട്ടോസിന്‍റെ കാര്യവും ഏതാണ്ട് ഇത് പോലെ തന്നെ...മനോഹരമായ പ്രൊഫഷണല്‍ ക്വാളിറ്റി ഉള്ള ഫോട്ടോസ് അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്യുന്ന ഒരു കൂട്ടര്‍. പബ്ബില്‍ വച്ച് പഴശ്ശിരാജയുടെ വാള് വെക്കുന്ന കൂതറ ഫോട്ടോസ് വരെ നൂറും ഇരുനൂറും വെച്ച് അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്യുന്ന വേറെ ഒരു വിഭാഗം...iPhone ഉള്ളത് കൊണ്ട് ലൈവ് ആയി ഫോട്ടം (കണ്ണില്‍ കാണുന്ന ഓന്തിന്‍റെയും ഓമക്കയുടെയും ഉള്‍പ്പടെ എന്തിന്‍റെയും) അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്യുന്ന മൂന്നാമത് ഒരു വിഭാഗം.

എല്ലാവരുടെയും ഫോട്ടോസും വീഡിയോസും ഒക്കെ കണ്ടു തീര്‍ത്താല്‍, അടുത്ത സ്റ്റെപ്പ് ഫ്രാണ്ട്ഷിപ് റിക്വസ്റ്റ് വെല്ലോം വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കും. ഇന്ന് ഒരെണ്ണം വന്നു കിടപ്പുണ്ട്. കുടുംബത്തിലെ അടുത്ത തലമുറക്കാരന്‍ ആണ് - 6 വയസ്സുകാരന്‍ ജോജി. അവന്‍റെ FBയിലെ പേര് 'വാക്കോ കിഡ് ജോ' എന്നാണ്. ഹോ! ഇവന്റെ ഒക്കെ ഒരു ടൈം. 6 വയസ്സ് ഒള്ളപ്പോ ഞാന്‍ മാങ്ങക്ക് കല്ല് എറിഞ്ഞു നടക്കുവായിരുന്നു. കാലം പോയ പോക്കേ!. അല്ലേലും ഇപ്പൊ ഫേസ്ബുക്കിനു പണ്ടത്തെ അത്ര സെക്യൂരിറ്റി ഇല്ല. ഇപ്പൊ ബന്ധുക്കളും, അയലോക്കക്കാരും എല്ലാം ഫ്രെണ്ട്സ് ലിസ്റ്റില്‍ ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് നമ്മള്‍ എന്തെങ്കിലും ഫേസ്ബുക്കില്‍ എഴുതുന്നതിനു മുന്നേ ക-യും മ-യും ഫ-യും ഒന്നുമില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തണ്ടേ? കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടിലോട്ടു വിളിച്ചപ്പോ വല്യമ്മച്ചീടെ കൂടെ 1930 ഇലോ മറ്റോ ഉസ്കൂളില്‍ പഠിച്ച ഏതോ കുട്ടി (ഇപ്പൊ അമ്മച്ചി ആയി ) ഫേസ്ബുക്കില്‍ ആഡ് ചെയ്ത കഥ ഒക്കെ വല്യമ്മച്ചി പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. എന്തിനേറെ പറയുന്നു, നാട്ടിലെ പറമ്പില്‍ തേങ്ങ ഇടാന്‍ വരുന്ന പാക്കരന്‍ ചേട്ടന് വരെ FB അക്കൗണ്ട്‌ ഒണ്ട്.

എന്തൊക്കെ കുറ്റം പറഞ്ഞാലും, FB കൊണ്ട് ഒരു ഗുണം ഉണ്ട് കേട്ടോ...നാട്ടില്‍ നടക്കുന്ന കല്യാണങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഇപ്പൊ ഫേസ്ബുക്ക്‌ വഴി ആണ് അറിയുന്നത്. നമ്മളും നമ്മുടെ സഹപാഠികളും എല്ലാം ഹൗസ് ഫുള്‍ (പുര നിറഞ്ഞു) ആയി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സമയമാണിപ്പോള്‍. അത് കൊണ്ട് ദിവസം മിനിമം ഒന്നോ രണ്ടോ കല്യാണമെങ്കിലും നടന്നിരിക്കും. സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കിംഗ് പ്രോട്ടോക്കോള്‍ പ്രകാരം, കല്യാണ ഫോട്ടോയില്‍ ചെക്കനും പെണ്ണും ഒരുമിച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ കരിവിളക്കും നിലവിളക്കും ഒരുമിച്ചു വെച്ചത് പോലെ തോന്നിയാല്‍ പോലും , നമ്മള്‍ ചെന്ന് 'ലൈക്‌' ബട്ടണില്‍ ഞെക്കി , 'ഓ സച്ചേ ബ്ലണ്ടര്‍ഫുള്‍ ഗപ്പിള്‍' എന്നും വില്ല്സിന്റെ റ്റാഗ് ലൈന്‍ പോലെ 'മേട് ഫോര്‍ ഈച് അതര്‍' എന്നും മറ്റും എഴുതണം. ഇനി ചെക്കനും പെണ്ണും ഹിന്ദിക്കാര്‍ ആണെങ്ങില്‍ 'റബ് നെ ബനാ ദി ജോഡി' (വേണേല്‍ നമ്മളും മോഡേണ്‍ ആണെന്ന് അറിയിക്കാന്‍ വേണ്ടി 'മൈ നെയിം ഈസ്‌ ഖാന്‍' എന്നും എഴുതാവുന്നതാണ്) എന്നൊക്കെ ചെന്ന് എഴുതണം . സമ്പത്ത് കാലത്ത് തൈ പത്തു നട്ടാല്‍, ആപത്തു കാലത്ത് കാപത്തു (ഈ കാപത്തു എന്താ സംഭവം എന്ന് ഇനിയും കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ നമ്മുടെ മെഡിക്കല്‍ സയന്‍സിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല) തിന്നാം എന്നാണല്ലോ പഴമൊഴി. അതിനാല്‍ ഇപ്പൊ കുറെ നല്ല കമന്റ്‌ ഒക്കെ ഇട്ടാല്‍ , നമ്മളും എന്നെങ്കിലും കെട്ടുമ്പോള്‍, ആള്‍ക്കാര്‍ വന്നു 'ഓ സച്ചേ ബ്ലണ്ടര്‍ഫുള്‍..." സുനാപ്പി എഴുതും. അല്ലേല്‍ വെല്ലോനും വന്നു 'ദാസാ ഏതാ ഈ അലവലാതി' എന്നൊക്കെ കമന്റ്‌ ഇട്ടാല്‍ എല്ലാം പോയില്ലേ? അത് പോലെ തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രൊഫൈല്‍ പടത്തില്‍ ചെന്ന് "യൂ ലൂകിംഗ് ബേബ് അല്ലെങ്ങില്‍ ബോംബ്‌" (മാലപ്പടക്കം, അമിട്ട് തുടങ്ങിയവ ഈ ഗണത്തില്‍ പെടുന്നവ ആണെങ്കിലും, പൊതുവായി ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടിട്ടില്ല) എന്നൊക്കെ ഇട്ടാല്‍, നമുക്കും തിരിച്ചു ഒന്നോ രണ്ടോ "യൂ ലൂകിംഗ് ഹങ്ക് അല്ലെങ്കില്‍ ഫങ്ക് " ഒക്കെ കിട്ടിയേക്കാം. ഇനി അഥവാ ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ലെങ്കില്‍, കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ വള്ളിനിക്കറും ഇട്ട്, മൂക്കള ഒലിപ്പിച്ച് നടന്ന പ്രായത്തിലെ രണ്ടു മൂന്നു പടങ്ങള്‍ സ്കാന്‍ ചെയ്തു ഇടുക. അതില്‍ എല്ലാരും വീഴും. മൂന്നു തരം. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ഫേസ്ബുക്കിലെ നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ക്കും വ്യക്തമായ പ്ലാനിംഗ് ഉണ്ടാവണം.

(തുടരും)

ഓര്‍ക്കുട്ടും ഫേസ്ബുക്കും പിന്നെ ഞാനും (എപ്പിഡോസ് 1)

2010-03-05T00:35:00.004-06:00

വീണ്ടും ഒരു തിങ്കളാഴ്ച. പത്തു പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ നീണ്ട കുംഭകര്‍ണ സേവക്കു ശേഷം ഞാന്‍ മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു. ഒച്ച ഉണ്ടാക്കിയതിനു അലാറം എടുത്തു വലിച്ചു എറിഞ്ഞതായി ചെറുതായി ഓര്‍ക്കുന്നു. ഇനി അത് എവിടെയാണെന്ന് തപ്പാന്‍ കണ്ണട വേണം. ഒന്നാം ലോക മഹാ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ പോലെ ആണ് മുറിയുടെ കിടപ്പ്...ഇവിടെ നിന്നും ഒരു കണ്ണട തപ്പി എടുക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അത്ര നിസ്സാര കാര്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് കണ്ണട തപ്പല്‍ പിന്നത്തേക്ക് മാറ്റി വച്ചിട്ട്, ഞാന്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ്, മുന്നാറിലെ JCB യെ പോലെ വഴിയില്‍ ഉള്ളതെല്ലാം ഇടിച്ചു നിരത്തിക്കൊണ്ട്‌ ലാപ്‌ടോപ്പിന്‍റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു . സ്കൂളില്‍ ഒക്കെ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത്, തിങ്കളാഴ്ച എന്ന് വെച്ചാല്‍ ഒരു പേടിസ്വപ്നം ആയിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം മുതല്‍ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം ശോകമൂകം ആവും...കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ദൂരദര്‍ശനില്‍ മലയാള സിനിമ കഴിഞ്ഞ്, 6.30 ക്ക് 'ഡെന്‍വര്‍ ദി ലാസ്റ്റ് ഡൈനസോര്‍' കഴിയുന്ന ഉടന്‍. ഒരു ലോഡ് ഹോംവര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവും, അതിന്റെ കൂടെ ഇടി വെട്ടിയവന്റെ തലയില്‍ പാമ്പ് വേലായുധന്‍ കടിച്ചു എന്നാ മട്ടില്‍ ഒരു പവര്‍ കട്ടും!! മൊത്തത്തില്‍ ഒരു വിനയന്‍ സിനിമ കാണുന്ന പോലെ വേദനാജനകം ആയിരുന്നു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരങ്ങള്‍. തിങ്കളാഴ്ച സ്വാഭാവികമായും താമസിച്ചു എഴുന്നേല്‍ക്കും, അത് കൊണ്ട് തന്നെ സ്കൂള്‍ ബസ്‌ മിസ്സ്‌ ആവും. പിന്നെ അച്ഛന് പണി ആണ്. എന്നേം കൊണ്ട് സ്കൂട്ടറില്‍ സ്കൂള്‍ ബസ്സിനെ ഫോളോ ചെയ്യണം. പൂജപ്പുര നിന്നും മരുതംകുഴി വരെ ചെയിസ് ചെയ്ത്, ബസ്സിനെ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്ത്, അച്ഛന്‍ വണ്ടി കുറുകെ നിര്‍ത്തുന്നതോടെ , ഞാന്‍ സുരേഷ് ഗോപി സ്റ്റൈലില്‍ സ്ലോ മോഷനില്‍ ഇറങ്ങി, ആവശ്യമുള്ള മ്യൂസിക്‌ ഒക്കെ സ്വയം പ്ലേ ചെയ്ത്, ബസ്സില്‍ കയറും. ഹാ, അതൊക്കെ ഒരു കാലം...മണ്ടേ മോര്‍ണിംഗ് ബ്ലൂസിന്റെ കാലം . ഇപ്പൊ പണ്ടത്തെ പോലെ മണ്ടേ മോണിംഗ് ബ്ലൂസ് ഒന്നുമില്ല . വീക്ക്‌ ഡേ ആയാലും വീക്കെണ്ട് ആയാലും, ഓണം വന്നാലും താങ്ക്സ്ഗിവിംഗ് വന്നാലും മിസ്റ്റര്‍ കോരന്‍സ് കുമ്പിളില്‍ റൈസ് സൂപ്പ് എന്ന് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞ പോലെയാണ് കാര്യങ്ങള്‍. മനുഷ്യരോടൊക്കെ ഒന്ന് നേരിട്ട് മിണ്ടിയിട്ടു എത്ര കാലമായി!...ഇപ്പൊ വര്‍ച്ച്വല്‍ യുഗമല്ലേ? ഫോണും സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്ങും ഒക്കെയാണ് പുറം ലോകവുമായി ആകെ ഉള്ള ബന്ധം. ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മടെ തോമസ്‌ ഹാര്‍ഡി അച്ചായന്റെ പൊസ്തകത്തിന്റെ പേര് പോലെ ആണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഒരവസ്ഥ - 'ഫാര്‍ ഫ്രം ദി മാഡിംഗ് ക്രൌഡ് '. മലയാളത്തില്‍ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്ത് പറഞ്ഞാല്‍ , മാടി വിളിക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും വളരെ അകലെ...കിലോമീറ്റര്‍സ് ആന്‍ഡ്‌ കിലോമീറ്റര്‍സ് എവേ.

ലാപ്‌ടോപ്പിന്റെ മൂട്ടില്‍ നിന്നും കണ്ണട കിട്ടി. അതെടുത്തു മൂക്കത്ത് ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തു, ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ ജീ-മെയില്‍ , ഓര്‍ക്കുട്ട് , ഫേസ്ബുക്ക്‌ , ട്വിറ്റെര്‍ , ഫ്ലിക്കര്‍ , പിക്കാസ, കോടാലി എന്നിവയില്‍ എല്ലാം നിരത്തിപ്പിടിച്ചു ലോഗിന്‍ ചെയ്തു...പ്രഭാത കര്‍മങ്ങള്‍ എന്നാല്‍ ഇവയൊക്കെയാണ് ഇപ്പോള്‍. പല്ല് തേച്ചില്ലെങ്ങിലും സാരമില്ല, ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ ഒക്കെ ജീവിതത്തില്‍ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്ന് അറിയണ്ടേ? സ്വന്തം ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ട ആയിട്ട് എങ്ങോട്ട് ആണ് പോവുന്നത് എന്ന് വല്യ പിടിയില്ല, എങ്കിലും മലയാളിയുടെ രക്തമല്ലേ ദേഹത്ത് ഓടുന്നത്? അപ്പോള്‍ വല്ലവന്‍റെയും കാര്യത്തില്‍ ശ്രദ്ധ കൂടും. ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ ലോഗിന്‍ ചെയ്തു...ശൊ! പണ്ട് ആനയും അമ്പാരിയും അംബാനിയും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു തറവാട് ക്ഷയിച്ച പോലെയാണ് എന്‍റെ ഓര്‍ക്കുട്ട് അക്കൌണ്ടിന്റെ അവസ്ഥ. ഒരുകാലത്ത് ദിവസം 10-50 സ്ക്രാപ്പ് വന്നിരുന്നതാ...ഇപ്പൊ 3-4 ആഴ്ച കൂടുമ്പോ ആരേലും ഒരു സ്ക്രാപ്പ് ഇട്ടാലായി. വല്ലപ്പോഴും ഏതേലും ബ്രസീലിയന്‍ സുന്ദരികള്‍ 'ഞാന്‍ നിന്നെ ദത്ത് എടുത്തോട്ടെ രാജകുമാരാ? ' എന്ന് ചോദിച്ചു സ്ക്രാപ്പ് ഇട്ടാലോ, ഫ്രാണ്ട്ഷിപ് റിക്വസ്റ്റ് അയച്ചാലോ മാത്രമാണ് ഒരാശ്വാസം . പക്ഷെ ശരിക്കും ബ്രസീലിയന്‍ ആണോ അതോ കുംബളങ്ങയില്‍ ഉള്ള വല്ല അലവലാതിയുടെയും ഫെയ്ക്ക് പ്രൊഫൈല്‍ ആണോ എന്നറിയാതെ ധൈര്യമായി അക്സെപ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റുമോ? അതുമില്ല. ഓര്‍കുട്ടിന്റെ ആകെ ഉള്ള ഗുണം എന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍ നമ്മുടെ പേരിലും പത്തമ്പത് ഫാന്‍സ്‌ ഉണ്ടാവും എന്നുള്ളതാണ്. ഇക്കാലത്ത് ഒരു ഫാന്‍സ്‌ അസോസിയേഷന്‍ കൈയ്യില്‍ ഉള്ളത് നല്ലതാണ്. സുകുമാര്‍ അഴീകോടിനെ പോലെ ആരേലും നമുക്കെതിരായി കണാകുണാ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞാല്‍ ഫാന്‍സിനെ വിട്ട് അങ്ങേരെ തല്ലുകയോ, അങ്ങേരുടെ കോലം കത്തിക്കുകയോ ഒക്കെ ചെയ്യാല്ലോ? സുഹൃത്തുക്കള്‍ എല്ലാവരും തന്നെ ഫേസ്ബുക്കിലേക്ക് ചേക്കേറിയിട്ട് വര്‍ഷം 3 ആയി. ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തിട്ട് 6 വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഗൂഗിള്‍ പെന്‍ഷന്‍ പദ്ധതിയോ വെല്ലോം നടപ്പാക്കിയാല്‍ മിസ്സ്‌ ആവണ്ട എന്നോര്‍ത്ത് മാത്രം നമ്മള്‍ കടിച്ചു തൂങ്ങി കിടക്കുന്നുവെന്നെ ഉള്ളു...അതിമോഹം ആണെന്ന് അറിയാം, പക്ഷെ സലിം കുമാര്‍ പറയുന്ന പോലെ, 'ഇനി ബിരിയാണി കൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലോ'? ബിരിയാണിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓര്‍ത്തത്‌...ഉച്ചക്ക് കൊണ്ട് പോവാന്‍ ഉള്ള ഫുഡ്‌ ഒന്ന് ചൂടാക്കണം. ഇന്നലെ ഉണ്ടാക്കിയ മീന്‍ അവിയലും സാമ്പാറും ഒന്നെടുത്ത് അടുപ്പത്ത് വെക്കട്ടെ.

(തുടരും)

വീണ്ടും ചില വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍

2009-06-19T01:45:00.005-05:00

അമേരിക്കകാരന്‍ മകന്‍ പെട്ടിയും കിടക്കയും ഒക്കെ ആയി വെക്കേഷന് നാട്ടില്‍ വന്നു ഇറങ്ങുന്നതാണ് രംഗം. വീര്‍ത്തു വീപ്പ പോലെ ആയ പുത്രനെ നോക്കി മാതാശ്രി ആന്‍ഡ്‌ ദി പിതാശ്രീ നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നു. എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ നിന്നും വീട്ടിലേക്കു പോകും വഴി നടന്ന സംഭാഷണത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ഏട്.

മാതാശ്രി: തടി വേണേല്‍ അല്പം ആയിക്കോ, പക്ഷെ കുടവയര്‍ വേണ്ട!

ഞാന്‍ : ഞാന്‍ വേണം എന്ന് വെച്ച് ഒണ്ടാക്കിയതല്ല..തനിയേ വന്നതാ അമ്മേ!

മാതാശ്രി: നീ എന്തുവാ അവിടെ കഴിക്കുന്നത്‌?

ഞാന്‍: ബരീറ്റോ, ചലുപ, ബര്‍ഗര്‍, മാഗി

പിതാശ്രി : ബെസ്റ്റ്!

മാതാശ്രി : ഇവിടുന്നു പോവുമ്പോ എങ്ങനെ ഇരുന്ന ചെക്കനാ. നിന്റെ തോളെല്ലില്‍ എണ്ണ ഒഴിച്ച് വിളക്ക് കത്തിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന കോലം അല്ലായിരുന്നോ! ഇപ്പൊ ദാ വയറില്‍ ചാക്ക് കെട്ട് വെച്ച് കെട്ടിയ പോലെ ഒണ്ട്. നാട്ടിലെ ഒരു ഗതിയും ഇല്ലാതെ നടക്കുന്ന പിള്ളേര്‍ക്ക് വരെ ഒണ്ട് ഇക്കാലത്ത് പാക്കറ്റ്!

ഞാന്‍: പാക്കറ്റ്-ഓ? അതെന്തോന്ന്?

മാതാശ്രി: സിനിമയിലെ നായകന്മാര്‍ക്ക് എല്ലാം ഒണ്ടല്ലോ ഇപ്പൊ പാക്കറ്റ്!

ഞാന്‍ : അതെന്തു കുന്തം? ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ലല്ല്ലോ?

മാതാശ്രി: എടാ നമ്മടെ പ്രിഥ്വിരാജിന് വരെ ഒണ്ട് 6-പാക്കറ്റ്!

ഞാന്‍ : ഓ ലത്..6 പായ്ക്ക്!

മാതാശ്രി: അത് തന്നെ...ചിലര്‍ക്ക് എട്ടും പത്തും പാക്കറ്റ് വരെ ഒണ്ട് !

ഞാന്‍ (എന്നോട് തന്നെ): പണ്ടാരം അടങ്ങാന്‍ ഈ സിനിമാക്കാര്‍ ഒക്കെ കാരണം മനുഷ്യന് ഇപ്പൊ നാട്ടില്‍ മനസ്സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാന്‍ ഒക്കത്തില്ലല്ലോ!

പിതാശ്രി: വ്യായാമം ചെയ്യണം. അല്ലാതെ ഈ തടി കുറയത്തില്ല. നാളെ മുതല്‍ വെളുപ്പിന് 5 മണിക്ക് നീ എന്റെ കൂടെ നടക്കാന്‍ വാ.

ഞാന്‍: 5 മണിക്കോ? ഞാന്‍ വേണേല്‍ അടുത്ത വിമാനത്തില്‍ തിരിച്ചു പൊക്കോളാം :|

പിതാശ്രി: അടുത്ത മാസത്തെ ശമ്പളത്തില്‍ നിന്നും കുറച്ചു കാശ് ചിലവാക്കി ഒരു tread-മില്‍ മേടിക്കുകയും വേണം.

ഞാന്‍: ബെസ്റ്റ്..അവിടെ റിസഷന്‍ കാരണം ആള്‍ക്കാര്‍ പട്ടി ബിസ്ക്കട്ടൊക്കെ തിന്നാണ്‌ ജീവിച്ചു പോവുന്നത്..അപ്പോഴാ ഒരു tread-മില്‍!

പിതാശ്രി: വേണ്ടടാ വേണ്ട! ഇങ്ങനെ സാഗര്‍ ഏലിയാസ് ജാക്കിയെ പോലെ നടന്നോ...മാര്‍ക്കറ്റില്‍ നിനക്ക് ഒരു വിലയും കാണത്തില്ല.

ഞാന്‍: മാര്‍ക്കറ്റ്‌-ഓ? ഇതെന്നാ എന്നെ പൂജപ്പുര മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കൊണ്ട് തൂക്കി വിക്കാന്‍ പോവുവാണോ?

പിതാശ്രി: ആ മാര്‍ക്കറ്റ്‌ അല്ല..കല്യാണ മാര്‍ക്കറ്റ്‌...വയസ്സ് പത്തു ഇരുപത്തഞ്ചു ആയി എന്നോര്‍മ വേണം.

ഞാന്‍: ഓ ലങ്ങനെ! (നാണം വരുന്നു)

പിതാശ്രി: ഭക്ഷണം അത്യാവശ്യം മാത്രം കഴിച്ചാല്‍ മതി ഇനി...diet-control വേണം.

ഞാന്‍: അത് മാത്രം പറ്റില്ല..ബീഫ് ഒലത്തിയത് കഴിക്കേണ്ട പ്രായത്തില്‍ ചുമ്മാ പച്ചില ചവച്ചു നടക്കാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ. ബീഫും പോര്‍ക്കും എല്ലാം വേണ്ട എന്ന് വെച്ചിട്ട് ആടും മാടും തിന്നുന്ന പുല്ലു മാത്രം തിന്നു പറമ്പില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോ തലയില്‍ വെല്ലോ ചക്കയോ മറ്റോ വന്നു വീണു ക്ലോസ് ആയാല്‍ എല്ലാം വേസ്റ്റ് ആയില്ലേ?

പിതാശ്രി: നിന്നോടൊക്കെ പറയുന്നതിലും നല്ലത് വല്ല പോത്തിനോടും ചെന്ന് പറയുന്നതാ.

ഞാന്‍: ഓ ശരി.

ഞാന്‍ (എന്നോട് തന്നെ): "നിന്നെ ഒക്കെ വളര്‍ത്തുന്ന സമയം കൊണ്ട് 10 തെങ്ങ് വെച്ചിരുന്നെങ്ങില്‍ എത്ര നന്നായേനെ"' ഡയലോഗ് ഇത് വരെ വന്നില്ലല്ലോ...ഇനി മറന്നു പോയോ ആവോ

ഞാന്‍: എനിക്ക് വിശക്കുന്നു. നമുക്ക് വഴിയില്‍ നിന്ന് എന്തേലും ലൈറ്റ് ആയിട്ട് കഴിച്ചിട്ട് പോവാം. അടുത്ത കാണുന്ന ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തണേ!

(ഹോട്ടലില്‍)

ഞാന്‍: ചേട്ടോ, ഇവിടെ 5 പൊറോട്ട, ഒരു ബീഫ് ഫ്രൈ, ഒരു ടെബിള്‍ ഓംലെറ്റ്‌, ഒരു ഷാര്‍ജ..

വെയിറ്റര്‍: മതിയോ?

ഞാന്‍: ബാക്കി വഴിയെ പറയാം.

പിതാശ്രി: ഇങ്ങനെ അനാവശ്യമായി വലിച്ചു വാരി കഴിക്കരുത്.

ഞാന്‍: എന്ത് അനാവശ്യം? എനിക്ക് ആവശ്യത്തിനു ഒള്ളത് പോലും ആയില്ല ഇത്.

പിതാശ്രി ആന്‍ഡ്‌ മാതാശ്രി ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ എന്റെ അക്രമം...അല്ല ആക്രാന്തം നോക്കി ഇരുന്നു.

(ശുഭം)

ഗോള്‍ഡന്‍ '80s

2009-04-18T10:34:00.006-05:00

1989 ഇല്‍ ആണ് വീട്ടില്‍ TV മേടിക്കുന്നത്. BPL ഇന്‍റെ 21" കളര്‍ ടെലിവിഷന്‍. അത് വരെ ആകാശവാണിയുടെ വിവിധ് ഭാരതി വാണിജ്യ പ്രക്ഷേപണം മാത്രം കേട്ട് ശീലം ഉള്ള എനിക്ക് നമ്മുടെ ക്രൂരദര്‍ശന്‍ ഒരു പുതിയ അനുഭവം തന്നെ ആയിരുന്നു. വിസ്മയങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് ഉള്ള ഒരു മായവാതില്‍ എന്ന് തന്നെ പറയാം. സ്കൂളില്‍ നിന്നും വന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഷൂസും ഉടുപ്പും ഒക്കെ വാരി വലിച്ചു എറിഞ്ഞു, അമ്മച്ചി 2.30 മണിക്ക് ഉണ്ടാക്കി വെക്കുന്ന( ഞാന്‍ എത്തുമ്പോഴേക്കും തണുത്തു നല്ല കൂള്‍ ഡ്രിങ്ക്സ് പോലെ ഇരിക്കുന്ന) ചായയും കുടിച്ചു, അടുക്കളയിലെ ഷെല്‍ഫില്‍ നിന്നും ബ്രിട്ടാനിയ ബിസ്ക്കറ്റും എടുത്തു ഞാന്‍ കൃത്യം 4.55 മണി ആവുമ്പോഴേക്കും TV യുടെ മുന്നില്‍ ഹാജര്‍ വെക്കും. 5 മണിക്ക് ക്രൂരദര്‍ശന്‍ മൊണ്ടാഷ് തുടങ്ങും - യേത് നമ്മടെ കവലയിലെ ലോനപ്പന്‍ ചേട്ടന്റെ തട്ട് കടയില്‍ ദോശ പരത്തുന്ന പോലെ ഒള്ള സംഭവം. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ തപ്പും തുടിയും, അതിനു ശേഷം കാര്‍ഷിക രംഗം. ഒരു പുല്ലും മനസ്സിലാവില്ലെന്ഗിലും ഒന്നും വിടാതെ ഇരുന്നു കാണും. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് "തടസ്സം നേരിട്ടതില്‍ ഖേദിക്കുന്നു അഥവാ രുകാവത് കേലിയെ ഖേദ് ഹൈ" എന്നൊരു സംഭവം വന്നിരുന്നതിനാല്‍ പ്രാഥമിക കര്‍മങ്ങള്‍ ഒക്കെ പരിപാടികള്‍ ഒന്നും മിസ് ആവാതെ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

Street Hawk, Night Rider, Giant Robot ഇവ ഒക്കെ ആയിരുന്നു എന്റെ favorite പ്രോഗ്രാംസ്. ഇംഗ്ലീഷ് ഒരു കുന്തവും മനസ്സിലാവത്ത്ത്തില്ലേലും വായും പൊളിച്ചു ഇരുന്നു കണ്ടോളും. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ Giant Robot ഇനെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം Jain Robot എന്നാണു വിളിച്ചിരുന്നത്. അക്കാലത്ത് മലയാളം പരിപാടികള്‍ കുറവായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂര്‍ മലയാളം പരിപാടികളെ ഉള്ളു അന്ന്. അതില്‍ അര മണിക്കൂര്‍ വാര്‍ത്തയാണ്. നമ്മടെ താടിക്കാരന്‍ ബാലകൃഷ്ണനും ഹേമലതയും ഒക്കെ വാര്‍ത്ത വായിക്കുന്ന കാലം. ലൈവ് റിപ്പോര്‍ട്ട് ഒക്കെ ഊശാന്താടിക്കാരന്‍ ജോണ്‍ ഉലഹന്നാന്റെ വകയാണ്. വാര്‍ത്തകള്‍ തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് 'കാണ്മാനില്ല' അറിയിപ്പുകള്‍ ഉണ്ടാവും. കാണാതാകുന്ന എല്ലാരുടെയും വിവരണം ഒക്കെ ഏതാണ്ട് ഒരു പോലെ ആണ്.. അഞ്ചടി അഞ്ചിഞ്ച് ഉയരം, ഇരു നിറം, കാണാതാവുമ്പോള്‍ ധരിച്ചിരുന്നത് മഞ്ഞ ഷര്‍ട്ടും പച്ച ലുങ്കിയും. അറിയിപ്പുകള്‍ക്ക് ശേഷം അടുത്ത ഐറ്റം 'ഫില്ലെര്‍' ആണ്. അടൂര്‍ കൊവാലകിഷ്ണന്‍ സാറിന്റെ സിനിമ പോലെ ചെടിയിലും പൂവിലും കായിലും ക്യാമറ ഫോക്കസ് ചെയ്തു വെക്കും..കൂടെ മ്യൂസിക്കും കേപ്പിക്കും. വാര്‍ത്തകള്‍ കഴിയുന്നതോടെ ഉപഗ്രഹത്തിനു എന്തോ പറ്റി, ഇനി ഭൂതല സംപ്രേഷണം ഇല്ല, ഡല്‍ഹി റിലേ എന്നൊക്കെ അനൌന്‍സര്‍ പിച്ചും പേയും പറയുന്നതോടെ അന്നത്തെ TV കാണല്‍ അവസാനിക്കും. വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി സംപ്രേഷണം ചെയ്യുന്ന ചിത്രഗീതവും ഞായറാഴ്ച സംപ്രേഷണം ചെയ്യുന്ന പ്രാദേശിക സിനിമയും ആണ് അന്നത്തെ HIT പരിപാടികള്‍. ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങടെ അയലോക്കത്തുള്ള വീട്ടില്‍ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി ഒരു പാമ്പ് കയറി. അവര്‍ ഓടിച്ചെന്നു ലോക്കല്‍ പാമ്പ് പിടുത്തക്കാരനെ വിളിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോ അങ്ങേരു പറയുന്നു കാശ് എത്ര കൂടുതല്‍ തരാമെന്നു പറഞ്ഞാലും ചിത്രഗീതം കഴിയാതെ വരുന്ന പ്രശ്നം ഇല്ലെന്നു! ഇപ്പൊ പിടി കിട്ടി കാണുമല്ലോ അന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു ആവറേജ് മലയാളി കുടുംബത്തില്‍ ചിത്രഗീതതിനുള്ള പ്രാധാന്യം.

ആ നമ്മള്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് ചിത്രഗീതത്തിന്റെ കാര്യം. എണ്പതുകളിലെ ഇമ്പമാര്‍ന്ന ഗാനങ്ങള്‍ ചിത്രഗീതത്തില്‍ കൂടിയും റേഡിയോയില്‍ കൂടിയും ഒക്കെ കേട്ടാണ്‌ ഞാന്‍ വളര്‍ന്നത്‌. മനസ്സിന് കുളിര്‍മ പകരുന്ന ഒരു പിടി നല്ല ഗാനങ്ങള്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ കയറിപ്പറ്റി .തരംഗിണി കാസറ്റിലും പില്‍ക്കാലത്ത്‌ CD യിലും മറ്റുമായി ഞാന്‍ ആ ഗാനങ്ങളുടെ back up ഉം എടുത്തു വെച്ചു. 2001 മുതല്‍ ഞാന്‍ നിഴല്‍ പോലെ കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ആ മനോഹര ഗാനങ്ങള്‍ക്ക് ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ് ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യുന്നു. mech sol compre യില്‍ മൊട്ട ഇട്ടപോഴും പ്രോഫ് മരണന്റെ തെറി കേക്കുമ്പോഴും എല്ലാം മനസ്സിനെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന ഈ ഗാനങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാക്കളോടുള്ള എന്റെ കടപ്പാട് ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില് അല്ലെങ്ങില്‍ അവസരത്തില് അല്ലെങ്ങില്‍ സമയത്തില് ഞാന്‍ രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളുന്നു.

മലയാളം ഗോള്‍ഡന്‍ '80s :

1) തുമ്പി വാ/ വേഴാമ്പല്‍ കേഴും

ചിത്രം: ഓളങ്ങള്‍ (1982)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായകര്‍: S. ജാനകി / K J യേശുദാസ്

2) മന്ദാര ചെപ്പുണ്ടോ

ചിത്രം: ദശരഥം(1989)

രചന: പൂവച്ചല്‍ ഖാദര്‍

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകര്‍: M.G. ശ്രീകുമാര്‍, K.S ചിത്ര

3) ആടി വാ കാറ്റേ

ചിത്രം: കൂടെവിടെ(1983)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായിക: S. ജാനകി

4) തേനും വയമ്പും

ചിത്രം: തേനും വയമ്പും (1981)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: രവീന്ദ്രന്‍

ഗായിക: S. ജാനകി

5) ഓര്‍മ്മകള്‍ ഓടിക്കളിക്കുവാനെത്തുന്ന

ചിത്രം: മുകുന്ദേട്ടാ സുമിത്ര വിളിക്കുന്നു (1989)

രചന: ഷിബു ചക്രവര്‍ത്തി

സംഗീതം: ഔസേപ്പച്ചന്‍

ഗായകര്‍: M.G. ശ്രീകുമാര്‍, K.S ചിത്ര

6) ഉണരുമീ ഗാനം/താമരക്കിളി പാടുന്നു

ചിത്രം: മൂന്നാം പക്കം (1988)

രചന: ശ്രീകുമാരന്‍ തമ്പി

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായകന്‍ : G. വേണുഗോപാല്‍/ M G ശ്രീകുമാര്‍, ചിത്ര

7) ആയിരം കണ്ണുമായി

ചിത്രം: നോക്കെത്താ ദൂരത്തു കണ്ണും നട്ട് (1984)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ജെറി അമല്‍ദേവ്

ഗായകന്‍ : K.J. യേശുദാസ്

8) തന്നന്നം താനന്നം ചിത്രം: യാത്ര (1985)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായകന്‍ : K.J. യേശുദാസ്

9) പുതുമഴയായി പൊഴിയാം

ചിത്രം: മുദ്ര(1989)

രചന: കൈതപ്രം

സംഗീതം: മോഹന്‍ സിതാര

ഗായകന്‍ : M.G. ശ്രീകുമാര്‍

10) ചെമ്പരത്തി പൂവേ ചൊല്ലു/ പൂംകാറ്റേ പോയി ചൊല്ലാമോ

ചിത്രം: ശ്യാമ(1986)

രചന: ഷിബു ചക്രവര്‍ത്തി

സംഗീതം: രഘു കുമാര്‍

ഗായിക : K.S. ചിത്ര / ഉണ്ണി മേനോന്‍

11) ഒരു വട്ടം കൂടി

ചിത്രം: ചില്ല്(1982)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: M B ശ്രീനിവാസന്‍

ഗായകന്‍ : K.J. യേശുദാസ്

12) പൂങ്കാറ്റിനോടും

ചിത്രം: പൂമുഖപ്പടിയില്‍ നിന്നെയും കാത്ത്(1986)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായകര്‍: K.J. യേശുദാസ് , S.ജാനകി

13) കുന്നിമണിചെപ്പ് തുറന്നു

ചിത്രം : പൊന്മുട്ട ഇടുന്ന താറാവ് (1988)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായിക: K.S ചിത്ര

14) പൂ വേണം

ചിത്രം : ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങുവെട്ടം(1987)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകര്‍: K.J.യേശുദാസ്, ലതിക

15) ആകാശമാകേ

ചിത്രം : നമുക്ക് പാര്‍ക്കാന്‍ മുന്തിരി തോപ്പുകള്‍(1986)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകന്‍: K.J.യേശുദാസ്

16) ആളൊരുങ്ങി അരങ്ങൊരുങ്ങി

ചിത്രം: എന്റെ മാമാട്ടിക്കുട്ടിയമ്മക്ക് (1983)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ജെറി അമല്‍ദേവ്

ഗായിക: K.S ചിത്ര

17) ആലിപ്പഴം പെറുക്കാന്‍

ചിത്രം: മൈ ഡിയര്‍ കുട്ടിച്ചാത്തന്‍ (1984)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായിക: S ജാനകി

18) വെള്ളാരാപ്പൂമലമേലെ

ചിത്രം: വരവേല്‍പ്പ് (1989)

രചന:കൈതപ്രം

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകന്‍ : K.J. യേശുദാസ്

19) മായാമയൂരം

ചിത്രം: വടക്കുനോക്കി യന്ത്രം (1989)

രചന:കൈതപ്രം

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകന്‍ :M G ശ്രീകുമാര്‍

20) മൈനാക പൊന്‍‌മുടിയില്‍/പള്ളിതേരുണ്ടോ

ചിത്രം: മഴവില്‍കാവടി (1987)

രചന:കൈതപ്രം

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകര്‍ :G വേണുഗോപാല്‍, K S ചിത്ര/ സുജാത

21) കണ്ണാംതുമ്പി പോരാമോ

ചിത്രം: കാക്കോത്തിക്കാവിലെ അപ്പൂപ്പന്‍താടികള്‍ (1988)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ഔസേപ്പച്ചന്‍

ഗായിക: K S ചിത്ര

22) ആ രാത്രി മാഞ്ഞു പോയി/സാഗരങ്ങളെ

ചിത്രം: പഞ്ചാഗ്നി (1986)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ബോംബെ രവി

ഗായിക: K S ചിത്ര / K J യേശുദാസ്

23) കണ്ണീര്‍ പൂവിന്റെ കവിളില്‍

ചിത്രം: കിരീടം(1989)

രചന:കൈതപ്രം

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകന്‍: M G ശ്രീകുമാര്‍

24) ശ്യാമ മേഘമേ നീ

ചിത്രം: അധിപന്‍ (1989)

രചന: ചുനക്കര രാമന്‍കുട്ടി

സംഗീതം: ശ്യാം

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

25) പൊന്‍ വീണേ

ചിത്രം : താളവട്ടം (1986)

രചന: പൂവച്ചല്‍ ഖാദര്‍

സംഗീതം: രഘു കുമാര്‍

ഗായകര്‍: M.G. ശ്രീകുമാര്‍, K.S ചിത്ര

26) വൈശാഖ സന്ധ്യേ

ചിത്രം : നാടോടികാറ്റ് (1987)

രചന: യൂസുഫ് അലി കേച്ചേരി

സംഗീതം: ശ്യാം

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

27) ഒന്നാം രാഗം പാടി/ മേഘം പൂത്തു തുടങ്ങി

ചിത്രം : തൂവാനതുമ്പികള്‍(1987)

രചന: ശ്രീകുമാരന്‍ തമ്പി

സംഗീതം: പെരുമ്പാവൂര്‍ രവിന്ദ്രനാഥ്‌

ഗായകര്‍: G. വേണുഗോപാല്‍, K.S ചിത്ര/ K J യേശുദാസ്

28) ഓര്‍മതന്‍ വാസന്ത

ചിത്രം : ഡെയ്സി (1988)

രചന: P ഭാസ്കരന്‍

സംഗീതം: ശ്യാം

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

29) മഞ്ഞള്‍ പ്രസാദവും/ നീരാടുവാന്‍ നിളയില്‍

ചിത്രം: നഘക്ഷതങ്ങള്‍(1986)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ബോംബെ രവി

ഗായിക: K S ചിത്ര/ K J യേശുദാസ്

30) ഇന്ദുപുഷ്പം ചൂടി നില്‍ക്കും രാത്രി

ചിത്രം: വൈശാലി (1989)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ബോംബെ രവി

ഗായിക: K S ചിത്ര

31) പവിഴമല്ലി പൂത്തുലഞ്ഞ

ചിത്രം : സന്മനസ്സുള്ളവര്‍ക്ക് സമാധാനം(1986)

രചന: മുല്ലനേഴി

സംഗീതം: ജെറി അമല്‍ദേവ്

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

32) ദൂരെ കിഴക്കുദിക്കും/പാടം പൂത്ത കാലം/ ഈറന്‍ മേഘം

ചിത്രം : ചിത്രം (1988)

രചന: ഷിബു ചക്രവര്‍ത്തി

സംഗീതം: കണ്ണൂര്‍ രാജന്‍

ഗായകര്‍: M G. ശ്രീകുമാര്‍, സുജാത

33) നീ എന്‍ കിനാവോ

ചിത്രം : ഹലോ മൈ ഡിയര്‍ റോങ് നമ്പര്‍ (1986)

രചന: രമേശന്‍ നായര്‍

സംഗീതം: രഘു കുമാര്‍

ഗായകര്‍: K J യേശുദാസ്, K S ചിത്ര

34) അന്തി പൊന്‍വെട്ടം / കവിളിണയില്‍്

ചിത്രം: വന്ദനം (1989)

രചന: ഷിബു ചക്രവര്‍ത്തി

സംഗീതം: ഔസേപ്പച്ചന്‍

ഗായകര്‍: M.G. ശ്രീകുമാര്‍, സുജാത

35) ചന്ദനലേപ സുഗന്ധം/ ഇന്ദുലേഖ/കളരിവിളക്ക്

ചിത്രം : ഒരു വടക്കന്‍ വീരഗാഥ (1989)

രചന: K ജയകുമാര്‍/കൈതപ്രം

സംഗീതം: ബോംബെ രവി

ഗായകര്‍: K J യേശുദാസ്/ K S ചിത്ര

36) ഉണ്ണികളേ ഒരു കഥ പറയാം

ചിത്രം : ഉണ്ണികളേ ഒരു കഥ പറയാം (1987)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ഔസേപ്പച്ചന്‍

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

37) ദേവദൂതര്‍ പാടി

ചിത്രം : കാതോട് കാതോരം (1985)

രചന: O N V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ഔസേപ്പച്ചന്‍

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ് & co.

38) പൂമാനമേ

ചിത്രം : നിറക്കൂട്ട്‌ (1985)

രചന: പൂവച്ചല്‍ ഖാദര്‍

സംഗീതം: ശ്യാം

ഗായിക: K S ചിത്ര

39) കിളിയേ കിളിയേ

ചിത്രം : ആ രാത്രി (1982)

രചന: പൂവച്ചല്‍ ഖാദര്‍

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായിക: S ജാനകി

40) രാരീ രാരീരം രാരോ

ചിത്രം : ഒന്ന് മുതല്‍ പൂജ്യം വരെ (1982)

രചന: O N V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: മോഹന്‍ സിതാര

ഗായകര്‍: G വേണുഗോപാല്‍, K S ചിത്ര

41) വാ കുരുവി

ചിത്രം: പുന്നാരം ചൊല്ലി ചൊല്ലി (1985)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ജെറി അമല്‍ദേവ്

ഗായകര്‍: M G ശ്രീകുമാര്‍ , K S ചിത്ര

42) ഒന്നാനാം കുന്നിന്മേല്‍

ചിത്രം : എയര്‍ ഹോസ്റ്റെസ് (1980)

രചന: O N V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: സലില്‍ ചൌധരി

ഗായകര്‍: K J യേശുദാസ്, വാണി ജയറാം

43) മഞ്ഞണിക്കൊമ്പില്‍

ചിത്രം : മഞ്ഞില്‍ വിരിഞ്ഞ പൂക്കള്‍ (1980)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ജെറി അമല്‍ദേവ്

ഗായിക: S ജാനകി

44) ചന്ദനം മണക്കുന്ന പൂന്തോട്ടം

ചിത്രം : അച്ചുവേട്ടന്റെ വീട് (1987)

രചന: രമേശന്‍ നായര്‍

സംഗീതം: വിധ്യധരന്‍

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

45) പുഞ്ചവയല് കൊയ്യാന്‍

ചിത്രം : നായര്‍ സാബ് (1989)

രചന: ഷിബു ചക്രവര്‍ത്തി

സംഗീതം: S P വെങ്കിടേഷ്

ഗായകന്‍: M G ശ്രീകുമാര്‍

46) കതിരോല പന്തലൊരുക്കി

ചിത്രം : പെരുവണ്ണാപുരത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ (1989)

രചന: ചവറ ഗോപി

സംഗീതം: ജോണ്‍സണ്‍

ഗായകര്‍: M G ശ്രീകുമാര്‍ , K S ചിത്ര

47) വിണ്ണിലെ ഗന്ധര്‍വ

ചിത്രം : രാജാവിന്റെ മകന്‍ (1986)

രചന: ഷിബു ചക്രവര്‍ത്തി

സംഗീതം: S P വെങ്കിടേഷ്

ഗായകന്‍: ഉണ്ണിമേനോന്‍

48) ഒരു മധുരക്കിനാവിന്‍

ചിത്രം : കാണാമറയത്ത് (1984)

രചന: ബിച്ചു തിരുമല

സംഗീതം: ശ്യാം

ഗായകന്‍: K J യേശുദാസ്

49) ഒളിച്ചിരിക്കാന്‍ വള്ളിക്കുടില്‍

ചിത്രം: ആരണ്യകം (1988)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: രഘുനാഥ്

ഗായിക: K S ചിത്ര

50) പുഴയോരത്തില്‍

ചിത്രം: അഥര്‍വം (1989)

രചന: O.N.V കുറുപ്പ്

സംഗീതം: ഇളയരാജ

ഗായിക: K S ചിത്ര

ഗോള്‍ഡന്‍ '90s ഇലെ പാട്ടുകളെ കുറിച്ചും 2000s ഇലെ 'ജില്ലെല്ലേ ജില്ലേലെ ജുംതലക്കിട ജില്ലേലെ' ജാതി പാട്ടുകളെ കുറിച്ചും പിന്നീട് എപ്പോഴെങ്ങിലും...

ഒരു തണുത്ത വെളുപ്പാംകാലത്ത്‌(അവസാന എപ്പിഡോസ്)

2009-04-05T16:57:00.002-05:00

ട്രെയിന്‍ ചങ്ങനാശ്ശേരി എത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പള്ളി ഉറക്കം കഴിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു. ഇനി അല്‍പ നേരം വായന ആവാം എന്നോര്‍ത്തു. 2 പെട്ടി ഉള്ളതില്‍ ഒരെണ്ണം പകുതിയും മലയാള സാഹിത്യ കൃതികള്‍ ആണ്. രാജസ്ഥാനില്‍ ആയാലും കൊള്ളാം അഫ്ഗാനിസ്ഥാനില്‍ ആയാലും കൊള്ളാം അവയെ പിരിഞ്ഞു എനിക്കൊരു ജീവിതം ഇല്ല. ഏറ്റവും മുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഓഗസ്റ്റ്‌ ലക്കം ബാലരമ തന്നെ ഞാന്‍ പുറത്തെടുത്തു. പൂമ്പാറ്റ, അമര്‍ ചിത്ര കഥ, ബാലമംഗളം എല്ലാം കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാലും ബാലരമ തന്നെയാണ് അന്നും ഇന്നും എന്‍റെ favourite.1986 ഇല്‍ തുടങ്ങിയ ബന്ധം ആണ്. ഇത് വരെ ഒരു ലക്കം പോലും മുടക്കിയിട്ടില്ല. മായാവിയും ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ഗരുഡ്-ഉം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു തല ഒന്ന് പൊക്കിയപ്പോള്‍ അപ്പുറത്തെ സീറ്റില്‍ ഒരു 10 വയസ്സുകാരന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ എന്‍റെ ബാലരമയില്‍ കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. "ഇപ്പൊ സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡ് അത്ര പോര മോനെ...പണ്ടൊക്കെ എന്തായിരുന്നു" എന്നൊരു ഡയലോഗ്-ഉം അടിച്ചു ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ ഞാന്‍ ജമ്പനും തുമ്പനും വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോ തടിയന്‍ വന്നു, എന്നിട്ട് ഞങ്ങള്‍ S11 ഇല്‍ ഉള്ള ചന്ദിരന്‍കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അവന്‍ ആകെ വിഷമിചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കോട്ടയം കഴിഞ്ഞാണോ കൊല്ലം...അതോ കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാണോ കോട്ടയം. ഇതായിരുന്നു അവനെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്ന ആ വല്യ പ്രശ്നം. കോട്ടയം എന്നൊരു സ്ഥലം ഇല്ലെന്നും അതൊക്കെ കെട്ടുകഥകള്‍ ആണെന്നും പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ 3 പേരും കൂടി ചന്ദിരന്‍കുഞ്ഞിന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ്‌-ഇനെ മുഖം കാണിച്ചേക്കാം എന്നോര്‍ത്തു AC കംപാര്ട്ട്മെന്റിലേക്ക് നടന്നു. ഞാന്‍ ജീവിതത്തില്‍ അത് വരെ AC കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ കയറിയിട്ടില്ല. ഇത് തന്നെ അവസരം എന്നോര്‍ത്തു വേഗത്തില്‍ നടന്നു...അവിടെ എത്തിയപ്പോ ദേണ്ടെ ഉഗ്രന്‍ അടി നടക്കുന്നു യാത്രക്കാരും TTR ഉം തമ്മില്‍. AC യുടെ തണുപ്പ് കൂടുതല്‍ ആണത്രേ , അതായിരുന്നു പ്രശ്നം. "ചുമ്മാതല്ല ഇന്ത്യ നന്നാവത്തെ...ഒരു വശത്ത് സ്ലീപെറില്‍ കിടന്നു വിയര്‍ത്തു പണ്ടാരം അടങ്ങുന്ന ഞങ്ങള്‍. മറു വശത്ത് തണുത്തിട്ട് ഇരിക്കാന്‍ വയ്യേ , കമ്പിളിപ്പുതപ്പ്‌ കൊണ്ട് വായോ എന്നും പറഞ്ഞു മറ്റൊരു കൂട്ടം"...ഞാന്‍ കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ ഒരുപാട് വാശി പിടിച്ചിട്ടുള്ളതാണ് AC കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ കയറണം എന്നും പറഞ്ഞു. അതിനു ജനല്‍ ഇല്ലെന്നും ഒരു കറുത്ത പേപ്പര്‍ ഒട്ടിച്ചു വച്ചേക്കുന്ന കാരണം കാഴ്ച ഒന്നും കാണാന്‍ ഒക്കതില്ലെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞു അമ്മ എന്നെ ബ്രെയിന്‍ വാഷ് ചെയ്യുമായിരുന്നു. എനിക്കും വിശ്വസനീയമായി തോന്നി കാരണം നമ്മള്‍ പുറത്തൂന്നു നോക്കുമ്പോ AC കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന്റെ കറുത്ത ജനാലയില്‍ കൂടി ഒന്നും കാണില്ലല്ലോ. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാന്‍ സാക്ഷാല്‍ AC കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോ എനിക്ക് അതേ ജനാലയില്‍ കൂടി പുറത്തുള്ളതെല്ലാം നല്ല മണി മണിയായി കാണാം. അമ്മ ആള് കൊള്ളാല്ലോ. ഞാന്‍ മന്ദബുദ്ധി ആയോണ്ട് എന്തും പറഞ്ഞു കളിപ്പിക്കാം അല്ലേ?. എന്നാലും ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഓരോ പുരോഗതിയേ...അകത്തൂന്ന് നോക്കിയാല്‍ പുറം കാണാം പക്ഷെ പുറത്തൂന്നു നോക്കിയാല്‍ അകത്തൊന്നും കാണാന്‍ പറ്റില്ല. ശോ! ഞാന്‍ വീണ്ടും impressed ആയി. ചുമ്മാ കുറേ നേരം അവിടെ കറങ്ങി തിരിഞ്ഞപ്പോ TTR പിടിച്ചു ഗെറ്റ് ഔട്ട് ഹൌസ് അടിച്ചു. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ പഴയ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ ചെന്നിരുന്നു. പിന്നെ എത്ര എത്ര സ്റ്റേഷന്‍-ഉകള്‍. എറണാകുളം , പാലക്കാട് , കോയമ്പത്തൂര്‍ , സേലം , ഈറോഡ് , കാട്പാടി.....വീട്ടില്‍ നിന്നും കൊണ്ട് വന്ന ശാപ്പാട് ഒക്കെ തട്ടിയിട്ടു എല്ലാരും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. ട്രയിനിലെ കുലുങ്ങി കുലുങ്ങിയോള്ള ഉറക്കത്തിന്റെ സുഖം ഒന്ന് വേറെ തന്നെ.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റു ഒരു ബ്രെഡ്-ആമ്ബ്ലെറ്റ് (തിരുവനന്തപുരത്തുകാര്‍ അല്ലാത്തവര്‍ ഇത് ബ്രെഡ്-ഓംലെറ്റ്‌ എന്ന് വായിക്കുക) ഒക്കെ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ വിജയവാഡ എത്തി. പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഇറങ്ങി ഞാനൊരു ജ്യൂസ്‌ കുടിച്ചു. കേരള- ഇല്‍ എപ്പോ യാത്ര ചെയ്താലും വിജയവാഡ-ഇല്‍ ഇറങ്ങി ഒരു ജ്യൂസ്‌-കുടി എന്ന ശീലം തുടങ്ങിയത് ഈ യാത്ര മുതലാണ്‌. രണ്ടാം ദിവസത്തെ യാത്ര മഹാ ബോറായിരുന്നു. പുറത്തേക്കു നോക്കിയാല്‍ ഒറ്റ കുഞ്ഞിനെ പോലും കാണാനില്ല. എങ്ങും വിജനമായ പുല്ലു പോലും മുളക്കാത്ത പട്ടിക്കാട് മാത്രം. ഈ ആന്ധ്രാ പ്രദേശിലെ മനുഷ്യരൊക്കെ എവിടെ പോയി കിടക്കുവാണെന്നു ഞാന്‍ വണ്ടറടിച്ചു. എല്ലാം BITS-ഇല്‍ വന്ന് കുറ്റിയടിച്ചു ഇരിപ്പോണ്ടെന്നു അന്നെനിക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. രണ്ടാം ദിവസത്തെ lunch കഴിഞ്ഞപ്പോ അമ്മ പൊതിഞ്ഞു തന്നു വിട്ട ഭക്ഷണം ഒക്കെ തീര്‍ന്നു. പണ്ടേ ഈ വിശപ്പിന്റെ അസുഖം ഒള്ള ആളാണെ. പിന്നെ ബാല്ലാര്‍ഷയില്‍ നിന്നും വായില്‍ വെക്കാന്‍ കൊള്ളാത്ത മുട്ട ബിരിയാണിയും കഴിച്ചു പതുക്കെ ബെര്‍ത്തിലേക്ക് വലിഞ്ഞു. രാത്രിയില്‍ , ഞാന്‍ പുസ്തകത്താളുകളില്‍ മാത്രം വായിച്ചു പരിചയമുള്ള പല സ്ഥലങ്ങളിലും കൂടി നമ്മുടെ കേരള കടന്നു പോയി. നാഗ്പൂരില്‍ നിര്‍ത്തുമ്പോ , ഒരു ഓറഞ്ച് മേടിച്ചു കഴിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും സമയം 10 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കയറി കിടക്കാന്‍ പിതാശ്രീ ഉത്തരവിട്ട കാരണം അത് നടന്നില്ല.

"അരേ ഓ സല്‍മാന്‍ ...അരേ ഓ ഷാരൂഖ്‌"...പിന്നെ കുറേ ക്ലാപ്പ് അടി ശബ്ദം - ഇത് കേട്ടാണ്‌ ഞാന്‍ രാവിലെ ഉണരുന്നത്. കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കുമ്പോ അതാ 5-6 ഹിജടകള്‍. നോം ഒത്തിരി കേട്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഇത്ര വേഗം നേരില്‍ കാണാന്‍ പറ്റുമെന്ന് നിരീചില്ല്യ. സംഭവം ഗുലുമാല്‍ ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണ എന്ന മട്ടില്‍ വീണ്ടും ഒറങുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. എന്‍റെ കാലില്‍ പിടിച്ചു വലിക്കാന്‍ കൊറേ വിഭലശ്രമങ്ങള്‍ ഒക്കെ നടത്തിയ ശേഷം ഹിന്ദിയില്‍ 4 പുളിച്ച തെറിയും പറഞ്ഞു ഹിജഡ കൂട്ടം പിന്‍വാങ്ങി. നമ്മള്‍ പിന്നെ പണ്ടേ ഹിന്ദിയില്‍ മിടുക്കന്‍ ആയോണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. അതിനു പിന്നാലെ ഞാനും പതുക്കെ അപ്പര്‍ ബെര്‍ത്തില്‍ നിന്നും ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി. സ്റ്റേഷന്‍ ഝാന്‍്സി എത്തി. പണ്ട് ഒന്നിലോ രണ്ടിലോ വെച്ച് മലയാളം ടെക്സ്റ്റ് ബുക്കില്‍ ഝാന്‍്സിറാണിയുടെ കഥ വായിച്ചതൊക്കെ പെട്ടന്ന് ഓര്‍മ വന്നു. വണ്ടി നിര്‍ത്തിയതും ഒരു 100-150 ഹിന്ദിക്കാരന്മാര് ഞങ്ങടെ ബോഗിയില്‍ ഇടിച്ചു കയറി. സീറ്റ് ഒന്നും വേണ്ട അവന്മാര്‍ക്ക്. ബെര്‍ത്തിലും കമ്പിയിലും ഒക്കെയായി അള്ളിപ്പിടിച്ചു കിടന്നോളും. എല്ലാത്തിനും നല്ല കൂറ ലുക്ക്. അവന്മാരുടെ എന്തോ ജില്ല സമ്മേളനം ആയിരിക്കണം. വടക്കേ ഇന്ത്യ എത്തിയാല്‍ പിന്നെ TTR ഇനെ മഷി ഇട്ട് നോക്കിയാല്‍ കാണില്ല. പിന്നെ കണ്ടവന്‍ ഒക്കെ കയറി നിരങ്ങും റിസേര്‍്വ്ഡ് കോച്ചിലും. ആദ്യമായി "നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യ " എന്ന പ്രതിഭാസം നേരില്‍ കാണുന്ന സന്തോഷത്തില്‍ ഞാന്‍ സമയം പോവുന്നതറിഞ്ഞില്ല. ട്രെയിന്‍ ഗ്വാളിയറും ആഗ്രയും ഒക്കെ കടന്നു നിസാമുദ്ദിന്‍ എത്തികഴിഞ്ഞു. ഇനി അല്‍പ ദൂരമേ ഒള്ളു ഡല്‍ഹിക്ക്.

വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തി. ഹോ 10-15 പ്ലാറ്റ്ഫോര്മൊക്കെ ഒള്ള ഒരു വലിയ സ്റ്റേഷന്‍. പുറത്തു നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ ചെറുതാണെന്ന് തോന്നുമെങ്ങിലും അകത്തു വിശാലമായ ഷോറൂം. അച്ഛന്‍ കൂടെ വന്നത് നന്നായി. ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നിരുന്നെങ്ങില്‍ ഇവിടെ വെച്ച് തന്നെ എന്നെ വല്ല പിള്ളേര് പിടുത്തക്കാരും പിടിച്ചോണ്ട് പോയേനെ..ഷുവര്‍!. അവിടെ നിന്നും നേരെ കേരള ഹൌസിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ വെച്ച് പിടിച്ചു. അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങള്‍ കണ്ടു ഞാന്‍ വായും പൊളിച്ചു അങ്ങനെ ഇരുന്നു. എന്തൊരു തിരക്കാണ് റോഡില്‍ ഒക്കെ. എത്ര എത്ര വാഹനങ്ങള്‍. ഹെന്റമ്മോ, തിരുവനന്തപുരം ഒക്കെ ഒരു പഞ്ചായത്തെന്നു പോലും പറയാന്‍ പറ്റത്തില്ല ഇതുമായി താരതമ്യം ചെയ്‌താല്‍. ഇത് സ്വര്‍ഗമാണോ സ്വപ്നമാണോ എന്ന് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ അടിച്ചു ഞാന്‍ അങ്ങനെ കാഴ്ചകളില്‍ ലയിച്ചു ഇരുന്നു പോയി. കേടുപാടുകള്‍ ഒന്നും കൂടാതെ ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തിയ വിവരം അമ്മയോട് വിളിച്ചു പറയാന്‍ അച്ഛന്റെ കല്പന താമസിയാതെ വന്നു. അടുത്ത് ഒരു STD ബൂത്ത് ഒണ്ടു അത്രേ. അന്ന് മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഒന്നും വന്നിട്ടില്ലല്ലോ. ഞാന്‍ ആദ്യമായാണ്‌ ഒരു STD ബൂത്തില്‍ പോവുന്നത്. അവിടുത്തെ രീതികള്‍ ഒന്നും വല്യ പിടിയില്ല. ഞാന്‍ അവിടുത്തെ ചേട്ടനോട്...അയ്യോ സോറി അവിടുത്തെ ഭയ്യയോട് മുറി ഹിന്ദിയില്‍ സംസാരിച്ചു...ഭയ്യ ഫോണ്‍ കര്‍നാ ഹായ് ഹു ഹോ. ഫോണില്‍ STD കോഡ് ഒക്കെ കൃത്യം ആയി കുത്തി, വീട്ടിലെ നമ്പറും കുത്തിയതോടെ കറക്റ്റ് ആയിട്ട് കാള്‍ കണക്ട് ആയി. എനിക്ക് എന്നെ കുറിച്ച് തന്നെ അഭിമാനം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങള്‍. അമ്മയോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയതും എന്‍റെ തലയ്ക്കു മുകളില്‍ ചുവന്ന നിറത്തില്‍ കുറെ അക്കങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഫോണ്‍ വിളിച്ചതിന്റെ ബില്‍ ആയിരിക്കണം അത്. പണ്ടേ ഒരു ബുദ്ധിമാന്‍ ആണല്ലോ ഞാന്‍. പക്ഷെ ഇത് കുറെ നമ്പറുകള്‍ ഒണ്ടല്ലോ. ഇതില്‍ ഏതാണാവോ ബില്‍? എനിക്കാകെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍. വലത്തേ അറ്റത്തൊള്ള നമ്പര്‍, സെക്കണ്ടിനു ഒന്ന് എന്ന കണക്കു വെച്ച് കൂടുന്ന കണ്ടു എന്‍റെ കണ്ണ് തള്ളി. അമ്മയോട് 2 അക്ഷരം മിണ്ടുന്ന മുന്നേ അത് 25 കടന്നു. അച്ഛന്‍ ആകെ 50 രൂപയാണ് കയ്യില്‍ തന്നത്. "അമ്മെ ഞങ്ങള്‍ എത്തി ..നാളെ രാവിലെ പിലാനിക്ക് പുറപ്പെടും..അവിടെ എല്ലാര്ക്കും സുഖമല്ലേ ബൈ ബൈ " എന്ന് ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വെച്ചിട്ട് ഡിസ്പ്ലേ നോക്കിയപ്പോ 49 രൂപ!! ഹോ കഷ്ടിച്ച് ഒതുക്കി. അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരി - സ്കൂള്‍ പോലെ അല്ല പുറംലോകം. ഒരാളോട് ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാന്‍ 50 ഉലുവ!! 50 രൂപ കൊടുത്തപ്പോ ഭയ്യ 47 രൂപ ബാക്കി തന്നു. ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. 3 രൂപ മതിയോ?.അപ്പൊ ആ 49 എന്തായിരുന്നു? റെസീപ്റ്റ് കിട്ടിയപ്പോ മനസ്സിലായി അത് duration ആയിരുന്നെന്നു. ചുമ്മാതല്ല സെക്കണ്ടിനു ഒന്ന് വെച്ച് കൂടിയത്. എന്തായാലും പറ്റിയ അമളി ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.

തിരിച്ചു കേരള ഹൌസിലെ രാജകീമായ മുറിയില്‍ TV ഉം കണ്ടു രാത്രി വരെ സമയം ചിലവഴിച്ചു. ഡിന്നര്‍-ഇന് അച്ഛന്‍ കഞ്ഞിയും പയറും പറഞ്ഞു. അച്ഛന്‍ അറിയാതെ ഞാന്‍ പോയി ഓര്‍ഡര്‍ മാറ്റി റോട്ടിയും ദാലും ആക്കി. 'When in Rome, do the Romans എന്നല്ലേ മഹാകവി വയലാര്‍ രവി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. സുഖ നിദ്രക്കു ശേഷം രാവിലെ പെട്ടിയും പൊക്കി എടുത്തു ISBT ഇലേക്ക് തിരിച്ചു. തടിയനും കൂട്ടരും അപ്പോഴേക്കും അവിടെ എത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഹര്യാന ട്രാവെല്‍സിന്റെ ഭിവാനി , രോത്തക്ക് , ചിറവ വഴി പിലാനിയിലേക്ക് ഒള്ള ബസില്‍ ഞങ്ങള്‍ അഡ്വാന്‍സ്‌ റിസര്‍വേഷന്‍ ചെയ്തു. വണ്ടി വീഡിയോ കോച്ച് ആയിരിക്കുമോ. പുഷ്ബാക്ക് സീറ്റ് ഒക്കെ കാണുമായിരിക്കുമോ, വീണ്ടും മനസ്സില്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നു..ഒന്നുമില്ല്ലേലും ഇന്റര്‍-സ്റ്റേറ്റ് വണ്ടിയല്ലേ - കാണുമായിരിക്കും. കല്ലടയുടെ വോള്‍വോ വന്ന് കിടക്കുന്ന പോലെ കിടന്നില്ലെലും ആരേലും കണ്ടാല്‍ 'അയ്യേ' എന്ന് പറയരുത്, അത്രേ ഒള്ളു. കാക്കക്കും തന്‍ കുഞ്ഞു പൊന്‍കുഞ്ഞു എന്നല്ലേ.

വൈകാതെ ഞങ്ങളുടെ ബസ് എത്തി. ടാറ്റാ ആദ്യമായി ഉണ്ടാക്കിയ ബസ് ആണോ എന്ന് സംശയം ഇല്ലാതില്ല. അച്ഛനെക്കാള്‍ പ്രായം ഒണ്ടെന്നു ഷുവര്‍. ബ്രേക്ക്ഉം ക്ലച്ചും ഇരിക്കെണ്ടിടത് വല്യ ഒരു ഓട്ട മാത്രം. ബസ് ഇന്റെ മുകളിലും താഴെയും ഒക്കെ ആയി ആവശ്യത്തിനു (അനാവശ്യത്തിനും) ദ്വാരങ്ങള്‍. മൊത്തത്തില്‍ ഒരു 'താമരാക്ഷന്‍ പിള്ള' സെറ്റപ്പ്. എന്തായാലും നനഞ്ഞു, ഇനി കുളിച്ചു കയറാം എന്ന് വിചാരിച്ചു കൊണ്ട് വലതു കാല്‍ വെച്ച് ഞങ്ങള്‍ ബസ്സിലേക്ക് കയറി. ജീവിതത്തിന്റെ ഇക്വേഷന്‍ തന്നെ മാറ്റി മറിച്ച ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം മാത്രം ആയിരുന്നു അത് എന്ന് ഞാന്‍ ഉണ്ടോ അറിയുന്നു?

(ശുഭം)

ഒരു തണുത്ത വെളുപ്പാംകാലത്ത്‌ (എപിടോസ് II)

2009-04-05T12:59:00.002-05:00

"യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക് , തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നും ന്യൂ ഡല്‍ഹി വരെ പോകുന്ന ട്രെയിന്‍ നമ്പര്‍ 2625 കേരള എക്സ്പ്രസ് , പ്ലാറ്റ്ഫോം # ഒന്നിലേക്ക് അല്‍പ സമയത്തിനുള്ളില്‍ എത്തി ചേരുന്നതാണ്. അറ്റന്‍ഷന്‍ പാസഞ്ചര്‍സ്സ്..." ഇടവപതിയില്‍ നനഞ്ഞു കുതിര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന തിരുവനന്തപുരം സെന്‍ട്രലില്‍ ആണ് നമ്മുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നത് ..ഗാന്ധി കണ്ണടയും വെച്ച് , ഒരു പഴുതാര മീശക്കാരന്‍ 2 വല്യ പെട്ടികളുമായി, വീട്ടുകാരോടും സുഹൃത്ത്തുക്കളോടുമോപ്പം പ്ലാറ്റ്ഫോം # ഒന്നിലേക്ക് രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നു!!

സമയം 10.30 ആയിക്കാണും. 11.10 ആണ് കേരളയുടെ റൈറ്റ് ടൈം . പൊടിമീശക്കാരന്‍, നമ്മടെ ഹീറോ , ഈയുള്ളവന്‍ ആണെന്ന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ അല്ലെ!! ആദ്യമായി ട്രെയിനില്‍ ഒരു ദീര്‍ഖ ദൂര യാത്ര ചെയ്യുന്നതിന്‍റെ ത്രില്ലില്‍ ആണ് ഞാന്‍. വീട് വിട്ടു പോവുകയനെന്നോ , ഇനി 4 വര്ഷം രാജസ്ഥാനിലെ മണലാരണ്യങ്ങളില്‍ കിടന്നു നരകിക്കേണ്ടി വരുമെന്നോ, വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോ ഒക്കെ അമ്മയുടെ കൈ കൊണ്ട് ഒണ്ടാക്കിയ അപ്പോം മൊട്ടക്കറിയും ഒന്നും കഴിക്കാന്‍ പറ്റില്ലെന്നോ, വിഷുവിനും ഓണത്തിനും ഒക്കെ റിലീസ് ആവുന്ന മലയാളം പടങ്ങള്‍ ഇനി ഫസ്റ്റ് ഡേ ഫസ്റ്റ് ഷോ കാണാന്‍ ഒക്കില്ലേന്നോ ഒന്നും ഞാന്‍ തല്ക്കാലം ആലോചിക്കുന്നില്ല ...വെറുതെ എന്തിനാ desp ആകുന്നത്.

എന്‍റെ ബന്ധുക്കളും പതുക്കെ എത്തി ചേര്‍ന്നു. കുടുംബത്തില്‍ ആദ്യമായി ആണ് ഒരുത്തന്‍ എഞ്ചിനീയറിങ് ഒലത്താന്‍ 3500km അകലെ പോവുന്നത്!! അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കുമ്പോ നെഞ്ചില്‍ ഒരു 11KV ലൈന്‍ പാസ് ചെയ്ത പോലെ.. പിതാശ്രീ പിലാനി വരെ കൂടെ വരുന്നുണ്ട്. എന്നാലും അമ്മയോടും, അനിയനോടും, ബന്ധുമിത്രാദികളോടും ഇപ്പൊ തന്നെ ടാറ്റാ, ബൈ ബൈ, സീ യു, ഗുഡ്നൈറ്റ് പറയണം. സ്കൂളില്‍ എന്‍റെ കൂടെ പഠിച്ച തടിയനും, ജന്മ വൈരികള്‍ ആയ St. Thomas-ഇല്‍ പഠിച്ച വേറെ 2 പിള്ളേരും ഇതേ ട്രെയിനില്‍ ഉണ്ട്. അതാണ്‌ ഏക ആശ്വാസം. 11.05 ആയി. ഞാന്‍ പതിയെ S4 ഇന്‍റെ റിസര്‍വേഷന്‍ ചാര്‍ട്ടില്‍ കണ്ണോടിച്ചു ...അച്ഛനും ഞാനും സീറ്റ് നമ്പര്‍ 17, 18 ഉം ആണ്. എല്ലാവരോടും ഒരു ലാസ്റ്റ് റൌണ്ട് ബൈ ബൈ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ട്രെയിനിലേക്ക്‌ കയറി. കയറും വഴി ഞാന്‍ വെറുതെ ചാര്‍ട്ടില്‍ ഒന്നും കൂടി കണ്ണോടിച്ചു. സീറ്റ് നമ്പര്‍ 19 - ഷക്കീല ഫ്രം കൊല്ലം!! ഈശ്വരാ!! പണ്ടാരം അടങ്ങാന്‍ പ്രായം വ്യക്തമായി കാണുന്നില്ല ചാര്‍ട്ടില്‍. ഞാന്‍ ഉടനെ തന്നെ ഓടി S5 ഇല്‍ ചെന്ന് തടിയനെ വിവരം ബോധിപ്പിച്ചു. 'നിന്‍റെ ടൈം ആണളിയാ ടൈം ' എന്ന മട്ടില്‍ അവന്‍ എന്നെ അസൂയയോടെ നോക്കി. പിന്നെ കൊല്ലം എത്തുംവരെ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച ടെന്‍ഷന്‍ ...ഹോ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വയ്യ.

കേരളത്തിലെ യുവാക്കളുടെ ഹരം ആണെന്നും , ഈ കഥ നടക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ മലയാള സിനിമയെ ഒറ്റയ്ക്ക് താങ്ങി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന നേടും തൂണ് ആണെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. എനിക്ക് പോസ്റ്ററില്‍ കണ്ട പരിചയമേ ഒള്ളു. "നേരില്‍ കാണാന്‍ എങ്ങനെ ആയിരിക്കും? പോസ്റ്റിലെ അത്രേം വലുപ്പം ശരിക്കും കാണുമോ? അങ്ങനെ ആണേല്‍ ഈ സാധാ ട്രെയിനിന്‍റെ വാതിലില്‍ കൂടി കയറാന്‍ പറ്റുമോ , ഒറ്റക്കായിരിക്കുമോ വരുന്നത് , അതോ ഇനി പ്രതാപചന്ദ്രന്‍ കൊണ്ട് വിടുമായിരിക്കുമോ, ഷൂട്ടിങ്ങിന് വെല്ലോം പോവുക ആയിരിക്കുമോ"...എന്‍റെ മനസ്സിലൊരു നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങള്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ വര്‍ക്കല സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. കേരള കൊള്ളാം. ഞാന്‍ impressed ആയി. വേണാടിലും പരശുരാമിലും ഒക്കെ നിരങ്ങി നിരങ്ങി പോയെ നമുക്ക് ശീലമുള്ളു. ഇവന്‍ ആള് പുലി ആണ് - എന്തൊരു സ്പീഡ്!! വര്‍ക്കല നിന്നും എന്‍റെ എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും തകര്‍ത്ത് കൊണ്ടൊരു അമ്മാവന്‍ സീറ്റ് നമ്പര്‍ 19 ഇല്‍ വന്നിരുന്നു. 'ഇങ്ങേര്‍ക്കിത് എന്തിന്റെ കടിയാ' , ഞാന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു. ബോഗി മുഴുവന്‍ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. എന്നാലും ഈ സീറ്റില്‍ തന്നെ വന്നിരിക്കണം അങ്ങേര്‍ക്കു!! എത്ര വിന്‍ഡോ സീറ്റ് വെറുതെ കിടക്കുന്നു. ഇയാള്‍ക്ക് പുറത്തെ കാഴ്ച ഒന്നും കാണണ്ടേ? മുരടന്‍!! ..ചുമ്മാതല്ല വയസ്സായി പോയത്. മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ അങ്ങേരെ ഓം നമശിവായ , ജയ് ഹനുമാന്‍ തുടങ്ങിയ എന്‍റെ ഇഷ്ട സീരിയലില്‍ ഒക്കെ കാണും പോലെ ശപിച്ചു തള്ളി. മൂപ്പിലാനെ എങ്ങനെ ഓടിക്കാം എന്നതായി എന്‍റെ അടുത്ത ചിന്ത. പക്ഷെ വൈദ്യന്‍ കല്‍പ്പിച്ചതും രോഗി ആശിച്ചതും fat free skimmed milk എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ , പഴം പൊരി വില്‍ക്കാന്‍ വന്ന ഒരു ചേട്ടന്‍റെ പുറകെ നമ്മടെ കിളവന്‍സ് എഴുന്നേറ്റു പോയി.

ഹമാര പിതാശ്രീ നല്ല കൂര്‍ക്കം വലിച്ചു ഒറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താമസിയാതെ ട്രെയിന്‍ കൊല്ലം ഔട്ടറില്‍ പിടിച്ചിട്ടു. ഞാനും തടിയനും ട്രെയിനിന്‍റെ വാതിലില്‍ തൂങ്ങി കിടന്നു എത്തി നോക്കി. പുള്ളികാരീടെ ഒരു വലുപ്പം വെച്ച് , അവര് സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നാലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഔട്ടറില്‍ നിന്നും കാണാന്‍ പറ്റണമല്ലോ! പക്ഷെ ആരെയും കണ്ടില്ല. ട്രെയിന്‍ പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു ഇഴഞ്ഞു പ്ലാറ്റ്ഫോമില് എത്തി. 5 മിനിറ്റ് ആണ് കൊല്ലത്ത് സ്റ്റോപ്പ്. 4 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരെയും കാണുന്നില്ല. പക്ഷെ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷ കൈ വിട്ടില്ല. No: 20 Madras മെയില്‍-ഇല്‍ അശോകന്‍ ലാസ്റ്റ് മിനിറ്റ് ഓടി അല്ലേ കയറിയത്. ഇത് കേസ് വേറെ ആണ്. പുള്ളിക്കാരി ഓടി കയറിയാല്‍ ട്രെയിന്‍ മറിയും എന്നറിയാം. എന്നാലും പ്രതീക്ഷ കൈ വിടാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറായില്ല . പെട്ടന്ന് എന്‍റെ ചീട്ടുകൊട്ടാരം തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരു അമ്മച്ചി കയറി വന്നു. കണ്ടാല്‍ ഒരു 100-110 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നും. പല്ല് കഷിടിച്ചു 2 എണ്ണം ബാക്കി കാണും വായില്‍ , അതും മുറുക്കാന്‍ ഒക്കെ ചവച്ചു ചവച്ചു രണ്ടും നല്ല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചുവപ്പ് കളര്‍!...ഒന്ന് confirm ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ അമ്മച്ചിയുടെ പേര് ചോദിച്ചു. പല്ലില്ലാത്ത അമ്മച്ചി ഒരു 70mm ചിരി പാസ്സാക്കിക്കൊണ്ട് 'ചക്കീല' എന്ന് പറഞ്ഞു...അങ്ങനെ ഷക്കീല എപിസോഡ് ഒരു ദുരന്ത കഥയായി അവസാനിച്ചു. എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു...അമ്പും വില്ലും, മലപ്പുറം കത്തി, ഒലക്കേടെ മൂട്. അവസാനം പവനായി ശവമായി. സിനിമയില്‍ മുകേഷിന്‍റെ മുഖത്ത് മാത്രം കണ്ടു വരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക വളിച്ച ചിരിയുമായി ഞാന്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കി ഇരിപ്പായി.

കായംകുളം വരെ വായും നോക്കി ഇരുന്നു. കാടും തോടും പുഴകളും കായലും ഒക്കെ കടന്നു കേരള കുതിക്കുന്നു. പ്രകൃതി ഭംഗി ഒക്കെ കണ്ടിരിക്കവേ മന്ദമാരുതന്റെ തലോടലില്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ ഒരു മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി.

(തുടരും)

ഒരു തണുത്ത വെളുപ്പാംകാലത്ത്‌ (എപ്പിഡോസ് 1)

2009-04-04T21:20:00.007-05:00

സമയം ഏതാണ്ട് രാവിലെ എട്ടു എട്ടേകാല്‍ എട്ടര...ഒരു ഒന്‍പതു മണി ആയിക്കാണും. ഇലകള്‍ എല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ ഒരു വല്യ മരത്തില്‍ ആരോ എന്നെ കെട്ടി ഇട്ടിരിക്കുക ആണ്. കിഴക്ക് സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചു വരുന്നതെ ഒള്ളു. വിന്‍റെര്‍ ഒക്കെ അല്ലെ, സൂര്യന് തോന്നുമ്പോ ഒക്കെയാണ് രാവിലെ കെട്ടി എടുക്കുന്നത്. ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരും ഇല്ലല്ലോ. ചുറ്റും എങ്ങും ഒരു ഈച്ചയെ പോലും കാണാനില്ല. ഒരു വല്ലാത്ത നിശബ്ദദയും.

പെട്ടന്ന് ഒരു കുതിരയുടെ കുളമ്പടി ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി ..ഭീതിയാര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ ഞാന്‍ എത്തിയേന്തി വലിഞ്ഞു നോക്കി. ഹെന്റമ്മച്ചി!!..എന്‍റെ പ്രോഫ്. മരണന്‍ അല്ലെ വരുന്നത്. ഇതെന്തു കോലം പക്ഷെ? റോമന്‍ ചക്രവര്‍ത്തിമാരുടെ ഉടുപ്പ് ഒക്കെ ഇട്ട്, ഒരു കൈയ്യില്‍ ഇഡലി തട്ടും മറു കൈയ്യില്‍ ഒരു ചാട്ട വാറും, തലയില്‍ അന്ന അലൂമിനിയം കിരീടവും ഒക്കെ വെച്ച്...ഇങ്ങേരിതു എന്തുവാ ഗ്ലാഡിയേറ്ററീനു പഠിക്കുവാണോ? പുള്ളി കുതിരയെ ബ്രേക്ക് ഇട്ട് നിറുത്തി , അഞ്ജു ബോബി ജോര്‍ജിനെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് ഒറ്റ ചാട്ടം. കൈയ്യിലെ ചാട്ട വാറുമായ് എന്‍റെ നേരെ ആണ് വരവ്. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ നാട്ടിലെ ഇലക്ട്രിസിറ്റി മീറ്റര്‍-ഇനെക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ ആയോ എന്നൊരു സംശയം...എനിക്ക് ഇങ്ങേരെ പേടി ഒന്നും ഒണ്ടായിട്ടല്ല ...പിന്നെ ഒരു ഭയം.

പുള്ളിക്കാരന്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നിട്ട് എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ തുറിച്ചു നോക്കി ഒറ്റ ചോദ്യം - "കഴിഞ്ഞ 3 സ്റ്റാറ്റസ് മീറ്റിങ്ങ്-ഇലും നിന്റെ സ്റ്റാറ്റസ് 'നോ പ്രോഗ്രസ്സ് ' എന്നാണല്ലോ ? നീ റിസേര്‍ച്ച് എന്നും പറഞ്ഞു ഇവിടെ കിടന്നു എന്നാ ഒലത്തുവാ? ഇങ്ങനെ കാള കളിച്ചു നടക്കാന്‍ പറ്റുകേല , എന്നതാ നിന്റെ ഉദ്ദേശം?" മലയാളി അല്ലാത്ത ഇങ്ങേരു ഇതെങ്ങനെ തനി അച്ചായന്‍ ഭാഷയയില്‍ തെറി അഭിഷേകം നടത്തുന്നു എന്നാലോചിച്ചിട്ട് എനിക്കൊരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ഞാന്‍ എന്തെങ്ങിലും മിണ്ടുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ ആദ്യത്തെ അടി വീണു - മുതുകത്ത്...പിന്നെ അവിടുന്നങ്ങോട്ട് നിന്ന് തിരിയാന്‍ സമയം ഇല്ലായിരുന്നു. ദേഹത്ത് കീരിക്കാടന്‍ ജോസിന്റെ പ്രേതം കേറിയ പോലത്തെ പെര്‍ഫോര്‍മന്‍സ് അല്ലായിരുന്നോ മരണന്‍ കാഴ്ച വെച്ചത്. "ലേലു അല്ലു ലേലു അല്ലു , ക്ഷമിശമേകൂ പ്രൊഫസര്‍ " എന്ന് ഞാന്‍ കരഞ്ഞു പറയുന്നത് മാത്രം ഓര്‍മ ഒണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും എന്‍റെ ബോധം ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണമായും നശിച്ചിരുന്നു. അല്ലെങ്ങില്‍ സാധാരണ ഒത്തിരി ബോധം ഒള്ള കൂട്ടത്തിലാണ് എന്നല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്, പക്ഷെ പറയാനോള്ളത് പറയണമല്ലോ. എന്‍റെ ബോഡി വെല്ല കൊക്കയിലോ മറ്റോ കൊണ്ട് തള്ളാന്‍ പ്രൊഫസര്‍ അങ്ങേരുടെ ശിങ്കിടികളോട് ആജ്ഞാപിക്കുന്നത് അബോധാവസ്ഥയിലും ഞാന്‍ കേട്ടു. വാബാഷ് നദിയുടെ അങ്ങേ കരയിലെ കൊക്കയില്‍ കൊണ്ട് തള്ളാന്‍ അവര്‍ പ്ലാന്‍ ഇടുന്നതും , എന്നെ അവിടെ കൊണ്ട് തട്ടുന്നതും എല്ലാം അവ്യക്തമായി ഓര്‍മ ഒണ്ടു.

ബോധം തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൊക്കയുടെ അഗാധതയിലേക്ക്‌ ഉരുണ്ടു വീണു കൊണ്ടിരിക്കുവാണ്. തിരുവനന്തപുരത്തെ 'ന്യൂ തിയേറ്റര്‍'-ഇലെ DTS-ഇനെ വെല്ലുന്ന രീതിയില്‍ 8 ദിക്കും മുഴങ്ങുമാറൊരു dolby digital നിലവിളിയോടെ ഞാന്‍ താഴെ ലാന്‍ഡ്‌ ചെയ്തു. വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി ഞാന്‍ മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു ചുറ്റും നോക്കി ...കണ്ണ് ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിഞ്ഞവന്റെ കണ്ണിലെ കെട്ടഴിക്കുമ്പോ slow motion-ഇല്‍ കാഴ്ച വരുന്ന പോലെ , പതുക്കെ ഓരോന്നായി ക്ലിയര്‍ ആയി തുടങ്ങി. 'TVM-DXB-LHR-ORD' സ്റ്റിക്കര്‍ ഒക്കെ ഒട്ടിച്ച പെട്ടികള്‍...പഴയ പേപ്പറും പുസ്തകങ്ങളും...പിന്നെ കൊറേ ചപ്പു ചവറും..മൊത്തത്തില്‍ നല്ല പരിചയം ഒള്ള സ്ഥലം. ഞാന്‍ എന്‍റെ കട്ടിലിന്‍റെ അടിയില്‍ ആണ് ലാന്‍ഡ്‌

ചെയ്തത് എന്ന് വൈകാതെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

besssst!!...അപ്പൊ ഈ കണ്ട ആക്ഷന്‍ സീക്വെന്‍സ് മുഴുവന്‍ സ്വപ്നം ആയിരുന്നോ? രാത്രി കിടക്കും മുന്നേ ബൈബിള്‍ വായിച്ചിട്ട് കിടക്കണം എന്ന് അമ്മ നൂറു വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ. ആര് കേള്‍ക്കാന്‍ ..ഇന്നലെ രാത്രി 'മീശമാധവന്‍' കണ്ടതിന്റെയും, വൈകിട്ട് പ്രോഫിന്റെ തെറി കേട്ടതിനെയും കൂടി മിക്സെഡ് ഇഫക്ട് ആവണം ഈ ജാതി സ്വപ്നം. ഞാന്‍ പതുക്കെ കട്ടില്കീഴില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു മുതുകത്തൊക്കെ ഒന്ന് തടവി നോക്കി...ചാട്ടവാര്‍ അടി കൊണ്ട പാട് വെല്ലോം ഒണ്ടോ ഇനി? ഏയ് ഇല്ല ...അപ്പൊ അത് സ്വപ്നം തന്നെ ആയിരുന്നു ..ഷുവര്‍ ...ഹാ അല്ലേലും നേരിട്ട് എന്നെ വന്നു അടിക്കാന്‍ അങ്ങേരു കൊറച്ചു പുളുത്തും...ഹല്ലാ പിന്നെ ...നമ്മള്‍ ആരാ മോന്‍!! ...ചമ്മല്‍ മാറാന്‍ ആത്മപ്രശംസ ഒന്നര ടീ-സ്പൂണ്‍ ആഹാരത്തിന് മുന്‍പ് നല്ലതാണെന്ന് റേഡിയോ- ഇല്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

എന്നാലും ഒരു മുന്‍കരുതല്‍ എന്ന നിലയില്‍ , ഞാന്‍ പതുക്കെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി ...ഇനി വെല്ല കുതിരയും കറങ്ങി നില്‍പ്പുണ്ടോ ഈ ഭാഗത്തെങ്ങാനും ...ഏയ് ഇല്ല ..റോഡ്- ഇല്‍ കുമിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മഞ്ഞു നീക്കാന്‍ വേണ്ടി വന്ന മഞ്ഞു മാന്തി ട്രക്ക് മാത്രേ ഒള്ളു പുറത്തു. ഞാന്‍ ഓടി പോയി എന്‍റെ ലാപ്ടോപ് ഓണ്‍ ചെയ്തു ...'face recognition' ഒക്കെ ഒള്ള വല്യ സെറ്റപ്പ് ആണ്...ലാപ്ടോപ് സ്ക്രീന്‍-ഇല്‍ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് ഞാന്‍ അമിതാബ് ബച്ചന്‍ സ്റ്റൈല്‍ -ഇല്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു - 'കമ്പ്യൂട്ടര്‍-ജീ എന്നെ ലോഗിന്‍ ചെയ്യൂ ', എന്‍റെ മോന്തായം കണ്ടതും 'ഹെന്റമ്മച്ചി ഇതേതാ ഈ തെണ്ടി ...login failed' എന്നും പറഞ്ഞു ലാപ്ടോപ് വീണ്ടും ഉറക്കതിലേക്ക് വഴുതി ...ലാപ്ടോപ്-ഇനെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല , ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും എഴുന്നേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്നെ ചിലപ്പോ എനിക്ക് പോലും തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കാറില്ല ...ഡ്രില്‍ മാഷ് അറ്റന്‍ഷന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ വടി പോലെ നിക്കുന്ന തലമുടിയും , കൊച്ച് പിള്ളേരെ പോലെ വായില്‍ നിന്നും ആതിരപ്പള്ളി വെള്ളച്ചാട്ടത്തെ വെല്ലുന്ന ഈത്വയും ഒക്കെ ഒലിപ്പിച്ചു...കൂടുതല്‍ പറഞ്ഞു സ്വന്തം വില കളയുന്നില്ല. മുഖം കഴുകി , മുടി ഒക്കെ ഒതുക്കി തിരിചെത്ത്തിയപ്പോ ലാപ്ടോപ് കനിഞ്ഞു , ലോഗിന്‍ ചെയ്യാന്‍ സമ്മതിച്ചു. ഞാന്‍ weather.com ചെക്ക് മാടിയപ്പോ ഞെട്ടി...ഈ മാര്‍ച്ച് രണ്ടാം വാരവും വെസ്റ്റ് ലഫയെട്ടിലെ താപനില മൈനസ് 28 degree celsius - എന്നെത്തെയും പോലെ വീട്ടില്‍ തന്നെ പുതച്ചു മൂടി കുത്തി ഇരിക്കാന്‍ ആണ് വിധി.

ഞാന്‍ വീണ്ടും ജനാലയില്‍ കൂടി നോക്കെതദൂരതെക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഇരുന്നു. മേലെ നല്ല തെളിഞ്ഞ നീലാകാശം, മഞ്ഞുകാലം ആയതിനാല്‍ താഴെ എങ്ങും ഒരു വെളള പരവതാനി വിരിച്ച പോലെ , അങ്ങ് ഇങ്ങു ഇലകള്‍ എല്ലാം കൊഴിഞ്ഞ 5-6 മരങ്ങള്‍ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂള്‍- ഇല്‍ മലയാളം സംസാരിച്ചതിന് തല മൊട്ടയടിച്ചു ഗ്രൌണ്ട്- ഇല്‍ കൊണ്ട് നിര്‍ത്ത്തിയെക്കുന്ന പിള്ളേരെ പോലെ നില്‍ക്കുന്നു. Spring break ആയതു കൊണ്ട് ക്യാംപസില്‍ പിള്ളേര്‍ അധികം ഇല്ല ...അത് കൊണ്ട് തന്നെ റോഡില്‍ വല്യ ട്രാഫിക്കും ഇല്ല. മൊത്തത്തില്‍ ഒരു അവാര്‍ഡ് പടം പോലെ ഒണ്ടു. 5 മിനിറ്റ് കൂടുമ്പോ ഒരു കാര്‍ പോയാലായി. അത് വരെ ക്യാമറ വല്ല മരത്തിന്റെ ചില്ലയിലോ , സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ്-ഇലോ ഫോക്കസ് ചെയ്തു വെക്കണം !!ഏകാന്തതയുടെ അപാര തീരത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നപ്പോ, ഒരു ഫിലോസഫിക്കല്‍ മൂടിലേക്ക് ഞാന്‍ അറിയാതെ ഊളിയിട്ടു ഇറങ്ങി. ഞാന്‍ അലമാര തുറന്നു പഴയ ഫോട്ടോ ആല്‍ബമെല്ലാം പുറത്തെടുത്തു. ഫോട്ടോ-കളോടൊപ്പം എന്‍റെ മനസ്സും ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്കിലേക്ക്‌ മെല്ലെ നീന്തി. ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എന്ന് പറയുമ്പോ ഈ കഥ ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ് വൈറ്റ്-ഉം ഈസ്റ്മാന്‍ കളര്‍-ഉം ഒന്നും അല്ലാട്ടോ. ഇതും കളര്‍ തന്നെയാ. ഒരു 8 കൊല്ലം പിന്നോട്ട് പോണം ..അത്രേം മതി.

(തുടരും)